Kunst als visuele en mentale trip, 4 vragen aan Stief Desmet

Naar aanleiding van zijn zopas verschenen boek herlees ik het interview dat ik in 2008 aflegde met Stief Desmet. De expressieve vormen- en kleurentaal die hij in zijn fantasierijke schilderijen, sculpturen en video’s hanteert zijn alvast niet veranderd in de laatste jaren.

Het beginpunt blijft echter nog het figuratieve. Is het omdat het zuiver abstracte hem afschrikt?

Die figuratieve beelden dienen vooral om een toegang of een houvast in het werk te creëren. Wat daarna gebeurt is veelal abstract expressionistisch, recht uit ‘den buik’. Maar er zijn al zoveel beelden aanwezig in onze omgeving en die zorgen voor een bepaalde onrust, dus wil ik daar iets mee doen. Ik vind het interessanter om bestaande beelden opnieuw te gebruiken in een nieuwe constellatie, al dan niet samen met een flard tekst, in plaats van zoals bijvoorbeeld de kubisten nieuwe beelden te creëren. Dat is die ‘sampling’, beelden uit ons collectief geheugen in een nieuwe context gebruiken waardoor ze een nieuwe lading krijgen.

Op het ogenblik van onze ontmoeten werden zijn werken ook wat grauwer, hoewel hij steeds vaker witte elementen gebruikt,  alsof hij ons eerst iets wou vertellen en dan toch weer niet?

Ik werk verre van bewust. Ik heb ook niet de behoefte om het medium verf te onderzoeken. Terwijl voor andere artiesten dat net de core-buisiness is: ‘welk effect kan ik daarmee krijgen, welke olieverf gebruik ik best?’ Ik ben niet bezig met effecten, ik werk heel impulsief. Maar het is net dié impulsiviteit die een werk zo eerlijk maakt. Ik poog zo eerlijk mogelijk tegenover mezelf te zijn. In die optiek voel ik mij veel meer verwant met de Duitse Neue Wilden dan met bijvoorbeeld de surrealisten die naar mijn goesting veel te analytisch werken. Daarom maak ik ook nooit voorstudies, die maken die hele boeiende zoektocht naar het einde van een schilderij dood. Hierdoor duurt het weliswaar heel lang voor een schilderij ‘af’ is.”

 

Desmet’s schilderijen worden veel gelinkt met de Pop-Art. De Amerikaanse cultuur is nooit ver weg. Maar toch lijkt het of hij ons de keerzijde van die sprookjes wil laten zien, het gedeelte dat het grote publiek wegmoffelt. Hij harmoniseert op het eerste zich en laat ons dan met verwarring achter. Niets is wat het lijkt?

“Mijn werk moet één visuele en mentale trip zijn. Bij het neerzetten van het icoon gaat het puur om de visuele waarde van dat beeld. Wat daarrond gebeurt is inderdaad veelal de verborgen zijde van het verhaal, maar daar gaat de kijker zover in als hij zelf wil. En geef toe, ze spreken steeds over het gebrek aan geschiedenis in de States, maar als je bekijkt wat er de laatste 60 jaar in de States op muzikaal, literair, cinematografisch en artistiek vlak gebeurde… daar kunnen wij in Europa niet aan tippen. Geschiedenis is toch meer dan een gotische kathedraal? Geschiedenis kan gisteren zijn, of een uur geleden.

Dit is ook waarom Desmet meer en meer woorden en flarden van zinnen gebruikt in zijn werk.

“Ik wil op die manier de eenduidigheid van een beeld counteren. Omdat de kijker anders te veel in één richting denkt, en door een tekstflard kan ik de kijker op een zijspoor zetten, verwarring veroorzaken, een tweede denkpiste bewandelen en dingen openlaten.”

 Het volledige interview vind je op mijn blog, en in mijn boek.

Het werk van Stief Desmet kan je verder ontdekken op zijn website, of in het boek dat net is uitgegeven bij uitgeverij Kannibaal (klik hier).

Desmet werkt op dit ogenblik aan 4 monumentale sculpturen voor de publieke ruimte ( Gent, Zottegem, Leuven en Herentals) en  een paar ‘upcoming groupshows’. Tevens werkt hij aan het ontwerp van een nieuw atelier die op zijn boerderij zal worden gebouwd samen met Graux-Baeyens Architecten. De ruime zal tevens fungeren als een ‘NON-ruimte’ met bibliotheek en plaats voor performance en lezingen. Meer hierover verneemt u hier!

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op