Alternatieve werkelijkheden: Hendrik Vermeulen en Diederik Boyen, Light Cube

Kunstenaars zijn vaak op zoek naar alternatieve werkelijkheden. Ze zijn gefascineerd door het ongewone, vaak ook de duistere kant van ons bestaan. Dreigende nieuwsberichten, actuele natuurrampen, individuele gruweldaden: allemaal zaken uit onze eigen realiteit die de kunstenaar een rijke voedingsbodem bieden voor het maken van verontrustende werken. Hendrik Vermeulens werk is daar het voorbeeld bij uitstek van. Ook de schilderijen van Diederik Boyen zijn niet zo lieflijk als ze op het eerste gezicht lijken…

foto-1

 

Vermeulens tekeningen zijn vaak opgebouwd uit harde ‘potloodkrabbels’, pastel en aquarel. Ze hebben iets landschappelijks en geven een verweerde indruk. Hetzelfde geldt voor zijn grotere werken bestaande uit met papier gemaroufleerde panelen. Vaak duiken er architecturale elementen in op of uitvergrote bouten en schroeven, industriële materialen, artefacten uit een hypertechnologische maatschappij. Het zijn non-places die gevuld zijn met een rookachtige, permanente smog. Ook de menselijke afwezigheid is opvallend. Dat geeft zijn eigen gecreëerde werelden dan weer iets post-apocalyptisch.

foto-2

foto-3

foto-4

 

Het maken van een werk staat bij Vermeulen gelijk aan het (mentaal) exploreren en in kaart brengen van nieuwe zones, die uiteindelijk benoemd worden met een of meerdere letters. Op zijn website is te zien hoe die zones aan elkaar worden ‘gelast’ en hoe zijn eigen globe letterlijk en figuurlijk vorm krijgt. Al zijn er ook nog heel wat lacunes…

Vermeulen is de ontdekkingsreiziger van een wereld die hij zelf schept. Beide staan hier dan ook gelijk aan elkaar: scheppen leidt tot nieuwe ontdekkingen en ontdekken betekent de schepping van nieuwe zones. De kunstenaar refereert hiermee ook aan de ‘Zone’ uit de film Stalker van de Russische regisseur Tarkovski.

Vermeulen creëert een plek waar ruimte en tijd een alternatieve invulling krijgen en losstaan van onze aardse werkelijkheid. Zowel de kunstenaar, tijdens het maken van zijn werk, als de kijker, bij het bezoeken van de tentoonstelling, positioneren zich in deze alternatieve wereld waar tijd en ruimte andere wetten gehoorzamen.

 

Daarnaast brengt hij ook interessant sculpturaal werk. Zo is er bijvoorbeeld zijn ‘helm’: een bol in transparante kunststof met uitsteeksels en een doorzichtig, geel schijfje om door te turen en nieuwe werkelijkheden op te merken. In de galerie is een filmpje te zien waarin de kunstenaar ronddoolt in een troosteloos landschap met dit ‘hoofddeksel’ als was hij een maanlander. Aan zijn lichaam is een stoel verbonden met een lang touw. Wanneer hij oordeelt de juiste plek gevonden te hebben, zet hij zich neer en begint te schetsen in zijn zogenaamde ‘veldboekjes’.

foto-7

 

Vermeulens werk getuigt niet enkel van een authentieke beeldtaal, maar ook van een artistiek project waarvan de insteek dermate rijkelijk is dat de kunstenaar er zijn levenswerk kan van maken.

Light Cube pakte ditmaal ook uit met een “collectors choice”. De keuze viel hierbij op kunstenaar préféré van CEO van het modelabel Zilton, Paul Declercq : Diederik Boyen.

foto-8

 

Boyens  werken staan op het eerste gezicht in schril contrast met die van Hans Vermeulen. Het zijn olieverfschilderijen, vaak portretten, beheerst opgebouwd met lagen glacis volgens de traditionele methode van de oude meesters, maar met een hedendaagse, surrealistische twist. Dat Boyen een opleiding als beeldhouwer genoot is helemaal niet aan zijn schilderijen te zien. Met zijn techniek weet hij bijster goed een fotorealistisch, soms zelfs hyperrealistisch resultaat te bekomen.

 

Net zoals bij Vermeulen vinden we ook hier een uncanny gevoel terug. Zijn portretten beelden geen naïeve meisjes af, maar bezorgen de kijker haast een ongemakkelijk gevoel. Het lijkt wel alsof ze een of andere bovennatuurlijke, zonderlinge kracht bezitten. Hun verstoorde, vaak duistere gelaatsuitdrukking boezemt alvast niet veel vertrouwen in.

foto-11

 

Zijn werken zijn zonder twijfel het resultaat van een maatschappijkritische visie waarbij hij de mensheid met een wrang gevoel aanschouwt. De sfeer die rond zijn werken hangt is niet echt dreigend, maar wel onvertrouwd en licht onrustbarend.

foto-12

 

We kijken alvast uit naar de volgende, Japans getinte tentoonstelling bij Light Cube Ronse met fotografie van Trees De Mits en schilderijen van Colin Waeghe van 4 februari tot 25 maart. Klik hier voor meer info.

Author: Wouter Verbeke

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op