Confessions van een bescheiden kunstverzamelaar…

Art is a deep reflection of our life on earth‘. Mooier kan je het niet stellen, niet enkel als kunstenaar, maar tevens als kunstverzamelaar. Het wordt vaak vergeten, maar de authentieke verzamelaar is misschien, net na de kunstenaar zelf, de belangrijkste speler in de kunstmarkt. Zonder vraag geen aanbod, al is de relatie tussen beide niet noodzakelijk eenvoudig.

Als kleine verzamelaar (‘hamsteraar’ volgens mijn vrouw) van voornamelijk Belgische kunstenaars, valt het me moeilijk om te zeggen waar mijn eigen kleine verzameling naartoe gaat, welk doel ze beoogt, welke vorm ze heeft, of welke ik ze geef. Ik volg mijn instinct. En heb totnogtoe nog geen enkel werk waar ik een second thought voor heb. Wel, misschien eentje.

Ben ik bezig een collectie te bouwen? De vraag is niet triviaal. Ik ben er alleszins niet bewust mee bezig. Ik ben niets aan het opbouwen, de gedachte aan een ‘nalatenschap’ laat me volledig koud, en of de werken die ik hier heb hangen al dan niet aan financiële waarde winnen of verliezen, laat me zo mogelijk nog kouder. Wat me warm maakt is te kijken naar deze werken, ze elke dag mijn pad weten kruisen, proberen te bespeuren welke gedachte de kunstenaar had bij de aanvang van het werk, hoe zijn of haar gedachtegang al dan niet werd verdergezet, of nieuwe wendingen kreeg, naarmate hij of zij aan het werk werkte. Welke onbedoelde meningen erin gleden, welke toevalligheden erin vervat zitten, welke onthullingen ze bevatten, ook voor de kijker, zeker voor de kijker als mezelf die de luxe heeft om er elke dag langs te kunnen flaneren, of erbij te kunnen stoppen, naargelang mijn humeur, soms achteloos, vaak aandachtig. Ze blijven me verrassen alleszins, hoe vaak ik er ook langs kom, of misschien daarom des te meer.

Kunst ‘bezitten’. Het blijft ergens een vreemde gedachte. Je bezit het nooit, het werk blijft eerst en vooral van diegene die het maakte. Enkel hij of zij weet wat erachter steekt, enkel hij of zij heeft het gemaakt, uiteraard, maar dat maakt dat je als koper nooit helemaal het werk bezit. Het eigendom wordt niet overgedragen, het wordt gedeeld. De kunstenaar is een tijd bezig aan het maken van een werk,  kortere tijd meestal dan de koper die er een groot deel van zijn leven mee leeft. Het een aantal keren zorgvuldig doorheen verhuizingen moet loodsen. Hartstilstand verzekerd wanneer je het werk uit de doeken doet. Nieuwe ontdekkingen ook, wanneer je je lang afvraagt waar het precies te hangen en uiteindelijk een vertrouwd werk in een nieuwe omgeving ziet verschijnen.

Het moet raar aanvoelen voor een kunstenaar, die zo’n intieme band heeft gehad, zij het kortstondig, met zijn werk, een intimiteit die hij moet delen met iemand anders, vaak een volstrekt onbekende, die veel langere tijd met datzelfde werk zal doorbrengen. Die er dingen in zal zien die je nooit verwachte, of nooit bedoeld had. Zou dit een vorm van jaloezie zijn? Ik vermoed van wel, zij het een gezonde vorm ervan… durf ik te hopen.

De ware bedoeling van de kunstenaar vermengt zich langzamerhand met de visie, en dus de persoonlijkheid van de kijker. Het vormt een band. Het werk dient als bindmiddel, zelf met kunstenaars die we nooit hebben ontmoet, die we enkel via recensies and catalogi kennen. Soms ontmoeten we hem of haar. In dit geval wordt de ervaring, de band met het werk nog intenser. Je bezit dan niet enkel een werk, maar ook een stukje van de kunstenaar. Vreemde gedachte. Maar het klopt wel…

Maar wat mij betreft: niets mooiers dan een deeltje van dit leven te hebben gedeeld met de kunstwerken waar ik me mee omring. Niets zaligers dan deze verscheidenheid, deze multitude aan gedachten, aan creatieve ideeën, deze ultieme bronnen van creatieve energie te mogen aanschouwen elke dag. Ze steeds beschikbaar te hebben voor mijn oogleden. Ze steeds als voedingsbodem te hebben voor mijn hongerige, nieuwsgierige blik…

Een kunstverzameling opbouwen, hoe bescheiden ook, ik raad het iedereen aan…


(foto’s zijn ter illustratie en komen niet uit mijn verzameling, voor alle duidelijkheid)

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

2 Comments

  1. Beste Frederic,
    ik heb met belangstelling je column gelezen. De gedachten die je neerzet raken me wel.
    Zo is er bv. de idee ‘Een kunstwerk bezit je als koper eigenlijk niet…’
    Met dit idee als basis heb ik twee jaar terug zelf een werk gemaakt dat werd aangekocht door 12 personen die er zich toe verbinden elk jaar hun onderdeel te ruilen met een ander.
    Het werk creeërt een dynamiek binnen deze groep, het stelt begrippen als eigendom en bezit in vraag en daagt de deelnemers uit hierover na te denken.
    Er is reeds een eerste ruildag geweest met discussies, argumenten voor en tegen,
    deelnemers die terugkrabbelen en andere die enthousiast blijven… al bij al eenboeiende onfrontatie. Een tweede ruildag komt er in februari.

    ik vond het gewoon fijn om dit even met jou te delen, je kan het werk bekijken op de site
    dirkdecock.com onder de naam UTOPIA.
    En heb je commentaar, die wil ik graag horen!

    groeten
    dirk de cock

    Post a Reply
    • Dag Dirk, interessante ervaring en gedachte. Ik neem rechtstreeks contact met je op via je website. grts

      Post a Reply

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op