Waanzin en betovering – Claude Monet en de waterlelies

Ik moet het grif toegeven: ik ben nooit echt fan geweest van het impressionisme als schilderstijl. Misschien zijn de beelden die een Degas, Monet, Manet etc vervaardigden danig tot de algemene kennis, tot een soort archetype van een kunstwerk gaan horen, dat ik moeite heb om de frisheid ervan te herkennen.

Met het lezen van een aantal boeken over de stroming begin ik echter mijn mening te herzien, en ‘lees’ ik hun werken met een andere, vernieuwde blik.

Het boek ‘Waanzin & betovering: Monet en de waterlelies’ draagt hier zeker aan bij. Het is geen biografie als dusdanig, gezien het zich voornamelijk focust op de laatste twintigtal jaar in het leven van de impressionist –al geeft dit de schrijver genoeg kans om terug te blikken op de vroegere levensfases van de man.

Het belicht niettemin een cruciale fase in de evolutie van het werk van Monet. Aan de vooravond van de eerste wereldoorlog was Monet onmiskenbaar een wereldster. Mensen kwamen van heinde en ver om in Giverny ook maar een schimp van de kunstenaar –en binnenkort ook van zijn tuin, die je vanuit de trein Parijs-Giverny eventjes kon gewaarworden- op te vangen.

De man was al rond de zestig wanneer hij het plan aanving dat hem de resterende 20 jaar van zijn leven zou begeesteren, of obsederen zo u wil: de waterlelies. Een reusachtig project –alle proporties in acht genomen. We volgen hem doorheen momenten van ultieme vertwijfeling over deze laatste werken, wanhoop omdat zijn zicht achteruit ging, politieke spanningen rond zijn gift van een aantal van de waterlelies aan de Franse staat – de aparte zaal die hiervoor in de Orangerie in Parijs zou worden opgericht moest aan zijn heel specifieke eisen voldoen.

Het was echter niet allemaal kommer en kwel, hij werd omringd door een liefhebbend gezin en trouwe vrienden als George Clémenceau en Sacha Guitry, om nog maar te zwijgen over de roemrijke verzamelaars, kunstenaars en bewonderaars allerhande die hij regelmatig op bezoek kreeg in zijn statige huis in Giverny. Een kunstenaar zou al snel zijn hoofd door verliezen, maar niet zo voor de koppige, veeleisende visionair.

Het boek biedt een indringend portret van een innemende kunstenaar, maar tevens een frisse kijk op een kunststroming die ik aanvankelijk als wat oubollig en versleten aanzag. Ah, het is nooit te laat om zijn mening te herzien…

 

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op