Welkom in het ‘post digital drawing’ tijdperk… ontdek ADA, een werk van Karina Smigla-Bobinski

Ik zal het toegeven, ik bezoek veel te weinig installatiekunst, en al zeker installaties die, zoals het hedendaagse credo voorschrijft, de toeschouwer actief betrekt bij het kunstgebeuren. Ik ken ook maar heel weinig kunstenaars in onze contreien die zich op deze kunstvorm toeleggen. Van het een komt het ander, denk ik dan…

Niettemin blijft de kunstvorm mij intrigeren, al frustreert het me dat ik het enkel vanuit de luxe van mijn vaste standplaats ontdek. Maar goed, met regelmaat van de klok kom ik op de digitale snelweg wel dergelijke installaties tegen die mijn aandacht wekken, of in de meeste gevallen mijn enthousiasme aanwakkeren.

Ze ook met het werk ADA van de Pools-Duitse Karina Smigla-Bobinski, waarin ze een groot, met helium gevulde bol waar op het oppervlak ervan pennen met houtskool zijn gevestigd. Een eenvoudig concept, maar het wordt complexer eenmaal het gegeven ‘bezoeker’ eraan wordt toegevoegd. Deze wordt uitgenodigd om al dan niet bewust met de bol -sorry, the Globe- te spelen, het naar hun hand te zetten.

“The globe put in action fabricates a composition of lines and points, which remain incalculable in their intensity, expression, and form however hard the visitor tries to control ADA, to drive her, to domesticate her. Whatever he tries out, he would notice very soon, that ADA is an independent performer, studding the originally white walls with drawings and signs”, aldus de kunstenares.

Het stelt wat interessante vragen: wie is de werkelijke kunstenaar in deze installatie, de bedenker? de bezoeker? De Globe, wiens productie bewust onberekenbaar werd gemaakt, opdat de bezoeker er onmogelijk controle op kan verwerven? Welk van deze heeft uiteindelijk de ‘daad van creatie’ gesteld? En hoe moet het uiteindelijk resultaat worden gelezen? Onmogelijk het te ontcijferen, uiteraard, niettemin zijn ze het resultaat van een bewust algoritme (de plaatsen die het houtskool op de Globe kregen) en de handeling van de bezoekers.

Smigla-Bobinski heeft zeker geen monopolie op deze vraagstellingen, niet voor niets refereert ze naar kunstenaars als Ada Lovelace, Jean Tinguely, and Vannevar Bush als referenties.

Een serieus uitgangspunt, maar met een fun gehalte… Wat had ik hier graag bij geweest… Geniet vooral van de volledige ‘making off’ in de video onderaan!

 

 

ADA at Muffathalle from Karina Smigla-Bobinski on Vimeo.

(gezien op ThisIsColossal)

Het is overigens niet het enige proefstuk van Karina Smigla-Bobinski. Op haar website kan je alvast de andere projecten ontdekken waar ze mee bezig is (geweest), waarmee ze haar veelzijdigheid en (alweer een hedendaags woord) multidisciplinariteit aantoont. Interessant om te volgen.

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op