Arpaïs du Bois : het geheime leven van samenvloeiende woorden en beelden

Arpaïs du Bois. Een Kathaarse naam voor deze kunstenares, de naam van de laatste Kathaarse vrouw die op de brandstapel terecht kwam. Ze woont nu in Antwerpen, maar de woorden die ze in haar talloze notitieboekjes schrijft zij nog steeds in het Frans, de taal waarin ze opgroeide. Het zijn poëtische woorden en zinnen, die naadloos passen bij haar sobere beeldtaal. Een unieke taal boordevol emoties, die eveneens naadloos past bij de kunstenares zelf: soms leesbare, dan weer nauwelijks zichtbare lettertekens in een spontaan geschrift dat samen met de beelden ontstaat en nooit gekunsteld of storend overkomt. Arpaïs Du Bois toont nooit de werkelijkheid zoals die is of zou moeten zijn, maar een werkelijkheid die zij als dusdanig ervaart en die ze wil tonen aan wie met van haar kunst kennis maakt en ervan houdt.

In haar atelier gaan de muren schuil achter stapels schriften, schriften waar ze elke dag pagina’s aan toevoegt. Ze werkt veel, ze werkt graag, maar alleen in haar eigen atelier en met haar eigen materiaal: potloden, acrylverf, aquarel. Alleen met dat materiaal kan ze aan de slag, want zelfs de duurste verf en de beste potloden kan ze niet gebruiken, omdat die niet in haar wereld passen. Tijdens een residentie in Hong Kong, waar voor haar de mooiste papiersoorten en penselen werden uitgekozen, wou ze veel werken, maar ze heeft tenslotte alleen haar eigen materialen, die ze van thuis had meegebracht, gebruikt.

Arpaïs du Bois, Faussement marbrer les circonstances, 2015

 

Als studente koos ze voor politieke en sociale wetenschappen, omdat ze meer inzicht in de wereld wou krijgen, maar ze bleef iets fundamenteels missen in haar leven. Haar ouders hadden veel begrip voor het gemis dat ze nog steeds voelde in haar leven en zo durfde de stap te zetten naar de Academie en St.Lucas in Antwerpen, waar ze naar eigen zeggen enorm veel geleerd heeft.

Haar vader heeft een grote rol in haar leven gespeeld : hij was een verzetstrijder en werd naar het beruchte kamp van Dachau gedeporteerd. Gedurende lange jaren was hij een getormenteerd man, die niets vertelde over alles wat hem was overkomen gedurende zijn gevangenschap. Toen de dokters hem op een bepaald ogenblik ongeneeslijk ziek verklaarden, bracht Arpaïs hele dagen door aan zijn ziekbed en stelde hem de vragen, waarop ze nooit een antwoord had gekregen. Met horten en stoten heeft haar vader alle dramatische episodes verteld, die tot dan toe verborgen waren gebleven. Ze besloot toen, in 1998, haar afstudeerproject over de deportatie te maken, waaruit zes jaar later het boek “Histoire” is voortgevloeid, een belangrijke stap in haar leven, dat haar latere kunstvorm grondig heeft bepaald. Een ander belangrijk gebeuren was de ontmoeting met Dirk Imschoot: door hem komt Arpaïs du Bois in contact met een wereld, die haar tot dan toe onbekend was, die van de artgalleries en de uitgevers.

Arpaïs du Bois, A l’ombre des temps modernes, 2014

Van 2007 tot 2013 stelt ze tentoon in Galerie Vandermieden en op kunstbeurzen. In Gallery Fifty One bezoekt ze in 2011 een tentoonstelling van de Japanse fotograaf Masao Yamamoto, voor wie ze een grote bewondering koesterde. Tien jaar voordien had ze op een beurs reeds kennis gemaakt met deze kunstenaar, van wie de minimalistische foto’s gewoon in een schoendoos op een stand werden voorgesteld, zodat iederen ze -met de noodzakelijke handschoenen- kon aanraken en bekijken. Door de eerdere samenwerking van Gallery Fifty One en Yamamoto kon het boek “Where we met” ontstaan, dat werd uitgegeven bij Lannoo in 2011.

Arpaïs du Bois, Des ongles jadis rongés, 2014

Bij deze kunstgalerie heeft Arpaïs Du Bois het echte gevoel van ‘thuis te komen’ , omdat er een groot begrip heerst voor haar manier van werken en voor de kalmte die zo broodnodig heeft om haar kunst echt te kunnen beleven.

Een volgende ingrijpende stap is haar tentoonstelling in het Museum Dr.Ghislain in Gent, die voortvloeit uit de publicatie van haar boek “Tout droit vers la fin en sifflotant”. Het is een erg confronterend maar prachtig evenement , omdat het over dingen gaat die ons allen kunnen overkomen. In april 2017 heeft Arpaïs Du Bois de gelegenheid om als residentiële kunstenaar een maand door te brengen in Zundert, het geboortedorp van Vincent Van Gogh. Ze schrijft en tekent er alles wat haar diep treft en bij Gallery Fifty One verschijnt een facsimile van haar noteboek, met als titel “Ma belle saison chez Vincent”, een unieke uitgave die veel meer is dan zomaar een boek. Het is de weergave van het innerlijke leven van de kunstenares, uitgedrukt in beelden en woorden die niemand onverschillig kunnen laten.

Arpaïs du Bois, S.T., 2015

 

Aan nieuwe plannen ontbreekt het haar zeker niet, want 2018 is reeds tot in de nok gevuld met tentoonstellingen en evenementen. Zo zal in de vitrine van boekhandel Copywright gedurende een ganse maand haar blog in loop vertoond worden. Op 16 juni is het nl. de tiende verjaardag van haar allereerste blog, waarmee ze nu wil stoppen. In september stelt ze tentoon in de ‘Garage’ in Mechelen en in november is ze weer te gast in haar Gallery Fifty One.

2018 wordt dus een jaar boordevol kunst van Arpaïs Du Bois. Men zegge het voort…..

Arpaïs du Bois, Solidarité avec les nuages et les démunis, 2017

 

Monika Macken

 

Author: Monika Macken

Share This Post On

2 Comments

  1. Een talentvolle dame die veel meegemaakt heeft en Monika heeft haar verhaal pracht weergegeven. Knap omschreven.

    Post a Reply
  2. Alweer een mooi stuk, Monika

    Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op