Portalen naar onszelf: de tussenwerelden van fotograaf Peter Waterschoot

Decennia van technologische vooruitgang aan een tempo dat doet oorsuizen en een gangbare mentaliteit dat alles bigger, bolder, better moet zijn, heeft ervoor gezorgd dat de wereld in no time een hele metamorfose heeft ondergaan. Het straatbeeld is onderhevig aan continue transformaties, pittoreske ‘krotten’ moeten de duimen leggen voor torenhoge appartementsgebouwen die als paddenstoelen uit de grond schieten, technologische snufjes en gadgets spurten aan ons voorbij en alles wat minder snel, strak en efficiënt is, komt in de vergetelheid terecht. Waar zijn de charmes uit het nabije verleden gebleven vraag ik me soms af? Ze lijken wel uitgevaagd, een hiaat in onze persoonlijke geschiedenis. Ik vond ze terug in de foto’s van Peter Waterschoot.

(foto’s: Peter Waterschoot)

Waterschoot’s foto’s zijn veelal sterk beladen en tegelijkertijd sober qua beeld, subtiel en sereen. Die beladenheid komt voort uit het feit dat vele van zijn beelden letterlijk vervlogen, vergaan zijn. De fotograaf gaat steeds op zoek naar een specifiek soort beeld dat veelal een verdwijnende wereld documenteert. Hiervoor bezocht hij onder andere oude, vervallen hotelletjes uit de jaren ’50 tot ’80, die al geruime tijd van alle economische efficiëntie ontdaan waren, zoals het Chalet du Chien Vert in De Panne. Het zijn relieken uit een recent en toch bestoft verleden, die dikwijls geheel zijn verdwenen; ingeruild voor meer actuele etablissementen en hedendaags design.

3

(foto: Peter Waterschoot)

Op die manier word je niet enkel geconfronteerd met het razendsnelle tempo waar de maatschappij van de laatste decennia aan onderhevig is, maar ook met je eigen vergankelijkheid. Ontelbare objecten, decors die tot voor kort deel uitmaakten van onze alledaagse levens zijn inmiddels verdwenen of gemodificeerd. Wat gisteren nog beschouwd werd als modern is vandaag al passé en zo smelt ook onze eigen persoonlijke geschiedenis als sneeuw voor de zon. De aanblik van die ‘souvenirs’ in de foto’s van Peter Waterschoot brengt een soort auto-intimiteit teweeg die verscheidene emoties oproept: een zekere nostalgie en tegelijkertijd een lichte afkeer van het ‘recente’ verleden, verlatenheid waarbij je geconfronteerd wordt met een eenzaamheid die inherent is aan het mens-zijn, maar ook gelatenheid.

4

(foto: Peter Waterschoot)

Toch is het niet de nostalgie of melancholie die overheerst in zijn fotobeelden. Ze zijn slechts een bijeffect. In het eindbeeld bereikt de fotograaf een zekere graad van abstractie die de nostalgie overstijgt, wat ervoor zorgt dat ze blijven intrigeren. Ze zijn op zichzelf niet over-verhalend, maar staan open voor een wisselend narratief. “Een fotobeeld mag een portaal zijn om bij weg te dromen”, stelt hij.

(foto’s: Peter Waterschoot)

De tussenwerelden die hij opzoekt en vastlegt, worden ondanks de tijdsgebonden elementen haast tijdloze ruimtes. Ze staan een dislocatie van een fysieke naar een mentale ruimte toe. Wat mij betreft zijn de foto’s van Waterschoot een portaal naar mijn eigen vervlogen geschiedenis. Het zijn sleutels die toegang geven tot een reconstructie van jezelf en je een groter gevoel van ‘heelheid’ brengen. Alles behalve nostalgisch als je erbij stilstaat … En vooral nodig, als je jezelf niet wil verliezen in deze draadloze wereld.

 

De werken van Peter Waterschoot zullen te zien zijn tijdens de groepsexpo Summer Camp #4 bij Cecilia Jaime Gallery, Gent, en dit van 9 juni tot 24 juli. Klik hier voor meer info.

Author: Wouter Verbeke

Share This Post On

1 Comment

  1. De beelden van Peter Waterschoot komen voor mij op het juiste moment in ArtCouch!
    GREAT ARTIST

    Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op