Peter Waterschoot – At the skin of time, of hoe schoon hedendaagse vanitas kan zijn

Downtown – When you’re alone, and life is making you lonely -You can always go – Don’t hang around and let your problems surround you -There are movie shows  – Downtown – Maybe you know some little places to go to – Where they never close –“ Petula Clark, Downtown

De foto’s van Peter Waterschoot nodigen je uit in hun gelaagdheid en ontsluieren zich beetje bij beetje aan de toeschouwer, vaak gaan ze letterlijk schuil achter gordijnen of achter de kreuken van een satijnen laken. Het is een wereld die door zijn geslotenheid des te meer uitnodigt om achter de schermen te kijken, die perfect aanvoelt wat zich net achter de hoek afspeelde. Een wereld waar emotie en zintuiglijkheid zegevieren. Een donkere en kleurrijke wereld. Een wereld vol sensualiteit en poëzie. Een wereld waar de alleszeggende stilte overheerst maar ook met plastieken planten en tijgerprints. En bovenal, een wereld waarin het heerlijk verdwalen is.

 

Bij Casa Argentaurum krijgt zijn werk de ruimte die het verdient. Waterschoot’s oog voor esthetiek en ruimtebeleving, zowel binnen als buiten het kader kunnen zegevieren. At the skin of time toont ons vergankelijkheid, soms letterlijk door vergane glorie in de details, soms door het moment nà de gebeurtenis. Het geheel lijkt zich in het verleden af te spelen waarin de tijd onherroepelijk verder tikt, het brengt een vlucht naar ongekende tijden en ongekende, maar nooit vreemde plaatsen. In een tijd die nog niet volledig verdwenen is, maar voornamelijk een herinnering is. In de geest van de zuivere romantiek krijgen we geen enkele definitie, maar wel prachtige visuele poëzie. ‘Blue Pacific’ roept bij mij steeds opnieuw het beeld van ‘der Wanderer über den Nebelmeer’ van Caspar David Friedrich op.

 

Waterschoot is nooit narratief, maar steeds scheppend. Hij evoceert een droomwereld zonder gratuite naïviteit maar wel met een voortdurende suspense door tegenstrijd, waarin hij zich wentelt in de condition humaine.

 

Wat er niet is, is even belangrijk als wat er wel is. En wie er is is even belangrijk als wie die niet is. De vrouwen in het werk van Waterschoot vervullen steeds een erg ambigue rol. Ze worden getoond als femmes fatales, met korsetten en hoge hakken, maar zijn ook gehuld in een kwetsbare sensualiteit. Elke rol verhult ook een tweede realiteit.

 

De inspiratiebronnen van Waterschoot zijn talrijk maar zelf hecht hij groot belang aan 1 ervaring:

In 2001 las ik de Nederlandse uitgave van het in 1933 verschenen essay van Junichiro Tanizaki’s Lof der Schaduw. Tanizaki biedt hierin weerwerk aan de ‘oogverblindende’ moderniteit in de vorm van een lofzang op schaduw, subtiliteit, laagglanzende materialen en patina. Hij beschrijft de esthetische kaalslag van het Westers denken – gericht op vooruitgang, duidelijkheid en zuiverheid – op het aanvoelen van leefruimtes. Dit werk heeft mijn fotografie een beslissende wending gegeven en is een deel van mezelf geworden“.

Ook in wat hij fotografeert, triomfeert Waterschoot nà het moment. Hij is gefascineerd door de “microcosmos van één-of tweesterrenhotels, cabarets, cinema’s, danszalen en speelhallen, waar de echo’s van de jaren tachtig en negentig nog tastbaar zijn, maar dewelke aan een moordend tempo weggeveegd worden door de steeds meer uniforme en gladde omgeving van boetiekhotels en winkelketens.”, die hij vindt over de hele wereld en gedurende 6 jaar bezocht.

 

Met dank aan Peter voor de perfect gezette kopjes thee and his never fading rock ‘n roll.


Het werk van Peter Waterschoot is tot 18 november te zien in galerij Casa Argentaurum in Gent, klik hier voor alle info.

Zijn werk is onlangs ook in boekvorm verschenen bij Art2 Editions, klik hier voor alle info.

Author: Mieke Janssens

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op