Kunstenaars en inspiratie: de Mont Ventoux van Bart Reekmans

Ongetwijfeld zullen jeugdherinneringen een belangrijke plaats nemen in het werk van menig kunstenaars. Sommigen vinden in hun jeugd juist de oorsprong van hun kunst, anderen, zoals Gideon Kiefer, gebruiken ze eerder anekdotisch en speels binnen de contouren van een wijdser onderwerp in hun kunst.

Soms bieden jeugdherinneringen een heel concrete aanleiding voor een kunstwerk. Onlangs sprak ik met Bart Reekmans, een kunstenaar uit Leuven die met zijn semi-abstracte, semi-organische composities in houtskool vreemde maar herkenbare taferelen opbouwt, dan eens minimalistisch, zen, dan eens explosief en hectisch. Bart’s werk is impulsief, instinctief. In deze zin rauw en direct. Navigerend tussen zijn werken zal de toeschouwer vaak meegesleurd worden door de wisselende stemmingen van de kunstenaar wanneer hij de werken schiep, al benadrukt hij dat hij eenieder de ruimte laat een eigen invulling te geven aan de werken. Het gevoel is niettemin direct overdraagbaar, in die zin beïnvloedt hij de kijker in een bepaalde richting. Doet niet elke kunstenaar dat, zelfs al is hij onverstaanbaar, of zelfs al tracht hij neutraal te blijven? Bart’s kunst is niet neutraal, tenminste niet in deze betekenis. Het vormt meer een uitnodiging om mee te gaan op een imaginaire reis, waar het zuiver beleven van de reis als enige doel geldt…

Neem zijn drie diptieken over de Mont Ventoux als voorbeeld. Grootse werken, waar de fameuze berg strak en abstract wordt weergegeven, behalve in de eerste waarin het oppervlak van de berg lijkt te zinderen als onder een gloeiende zomerzon, hoewel een dreigende hemel een naderend onweer lijkt aan te kondigen. In de tweede diptiek staat de berg in lichter laaie. Een bosbrand is nauwelijks mogelijk op de kale berg, dus hier is meer aan de hand, zo denkt de kijker. Een symbolische verbranden van de berg? Maar waarom dan, tot welk doel? Bewust of onbewust? In het derde paneel lijkt de berg weer zijn natuurlijke staat terug te vinden, de rust en statigheid waarmee ieder die er ooit voor gestaan heeft hem zal associëren. De donderwolken lijken terug te trekken, het vuur geblust, de oorspronkelijke orde hersteld.

Zo heb ik de drie werken gelezen, maar dat is niet noodzakelijk hoe of waarom de kunstenaar de werken heeft gemaakt, noch een reflectie van de staat waarin hij vertoefde wanneer hij ze maakte, laat staan een weergave van bepaalde feiten die zich hebben voorgedaan. Dit is een volkomen onafhankelijken en persoonlijke lezing van de werken. Ik weet niet eens of er een vaststaande volgorde is van de drie tekeningen. Mocht ik ze in een andere volgorde leggen zou mijn interpretatie misschien volledig anders zijn. Maar dat is precies de bedoeling van Bart: het staat de toeschouwer vrij een eigen verhaal te schrijven rond zijn werken.

Wat niet wegneemt dat de werken zijn eigen verhaal inhouden. Bart ging als kind vaak op vakantie aan de voet van de Mont. Het tafereel vulde hem met ontzag. De eenzame reus temidden van een tamme vlakte. Het zou ieder kind volstaan om een leven te vullen met dat ene beeld, ongetwijfeld, dat zou nazinderen tot ver in het volwassenenbestaan…

Inspiratie… soms komt het uit eigen ervaringen, al kunnen ze door elkeen anders worden geïnterpreteerd.

 

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op