SciArt, een nieuwe en boeiende kunstvorm in het kunstlandschap

Het mag als een teken gezien worden van een markt die langzamerhand matuur wordt: meer en meer galerijen gaan zich toespitsen op een specifieke stijl, gaan een bepaalde niche ontplooien in het kunstlandschap.

Zo ook Alain Segers, die zich met zijn galerij Alter-Ego, die twee jaar geleden het daglicht zag, toespits op een gebied waar ik geen vermoeden van had dat het bestond, of toch niet dat er een aparte term voor werd bedacht: SciArt. Kunst die vanuit een wetenschappelijke praktijk of kennis wordt gecreëerd. Wetenschappers die hun kennis gebruiken en tot kunst omdopen, of kunstenaars zijn die vanuit een wetenschappelijke interesse of –vaak- passie hun kunst vormgeven.

Een bruisende markt, zo blijkt uit verder onderzoek. Op zich hoeft het niet te verbazen. Als het al zo is dat een kunstenaar een originele kijk op zaken als de realiteit, maatschappelijke verschuivingen, de menselijke aard of gewoon op zichzelf projecteert, dan heeft een wetenschappelijke kijk op deze thema’s zeker iets bij te brengen, en het resultaat hoeft niet noodzakelijk ingewikkeld, of voor leken onvatbaar te zijn.

Het werk van deze ‘wetenschapskunstenaars’ is dan ook verrassend divers, zo blijkt uit de kunstenaars die Alain Segers vertegenwoordigt. We ontdekken er het werk van Anaïs Tondeur, die foto’s van het gat in de ozonlaag gebruikt die de NASA tussen 1964 en 2016 maakte, en ze zorgvuldig in potlood natekent, grafiet als verwijzing naar de zwarte deeltjes die aan de basis liggen van het gat in de ozonlaag. Ondanks het dramatische thema weet ze een sterk poëtisch effect te sorteren, zij het vaak met een ecologische grondslag. De werken van Anaïs “make us realise that our planet is one a big stage for the human species where it shows its destructive power but also its incredible creativity”, schrijft Alain Segers in zijn voorwoord voor de publicatie over het werk van Anaïs.

 

Het toont alleszins aan dat deze kunstpraktijk fundamenteel conceptueel is: het denkproces dat tot het werk leidt, maakt intrinsiek deel uit van het werk zelf. Al hoef je het procedé niet noodzakelijk te kennen om er de kwaliteit van te waarderen.

Al helpt het soms. Zo stoelt het werk van Adrien Lucca bijvoorbeeld op het lichtspectrum van de zon in Brussel, op het exacte ogenblik waarop het middernacht is in Montréal, die hij in de fijnste, wetenschappelijke uitgewerkte details op glasraam laat branden. Je zou het misschien niet meteen zeggen, maar het is een uiterst ingewikkelde en broze oefening, zo getuige zijn notities en berekeningen in de publicatie ‘Soleil de minuit Bruxelles Montréal’. Ik zal me niet aan een samenvatting wagen, maar het verhaal erachter is al even boeiend als het werk zelf.

 

En dat is juist wat de kunstenaars bij Alter-Ego Gallery bindt: de onaflatende zoektocht van de kunstenaars om een wetenschappelijk domein te doorgronden, de obsessieve studie die vaak aan een werk voorafgaat, de vernieuwende invalshoek waarmee ze met het materiaal aan de slag gaan, en, uiteindelijk: het verhaal achter de wording van het werk.

Boeiend is het alleszins, in de komende weken zullen we ons verdiepen in SciArt kunstenaars. Maar als je benieuwd bent kan je steeds op ontdekkingstocht door de website van de galerij, klik hier.

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op