Black is a color, een duik in het werk van Klaus Verscheure

Blijkbaar bestaat het woord nog niet, en ik denk dat ik me slechts één maal zal wagen aan het neerpennen ervan: multidisciplinariteit. Het zou binnen de ontwikkeling van heel wat hedendaagse kunstenaars nochtans een fraai en passend woord zijn.

Klaus Verscheure vormt een perfect voorbeeld van wat ik met dit neologisme bedoel. Niet zozeer omwille van de verschillende kunststijlen die hij hanteert, zwarte gouache (voornamelijk), schilderijen, video-installaties, performances, de lijst is al lang, maar ook in de intentie van zijn kunst huist een rijke variatie aan thema’s en wijzes waarop hij ze aanhaalt.

Als er dan een constante is, dan is het de vaststelling dat zijn werk ondanks de vaak ernstige thema’s niet ontdaan zijn van enige frivoliteit, of is het sarcasme? De bloedende bergen noemt hij koudweg Mountains, als zou in de definitie van een berg alle sneeuw reeds onomkeerbaar zijn weggesmolten. Hetzelfde met trees, waar je her en der de voeten van een eenzame strange fruit ziet hangen, of in zijn Holiday Greetings waarin de excessen van Guantanamo Bay worden weergegeven, een sterker contrast kan je je moeilijk inbeelden. Wat te denken van zijn smiling faces waar in geen enkel portret iemand ook maar aanstalte maakt om te glimlachen. Het lijkt alsof hij ons constant op een vals spoor wil brengen, ons steevast uit onze comfortzone wil halen. Het mooiste voorbeeld hiervan is zijn werk Adam & Eve/ Eve & Adam, waar een man en een vrouw zich uitkleden om elkaars kleren aan te doen. Eenvoudig idee, maar het stimuleert er zoveel andere.

Klaus Verscheure, Mountain

Klaus speelt graag met zo’n effecten, niet enkel via de titels die hij zijn reeksen meegeeft, maar ook in de werken die hij er in opneemt, in hun onderlinge verband, zo er al een is. ‘Afwezigheid speelt een grote rol’, schrijft Daan Rau in het boek dat Klaus recent uitbracht. Ik zou durven stellen dat deze afwezigheid juist overal aanwezig is, zo sterk voelbaar -enfin, zichtbaar- dat het uit de werken lijkt te spatten. Het zou niet de eerste contradictie zijn die met zijn werk gepaard gaat.

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Klaus ons hier mee uitnodigt om anders te kijken naar wat we als realiteit aanzien, om nieuwe verbanden te leggen waar er geen te leggen vallen, of om onze manier van gewaarwording om te buigen tot er een nieuwe manier is gevonden om naar de zaken die hij aankaart te kijken. In zekere zin, het kan vreemd klinken, contourneert hij de naakte werkelijkheid, gaat met een grote boog omheen het onderwerp, juist door ze zo expliciet te tonen, met uiteindelijk als resultaat om deze werkelijkheid op zijn manier te duiden. Niet zeker of ik zelf uit deze gedachtekronkel geraak, om heel eerlijk te zijn, maar dat is juist wat zijn kunst tot resultaat heeft.

If it’s perfect, it’s because it’s not real” (Klaus Verscheure)


Het ‘probleem’ met multidisciplinaire kunstenaars is dat wanneer je er een tentoonstelling van bezoekt, je slechts een heel klein deel van het geheel te zien krijgt. Dat geldt voor alle kunstenaars, uiteraard, maar het is vaak de ‘breedte’ van de kunstpraktijk die je helemaal niet kan aanvoelen op een enkele tentoonstelling. Een overzichtstentoonstelling zit er nog niet aan te komen (jammer), maar voor wie voeling wil krijgen met de verrassende wendingen in de werken van Klaus, is er het boek ‘Black is a color’ dat onlangs verscheen, en te verkrijgen is bij boekenhuis Theoria in Kortrijk., bij Copyright Bookshop en bij Stockmans uitgeverij. Zeker het ontdekken waard!

Klaus Verscheure, Holiday Greetings
Klaus Verscheure, Adam & Eve/ Eve & Adam

Ontdek meet op de website van Klaus Verscheure

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op