Hoe omgaan met de limieten van een kader? Een boeiende zoektocht van Hilde Overbergh

Veel kunstenaars kampen met een fundamenteel conflict. Hun creativiteit, hun verbeeldingskracht, hun nieuwsgierigheid, kent nagenoeg geen grenzen, maar dit grenzeloze moeten ze verwoorden op een per definitie gelimiteerde, begrensde drager. Een enkeling ging door dit conflict al eens in het doek gaan snijden. Anderen deden nog wel gekkere dingen.

Ook Hilde Overbergh kampt met deze uitdaging. Op haar tentoonstelling in het (by’ro) in Oudenaarde kan je zien hoe ze doorheen de jaren deze uitdaging heeft aangepakt. Een boeiende zoektocht alleszins. Ze begon in de jaren 80 met zeefdruk van op foto’s geïnspireerde beelden, op kleinere formaten die al snel te beperkend bleken. Wanneer ze een naburige kunstenaar in Los Angeles op grote doeken zag werken ging ze zelf met grotere doeken aan de slag. Het luidde het begin in van een jarenlang experimenteren met verschillende dragers, opgespannen of gewoon los hangend, op zoek naar nieuwe mogelijkheden om werken te presenteren, om de ruimte waarin ze vertoeven “te betrekken bij de opengetrokken mogelijkheden van het schilderij”.

Want centraal in haar werk is het concept ruimte. De limieten ervan verleggen binnen de contouren van het doek of de drager, wat die ook moge zijn. Alsof ze wil bewijzen dat het doek enkel in theorie begrensd is, via het doek wil ze in zekere zin wel het concept zèlf van ruimte anihileren. Moeilijke bewoordingen, mijn excuses. Maar Hilde’s werk verstaan als iemand die nooit ruimte genoeg lijkt te hebben, is de enige manier om haar naar juiste waarde te schatten.

 

Het werk ‘Junk yard’ dat ze onlangs afwerkte is misschien het beste voorbeeld van waar ze nu staat in haar zoektocht.

Het werk hangt aan een muur, aan haken die ervoor zorgen dat het er ook volledig los van staat, alsof het afstand neemt van de muur, haar natuurlijke habitat nochtans. Haar reden tot bestaan. De achterkant is fel geel beschilderd, waardoor het een diffuse gloed werpt op de muur, en de contouren van het werk flou maakt (niet van het werk zelf, wel van de schaduw dat het achterlaat). Interessante gelaagdheid, zowel in effect als in betekenis.

Op het doek gebeurt overigens ook van alles. Hilde gebruikt opnieuw zeefdruk,, in combinatie met verf en op grotere formaten, waardoor ze een andere dimensie lijken te hebben aangenomen. De zeef verschuift ze en dekt ze gedeeltelijk af, waardoor bepaalde elementen -aanwijzingen misschien- bewust worden weggeveegd. Het levert een versnipperd beeld op dat vreemd een extra dimensie lijkt toe te voegen aan het beeld.

Gestikte lijnen plaatsen kaders binnen het kader, grenzen die de buitengrenzen doen vergeten. Zelf spreekt ze van ‘herstellen’, in de meest letterlijke vorm: her-stellen, het herplaatsen van kaders, wat de kijker een beetje uit balans brengt, omdat het hem uit de (zijn) ruimte zuigt. Het werk zelf wordt “een ruimte waarin het schilderij en haar omgeving elkaar vorm geven: ruimte en werk worden evenwaardige gesprekspartners”, aldus Hilde.

 

Ik zei het reeds, een boeiende zoektocht. Als je nog de kans hebt om naar haar werk te kijken in Oudenaarde (nog tot 24 december, dus wellicht lees je dit te laat), zeker doen! Anders is het wachten tot 8 januari wanneer ze in the White House gallery tentoonstelt.

Frederic De Meyer

Frederic De Meyer

Art crunches: Bernard Frize, Banksy, Zou, Chinese art, MadC, Dan Witz
Frederic De Meyer

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

1 Comment

  1. Hilde Overbergh gezien en gesproken in Lovenjoel in The Withe House Gallery en zwaar onder de indruk van haar composities, kleurgebruik en techniek, dit heeft mij hele nieuwe inzichten gegeven en ben ook ontzettend geboeid door haar persoonlijkheid!

    Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op