“De hele wereld is mijn inspiratiebron”, een gesprek met Emma Mortier

Wanneer ik aan de jonge kunstenares Emma Mortier vraag welke haar belangrijkste inspiratiebron is, zegt ze spontaan:”De hele wereld! Maar ik vind dat er heel wat aspecten van de wereld die me boeien samenkomen in één gegeven: de zee. Ze is voor mij een soort samenvatting voor de schilder, een samenvatting van licht en kleur, die constant veranderlijk is. De hele wereld is voortdurend in beweging en door me te focussen op de beweging van de zee probeer ik op mijn manier de wereld in kaart te brengen. Om die reden ben ik uiteraard geen pure landschapsschilder, omdat de wereld groter is dan de zee alleen. Naast de zee als ‘inspiratiebron’ is er steeds een moment in mijn schilderkunstig proces waarop ‘de wereld’ het overneemt. Het werk staat dus op zich en ik schilder niet in functie van de zee. Vaak vraagt het werk naar meer om zichzelf te versterken. Op dat moment gebeurt het vaak dat ik meerdere materialen gebruik.”

Het valt me op dat ze frequent collages gebruikt in haar werk. Is dit haar favoriete werkwijze? “Een ‘favoriete werkwijze’ probeer ik bewust te vermijden”, antwoordt ze. “Daarmee wil ik zeggen dat er, eens je een comfortabele positie hebt gevonden binnen je werk, een soort spanning wegvalt, die noodzakelijk is voor het werk van een kunstenaar. Kunstenaars streven altijd naar een onderzoekende houding  en dat onderzoek moet blijven bestaan voor het voortbrengen van kritische en boeiende werken.”

Met welke materie schildert Emma Mortier dan het liefst? “Schilderen is breder dan een materie. Voor mij is er geen verschil tussen het schilderen met verf op doek of het aanbrengen van collagemateriaal of het tekenen met potlood. Uiteraard is de materie belangrijk in mijn werk : mijn materialen gedragen zich anders op zichzelf en tegenover elkaar en dat maakt het net boeiend voor mij. Het is ook niet zo dat als ik een collage maak,  ik niet aan het schilderen ben. Schilderen is een manier van kijken en neemt vorm in de kunstenaars’ weergave ervan.”

In deze tijden van cultuurbesparingen voelt ze zich verwant met alle kunstenaars, die het net als zij moeilijk hebben om hun missie te vervullen. Naar haar mening zijn de hedendaagse kunstenaars meesters in het verdelen van hun aandacht en tijd : ze zijn vaak afhankelijk van een bijkomende job om hun artistieke praktijk mogelijk te maken, en dat is enorm frustrerend. “Ik ben een jonge kunstenares, die hoopt het hoofd boven water te kunnen houden en hierdoor iets van betekenis te kunnen zijn door aan te tonen hoe de wereld eruit ziet, door te schilderen wat vele anderen niet zien of waaraan ze voorbij lopen. Ik hoop met mijn werk een bepaalde vorm van schoonheid te creëren waar mensen bij stil gaan staan.”

Op de  vraag met welke Belgische kunstenaar ze zich verwant voelt, noemt ze als eerste Raoul De Keyser, omdat zijn werken haar telkens weer kunnen verrassen. Ze apprecieert ook Ilse D’hollander, een kunstenares met een tragische levensloop maar met bloedmooie werken, die een voorbeeld zijn van pure schilderkunst. Ook Walter Swennen is voor Emma een blijvende inspiratiebron, omdat hij een iconische beeldtaal ontwikkeld heeft in ons Belgische kunstlandschap. Verder heeft ze grote bewondering voor de overweldigende schoonheid van de werken van Nicolas de Staël, de uitdagend technieken van Robert Rauschenberg en het schijnbaar eenvoudige maar intense werk van Howard Hodgkin.

Haar eigen evolutie ziet ze als een zoektocht, die gepaard gaat met vallen en opstaan. Na het behalen van haar Masters diploma aan het KASK in Gent, is ze op zoek gegaan naar haar ‘plek’ en wat die plek is of zou moeten zijn. Ze heeft ze nog steeds niet helemaal gevonden, maar die zoektocht blijft haar stimuleren.  “Ik hoop dat ik als kunstenaar trouw kan blijven aan mezelf, dat ik nooit werk zal maken omdat dit beter in de markt zou liggen. Naar mijn mening gaat deze evolutie traag, maar ze is er wel. Ik ben en blijf bezig en ik hoop dat er mensen zijn die dit ook appreciëren.  De verhoudingen tussen kunstenaars en galerieën en verzamelaars is altijd moeilijk en op dit moment heb ik er nog weinig kaas van gegeten. Ik ben kunstenaar en geen verkoper, maar toch grijp ik elke kans die zich aandient met beide handen, in de hoop steeds mijn kwaliteit te kunnen bewaren.”

Ze geeft toe dat ze het zelf heel moeilijk vind om reclame te maken voor haar werk. “Ik heb een hekel aan dat soort ‘netwerken’, ik ben er niet graag mee bezig, maar ik besef wel dat ik het nodig heb.”

Een jonge, spontane en eerlijke kunstenares om te ontdekken.


Ontdek meer werk van Emma Mortier op haar website, klik hier.

Author: Monika Macken

Share This Post On

1 Comment

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op