Angels & insects op de top van Campo Santo

Angels & insects: een bijzondere titel voor een kunsttentoonstelling dacht ik aanvankelijk. En dat is het ook. Bijzonder rijk aan inhoud en pertinentie vooral. Intiem verdriet en verlangens, perversie, dunne verbindingslijnen tussen het spirituele en het aardse, vergankelijkheid,… Het zijn tevens allemaal termen die van toepassing zijn op de locatie die het viertal uitkoos: het monumentale kerkhof Campo Santo in Gent. Tentoonstelling en expositieruimte zijn er elkaars synoniemen zo je wil. Inge Deketelaere, Els Lesage, Greet Desal en Bart Vinckier brengen er een intieme groepstentoonstelling.

De tableaus van Inge Deketelaere springen in het oog door hun bijzondere vorm. Met haar ovalen schilderijen – een vorm die we tegenwoordig opnieuw populair wordt – verwijst hiermee naar de geëmailleerde foto’s die te vinden zijn op grafzerken, ook op Campo Santo. De kunstenares is er dan ook kind aan huis. In haar schilderijen probeert ze dezelfde verweerde structuur weer te geven van de afgetrokken, door de tijd onherkenbare foto’s. Haar portretten worden op die manier even anoniem als de tombes en hun bewoners. Ze tonen ons een niet te stoppen vergankelijkheidsproces. Niet enkel de mens, maar ook zijn nagedachtenis moet er uiteindelijk aan geloven.

inge-deketelaere-1

inge-deketelaere-2 (foto’s: Wouter Verbeke)

 

Els Lesage graaft dan weer in haar eigen, persoonlijke levenssfeer. Zij brengt haar overleden grootmoeder in beeld, of liever haar afwezigheid. Het gelaat is onherkenbaar of resoluut afwezig. Een herinnering die ondanks haar duidelijke vormen toch lijkt te vervagen. Ze maakt daarbij gebruik van verscheidene druktechnieken en ook wanneer ze voor schilderkunst kiest, zij het met acryl, olieverf, of gouache op fineerhout, blijft ze de grafische toer opgaan: een zuivere lijnvoering en monochrome kleurvlakken komen samen tot een fragiel geheel.

els-lesage-1

(foto’s: Wouter Verbeke / Els Lesage)

Ik had het al eerder over de werken van Greet Desal naar aanleiding van de expo Between Earth and Heaven 2. Opnieuw verrast ze met haar sculpturen die nu eens een zekere tederheid uitstralen, dan weer verontrustend en provocatief zijn, maar steeds getuigen van een enorme technische kennis; métier ten top. Vaak roepen haar beelden mythische associaties op. Mens en dier lijken met elkaar te versmelten in een houdingen waarin letterlijk noch kop noch staart aan te vinden is. Een apin die in de lucht bengelt aan acrobatieringen, de armen gespreid als een gekruisigde Christus; een paard, kind en hond die in elkaar verstrengeld liggen te slapen,… Begeesterende beelden die je niet snel loslaten.

greet-desal-1

(foto’s: Wouter Verbeke)

 

Bart Vinckiers schilderijen zijn dan weer bijzonder to the point: vlot en met brede streken geschilderd zonder al te veel detail, maar zeer suggestief en herkenbaar. Hij richt zich op de actuele problemen en drama’s waarmee de media ons dag na dag confronteert, zoals de vluchtelingencrisis. Zo toont hij bijvoorbeeld hoe chirurgen een kind proberen te redden na een gasaanval. Ondanks de rauwheid van zijn onderwerpen weet hij dit op een zachte, empathische manier te brengen. Confronteren zonder te choqueren. Misschien wordt de vinger zo nog het meest op ons aller wonde gelegd.

bart-vinckier-1

bart-vinckier-2

(foto’s: Wouter Verbeke)

 

Deze expo gaat over menselijke preoccupaties op micro- en macroniveau evenals over de vergankelijkheid van diezelfde mens en zijn bezorgdheden. Deze bijzondere expo is nog te bezichtigen vandaag, zondag 21 mei, en volgend weekend 27 en 28 mei van 10h00 tot 18h00 in de Sint Amanduskapel op de top van de begraafplaats Campo Santo, Gent. Klik hier voor meer info.

 

Author: Wouter Verbeke

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op