Over het schilderen van gemiste dingen… een gesprek met Hans Vandekerckhove

Onlangs verscheen het boek ‘Gimme Shelter’ met een overzicht van de werken van Hans Vandekerckhove in de periode 2001-2015, met teksten van Eric Rinckhout en Oscar van den Boogaard. Het deed me teruggrijpen naar het interview dat ik van hem aflegde in 2011, een tijd waar het thema ‘wandelen’ een groot deel uitmaakte van zijn werken:

Er zijn twee aspecten in mijn leven als schilder: enerzijds het leven in de ivoren toren van het atelier waar het werk tot stand komt, maar daarnaast het doorbreken van de ateliermuren naar de buitenwereld door wandeltochten te maken en de horizon te zoeken. Een sedentair leven gecombineerd met een nomadisch leven. Ik had de brieven van Thomas Mann gelezen waarin hij op 82 jarige leeftijd schreef: ”Ik heb een enorm groot oeuvre bijeen geschreven, maar ik heb in feite niet geleefd”. Toen ik begin de veertig was stond ik ook stil bij die vraag en besefte dat ik meer naar buiten moest komen. Daarom zijn mijn vrouw en ik grote voettochten beginnen maken. Aanvankelijk in Engeland en Schotland, maar daarna ook in de Alpen en de Pyreneeën en vorig jaar ook in de woestijnlandschappen van Zuid-California, Nevada en Colorado.

 

Zijn voorliefde voor moderne architectuur komt in het boek mooi tot uiting. Maar de strakke vormen van de gebouwen kunnen een valse indruk van kilte geven. Vals, want Vandekerckhove is eerst en vooral een gemoedskunstenaar. Schilderen is voor hem een zintuiglijke meditatieve ervaring:

Dat zintuiglijke vind ik wel belangrijk, ook omdat je eerst zintuiglijk door de wereld aangetrokken wordt alvorens je er een beeld van maakt. Mijn idee is om de maximale emotionaliteit te bereiken, dit in combinatie met maximale structuur. Neem nu de componist Bach die bijna wiskundige patronen gebruikt in zijn muziek terwijl dit toch een zeer emotioneel resultaat heeft. Ik probeer ook vanuit een sterke structurering te werken om een poëtische emotionaliteit te bereiken. Dat is iets wat lijnrecht tegenover veel hedendaagse kunstenaars staat die vanuit een bepaalde vaagheid of wazigheid vertrekken. Mijn werk is daar tegenover altijd zeer helder geweest. In mijn werk is het begrip klaarheid altijd essentieel geweest: zowel de scherpte van het beeld, de transparantie van de kleuren als de helderheid van mijn motieven. Alles moet bij elkaar komen als bij een sterrenhemel.

Dit betekent echter niet dat Vandekerckhove een schilder is die in een sessie zijn hele gemoed aan het doek toevertrouwt, vaak werkt hij aan verschillende schilderijen tegelijk:

book_vandekerckhoveEr zijn schilders die een schilderij in één sessie voltooien. Toen ik begon, werkte ik nat-in-nat, maar zelfs toen voltooide ik het niet in één sessie. Nu werk ik onbeperkte tijd om mijn schilderijen te voltooien. Een schilderij maken zie ik als een potlood slijpen. Ik begin met brede borstels en op een vrij intuïtieve manier een beeld te schilderen die dan laag op laag wordt fijn geslepen tot een scherp beeld. Ik vind het als schilder belangrijk om met één moment uit de belevingswereld echt lang bezig te zijn: door zo lang laag per laag te werken, rek je dat moment ook langer uit.

 

Meer werk van Vandekerckhove kan je ontdekken op zijn website, en vanaf 12 maart op de expo WATER.WAR in de Budafabriek Kortrijk (hierover binnenkort meer). Mijn volledige interview met Vandekerckhove kan je op mijn blog lezen, of in mijn boek ‘Hilde vraagt’.

Het boek “Gimme Shelter” is beschikbaar op de Lannoo webshop, lezers van TheArtCouch krijgen 15% korting! Klik hier om te vernemen hoe.

 

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op