De compromisloze kunst van An Verbouwe

Ze haalt haar inspiratie uit haar omgeving, ogenschijnlijk onopvallende elementen kunnen haar fascineren en aanzetten tot verder improviseren, zoals de prachtige tekeningen gevormd door kevers, die gangen graven in een stuk schors, het lijnenspel gevormd door de voegen tussen de stenen van een vervallen bouwwerk, de geometrische sporen die weggelaten voorwerpen achterlaten in het stof.

De werken van An Verbouwe zijn sierlijke doolhoven, een combinatie van acrylverf en collage. Ze verwerkt schetsen op papier en kalkpapier, in lagen door elkaar, wat haar de mogelijkheid geeft om een schilderij stap voor stap op te bouwen, door het eindresultaat langzaam te laten groeien tot een nieuw en verrassend beeld.

 

Reeds op jonge leeftijd kwam ze in aanraking met kunst, eerst en vooral in het atelier van haar vader, die eveneens schilder is en op tentoonstellingen en in musea die zij, samen met haar ouders, broer en zussen bezocht. Ook thuis zat ze graag en vaak te tekenen en de zaterdagnamiddagen bracht ze door in het jeugdatelier van de academie van Anderlecht.

Na de middelbare school ging ze schilderkunst studeren aan Sint Lukas in Brussel en trok daarna met een beurs van de Vlaamse gemeenschap naar de academie van het Poolse Krakau om er een jaar grafiek te volgen, een ongewoon boeiende periode die ze nooit had willen missen. Tenslotte ging ze ook nog naar het Nationaal Hoger Instituut in Antwerpen, waar ze gedurende drie jaar de kans kreeg om in een individueel atelier zichzelf verder te bekwamen.

 

Reeds meerdere jaren is An Verbouwe lerares schilderkunst aan de Vilvoordse Portaelsschool. Ze houdt van haar beroep omdat ze zo onrechtstreeks voortdurend met het medium schilderkunst kan bezig zijn en waar de dialoog met de studenten haar eveneens aan het denken kan zetten.

Graag zou ze natuurlijk wel eens een langere periode alleen in haar atelier willen doorbrengen om zich volledig op haar eigen werk te kunnen concentreren. “De momenten op mijn atelier, afgesloten van de buitenwereld, zijn heilig”: daar kan ze in haar eigen wereld vertoeven zonder compromissen te sluiten. Kunst is oneindig belangrijk voor haar en ze kan eindeloos genieten van dagenlang rond te lopen op de Biënnale van Venetië en kijkt nu al uit naar deze zomer om in New York nieuwe artgalleries en kunstenaars te ontdekken.

Een geëngageerd kunstenaar, iemand die op de barricades gaat staan om onrecht aan de kaak te stellen, voelt ze zich niet, maar ze heeft wel bewondering voor kunstenaars die dit wel doen Ze voelt een grote betrokkenheid bij haar eigen werk én bij de samenleving waar ze deel van uit maakt.

 

Bewondering heeft ze eveneens voor andere kunstenaars zoals Willem De Kooning in zijn vroege periode, Brice Marden, Franz Ackermann , Julie Mehretu… Ze was ook opgetogen over haar bezoek aan de recente tentoonsteling van de foto’s van Dirk Braeckman in Bozar.

Architectuur heeft haar altijd geboeid en in navolging daarvan ook kunstenaars die vanuit dit medium vertrekken; een voorbeeld hiervan is de Belgische fotograaf Filip Dujardin, die fantastische digitale beeldmontages maakt op de grens tussen fictie en realiteit van labyrintische woo complexen. Ook de spectaculaire ‘cuttings’ uit de jaren 70 van de Amerikaanse Gordon Matta Clark , die geometrische vormen uitsnijdt uit muren, vloeren en plafonds en zo de ziel van vervallen gebouwen bloot legt , kunnen haar inspireren.

 

Haar toekomstplannen zijn momenteel beperkt: er is geen tentoonstelling in zicht   omdat ze eerst voldoende tijd wil hebben om nieuwe werken te creëren.

Een kunstenares zonder sterallures : een verademing in deze soms benauwende hedendaagse kunstwereld.

 

Author: Monika Macken

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op