Het landschap in de hedendaagse kunst (#3): Aziatische landschapsschilders

Technologieguru Peter Hinssen eindigde een aantal jaar geleden zijn presentaties steevast met een beeld van een tijger met op de achtergrond een waterval. Hij gebruikte dit beeld om een ander punt te maken, maar de uitleg hierbij was dat de Westerse kijker onmiddellijk de tijger zal opvallen, terwijl het Oosterse brein eerst de waterval zal zien. Weliswaar slechts voor een luttele seconde, het is een cultureel verschil dat niettemin zuur kan opbreken…

Het punt is echter dat de blik en de focus helemaal verschilt tussen culturen.

De laatste weken gingen we op zoek naar hoe hedendaagse kunstenaars met het landschap als onderwerp omgaan. Benieuwd naar hoe de bovenstaande culturele verschillen zich uiten in landschapsschilderijen ging ik even op zoek naar voorbeelden van Aziatische kunstenaars die zich op dit onderwerp toeleggen. Geniet even mee van 3 verrassende kunstenaars:

Maki Na Kamura

Ik zag voor het eerst werk van de Japanse Kamura tijdens de biënnale van de schilderkunst in het Museum Dhondt-Dhaenens, waar ze overigens samen met Thomas Lerooy tentoonstelt tot 4 maart. In haar ogen is het horizon een fictieve uitvinding van de Westerse mens. Je zal misschien een schijn van horizon herkennen in haar nieuwere werk, maar niettemin vormt dit nooit een scheidingslijn tussen lucht en aarde, die in Aziatische termen sowieso geen twee aparte entiteiten zijn. Ze zijn één, net als de elementen in Makura’s werk. Intrigerend alleszins:

 

Lu Jun

De Chinese kunstenaar Lu Jun gebruikt allerlei technieken om effect te sorteren. “They are photography, but not traditional photography. They are ink and wash, but not traditional ink and wash. They are conceptual, but not conceptual. They are traditional Chinese, but most traditional Chinese. These are humanity’s ancient ideas subjected to the forces of technology and globalization. These are humanity’s ancient ideas subjected to the forces of technology and globalisation“, zo definieerde hij zijn werk in een interview met Artslant.

Je zou het misschien niet meteen zeggen, maar zijn kunst is tevens een aanklacht tegen de groeiende urbanisering van het landschappelijke China uit zijn jeugd… “China’s urban growth and our everyday reality share a common fate. I hope that my works will inspire people to think more about this. I think that people with different experiences and in different states of mind can glance at these works and have many different levels of appreciation“.

De mix tussen al deze verschillende invloeden en ideeën maakt zijn werk alleszins intrigerend:

 

Bingyi Huang

Of ze al dan niet onder de noemer ‘landschapsschilder’ kan worden begrepen, daar kan je misschien aan twijfelen. De landschappen van Bingyi zijn eerder mentale landschappen, geen vale copies van een objectieve werkelijkheid die sowieso niet vatbaar is voor ons. De mentale landschappen liggen in deze zin misschien dichter bij de werkelijkheid dan wat we ervoor aanzien…

Maar bon, de belangstelling voor het werk van Bingyi schrijft zich in het kader van een sterk hernieuwde belangstelling voor de Chinese inktkunst. Naar eigen zeggen heeft ze echter niet de minste interesse voor hoe de ‘kunstmarkt’, stel de ‘Westerse belangstelling’ haar werk aanschouwt. “I couldn’t care less about the art market, about auction prices, it’s boring. In my case it’s not about reinterpreting Chinese traditional ink painting. If you are truly ‘Shan Shui’ you don’t need to think about it. If you are the being, you don’t need to think about the being. You just are”, zegt ze in een interview met Theculturetrip.

Spiritualiteit en kunst. Het blijft een mooie mix…

 

 

 

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op