De merkwaardige maar niet geheel onlogische wending in het werk van Kobe De Peuter

Net op de valreep – de dag na de sluiting van de Belgium Art & Design Fair en op het ogenblik dat hij op het punt stond terug te vertrekken naar zijn thuisland Spanje – greep ik de mogelijkheid om Kobe De Peuter aan de praat te krijgen over twee werken die hij op BAD tentoonstelde. Niet dat dat moeilijk is, hem aan de praat krijgen. Het gebeurde vanzelf, al is zijn stem wat vermoeid na vier drukke dagen op de kunstbeurs.

Een kennismakingsgesprek, dacht ik, aangezien we van meet af aan hadden afgesproken om elkaar terug te zien voor een langere ontmoeting de volgende keer dat hij in het land is. Maar uiteindelijk werd het nu reeds een babbel van een uur.

Zijn werk kende ik al min of meer. Nauw gestructureerde, zorgvuldig uitgedachte composities, speels met perspectief spelend hoewel je steeds een onderhuidse spanning voelt, een boodschap zonder vingerwijzing: de maatschappij verkilt, de wetenschap gaat gestaag vooruit, in symbiose met de maatschappelijke evolutie misschien, al kan het ook andersom gezien worden, maar dit is niet noodzakelijk een gunstige evolutie. Kobe denkt over deze thema’s, geholpen en gedragen door de audioboeken die hij beluistert terwijl hij aan het werk is, gemiddeld tien uur per dag. Het kan niet anders of ze hebben een impact op zijn werk, als ze er niet de voedingsbodem van vormen.

Maar dan kom je oog in oog te staan met de reeks waar hij nu aan werkt. Organisch, levend. Op een vreemde manier tegelijk sensueel en, dat voel je, intellectueel. Beeldlava waar je eeuwig in verstrikt raakt, hoewel de rode vlek die hij erop aanbracht als een soort richtingaanwijzer kan worden gezien. Het is een duizelingwekkend werk.

Op het eerste gezicht een totale breuk met wat hij voorheen deed, het meer architecturale werk. De basis is niettemin dezelfde: het zijn collages van beelden die hij rondom zich opmerkt. Maar daar waar hij tot nog toe genoeg had aan honderden beelden, heeft hij er nu een veelvoud van nodig. De techniek blijft dezelfde, het thema vreemd genoeg ook. Door aan de hand van honderden beelden van een beek met verf een nieuwe beek op te bouwen, crëeert hij, ik kan het niet anders noemen, een soort meta-beek, een kolkend archetype ervan. Niettemin blijft het een allegorie. Een constatatie van de mensheid op dit eigenste moment, kritisch, maar zonder oordeel.

Hoe een synthese, misschien eerder een mozaïek van honderden beelden van een beek, een kritisch en neutraal maatschappijbeeld kan vormen? Ik vrees dat ik jullie het antwoord schuldig blijf tot mijn volgende gesprek met Kobe. Maar dat het boeiend wordt, dat staat wat mij betreft al zeker vast…

Kobe De Peuter, Flow, 2019
Kobe De Peuter, foto: TheArtCouch

www.kobedepeuter.nl

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op