Stilleven is niet dood: Christiaan Kuitwaard in Light Cube, Ronse

Stillevens niet meer van deze tijd? Integendeel. Nederlands kunstenaar Christiaan Kuitwaard bewijst dat stillevens niet verdwenen zijn en hun plaats verdienen in de hedendaagse schilderkunst. Een reeks van 263 en meer stillevens: een project met als titel White Box Paintings. Iedere week maakt Kruitwaard een schilderij in olieverf, op houten panelen van steeds 28 bij 20 cm, dat hij post op zijn blog. Hij profileert ze als oefeningen of “maandagschilderijen” om op dreef te komen en zijn creativiteit op peil te houden, maar dat lijkt me te bescheiden.

Als startpunt voor deze serie, die een aparte plaats inneemt in zijn oeuvre, ontwierp de kunstenaar een box met open voor- en bovenzijde waarvan de binnenkant wit geschilderd werd. In deze kist plaatst hij telkens opnieuw een onbezield voorwerp dat op zijn beurt voorzien wordt van een laagje witte verf. Dat kan een afgezaagde tak zijn, een handschoen, schedel, een Fowler hoofdje, … Kuitwaard legt deze beelden niet fotografisch vast en maakt ook geen gebruik van projectie of andere hulpmiddelen. Hij schildert alla prima, zonder voorstudie of ondertekening. Op die manier laat hij toe dat er zich toevalligheden voordoen in het beeld en krijgen zijn schilderijen een onmiskenbaar spontaan karakter. Wat betreft techniek zijn er geen twistpunten mogelijk. Kuitwaard schildert met gemak en weet met enkele verfstroken de essentie van het object te vatten.

 

De voorwerpen die hij kiest zijn niet zomaar objecten die voor het grijpen liggen in zijn atelier; Ze zijn zorgvuldiger uitgekozen dan je op het eerste gezicht zou denken. Hij verwijst duidelijk naar de traditie van de nature morte en de gebruikelijke vanitassymbolen of memento mori: schedels, dode takken die de plaats innemen van de klassieke, al dan niet verwelkte bloemen, … Soms ligt er niets in de kist en schildert hij een lege binnenkant. Misschien is dat wel het ultieme stilleven; een vorm van doorgedreven relativering. Want wat verwijst meer naar de vergankelijkheid van dit leven dan de absolute leegte?

Waar het eigenlijk om draait is niet het object in sé, maar wel het licht. Door witte objecten in een witte kist te plaatsen, wordt het onderwerp geneutraliseerd en valt op hoe het licht structuur en vorm geeft, maar ook hoe fascinerend mooi het licht zelf kan zijn. Het herhaaldelijk schilderen van dezelfde onderwerpen in een andere licht lijkt wel een impressionistische preoccupatie. Denk maar aan de reeks Cathédrales de Rouen van Monet. Kuitwaard doet net hetzelfde: hij verheft het licht tot het werkelijke onderwerp van zijn schilderijen. Hetzelfde tafereel kan op die manier steeds opnieuw tot een totaal ander werk leiden. Het licht zorgt er immers voor dat we de dingen nooit tweemaal op dezelfde manier percipiëren. Kuitwaard verwoord dit fenomeen met de term “visuele achterdocht”.

 

Kies er een werkje uit, hang het tegen een witte muur om er vervolgens, neergevleid in een fauteuil, uren naar te staren. Dat is waar Kuitwaard’s White Box Paintings toe uitnodigen. Ze blijven boeien in hun eenvoud.

 

 

Een bijzonder geslaagde expo van Light Cube die zeker een uitstap naar de Vlaamse Ardennen waard is! De tentoonstelling loopt nog tot en met 27 november. Meer info vind je hier.

Klik hier voor Christiaan Kuitwaards White Box Painting blog.

 

Author: Wouter Verbeke

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op