Joachim Devillé: geboeid door het verleden van de toekomst

‘Elke uitnodiging voor een tentoonstelling is voor mij een uitdaging” zegt schilder/tekenaar Joachim Devillé, wanneer we hem opzoeken voor een interview. ‘Dan begint alles te werken in mijn hoofd en wil ik eerst de ruimte zien, waarin mijn tentoonstelling zal plaatsvinden. Ik stel me de vraag hoe we kunnen terugkijken op de geschiedenis van de toekomst om het heden beter te begrijpen. En zo wordt mijn tentoonstelling telkens weer een dystopische archieftentoonstelling over de laatste evenementen, die daar plaatsgevonden hebben.”

Joachim Devillé stelt voor het ogenblik solo tentoon In CRAC BRUSSELS met werken die de laatste (toekomstige) tentoonstelling uitbeelden van het CRAC in 2042,dus een verdubbeling van tijd en plaats. De titel van de tentoonstelling is “Niets noch noch’, een vrije vertaling uit het Russisch “Nichego, ni”.

Hoe alles begon? Als kind reeds tekende hij graag, nam deel aan lokale tekenwedstrijden in zijn geboortestreek Dworp – Beersel, wedstrijden die hij daarna zelf heeft begeleid. Zijn ouders wilden hem persè inschrijven in Latijn-Grieks, maar dat werd een ramp. Joachim had al snel begrepen dat hij de kunstrichting wou kiezen. Als 14 jarige volgde hij de lessen van St.Lucas in Brussel en daarna schilderkunst op de Hogeschool. Hij bewaart een mooie herinnering aan al zijn leraars uit het middelbaar onderwijs en dan vooral aan zijn leraar kunstgeschiedenis, die nog steeds gepassioneerd is door kunst en communicatie hiervan.

Aan het einde van zijn studies had hij een paar jaar nodig om zich los te wrikken uit zijn opleiding aan de hogeschool, waar alle leraren uitgesproken figuren waren, die les gaven vanuit hun eigen kunstenaarspraktijk, en om zichzelf te vinden. Hij begon dan vooral veel te tekenen, niet alleen omwille van het financiële aspect (papier en potlood waren perfect voor een beperkt budget), maar ook omdat dit medium hem toeliet om snel ideeën te vertalen.

Voor het ogenblik geeft Joachim Devillé les aan het SLAC in Leuven, LUCA in Gent en in de ateliers van Strombeek-Bever. In de Vilvoordse Portaelsschool vertrouwt men hem vaak vervangingsopdrachten toe.

Zijn inspiratie haalt hij vooral -zoals reeds vermeld- uit zijn tentoonstellingen zelf. Hij schrijft ook graag teksten bij zijn beeldende werken, omdat het schrijven hem veel vrijheid geeft en hem toelaat fictieve karakters uit te vinden en te laten groeien. Schrijven is voor hem ook een vorm van tekenen : hij neemt zijn ideeën op met een dictafoon en bepaalt dan of ze duidelijk en interessant genoeg zijn.

Zijn er kunstenaars die hij bewondert? Het antwoordt klinkt enthousiast : “Piranesi ! Als student maakte ik kennis met zijn oeuvre tijdens een tentoonstelling in de Nationalgalerie in Berlijn, met als onderwerp denkbeeldige kerkers. Het is iemand die sterk bezig was met grafisch design, maar ook met typografie, tekst en beeld en het imaginaire oude Rome.” Maar Devillé ontdekt praktisch elke dag een nieuwe kunstenaar en is vooral geboeid door vrouwelijke kunstenaars, die volgens hem een aparte plaats krijgen in de kunstgeschiedenis. Ze zijn vaak onderbelicht in de huidige kunsttijdschriften: in de ‘Elephant Magazine’ bvb. is er wel een goed evenwicht. Maar sla de laatste editie van ‘De Witte Raaf”open en oordeel zelf; zou je enkel de artikels houden die vrouwelijke kunstenaars belichten, dan hou je wel een zeer witte raaf over.

Bij de Belgische kunstenaars is tekenaar Peter Morrens een van zijn zijn favorieten, omwille van veelzijdigheid, sterke performances en een knappe solo-expo bij Kristof De Clercq in Gent. Ook Berlinde de Bruyckere bewondert hij omdat ze van pijn schoonheid kan maken met werken die nooit iemand onbewogen laten.

Wat zijn toekomst betreft wil hij vooral nog heel veel doen. Er moet nog heel wat gebeuren en er staat dan ook een groot aantal evenementen op stapel.

Op de vraag voor welk museum hij zou kiezen, indien het hem aangeboden werd, moet hij lang nadenken. Hij zou eerder zelf een museum bouwen en dan wel een écht museum voor Belgische hedendaagse kunst, voor en door kunstenaars. Een klein land als België heeft vele goede hedendaagse kunstenaars, maar die zijn veel te weinig zichtbaar in eigen land.

Voor het ogenblik kan men het werk van Joachim Devillé nog in Brussel bewonderen, nl. in het CRAC Brussel, waar zijn tentoonstelling met de mysterieuze titel”Niets noch noch” te bewonderen is tot 26 mei 2018. Klik hier voor alle info!

monika macken

 

 

Ontdek meer werk van Joachim Devillé op zijn web-pagina, klik hier!

Author: Monika Macken

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op