De pen van Polly Pollet. Nieuwe blauwe wereld.

Toen Yves Klein (1928 – 1962), althans zo gaat het verhaal, op het strand in zijn geboorteplaats Nice naar de blauwe lucht lag te staren, vond hij zijn reden van bestaan als kunstenaar. Hij verklaarde de hemel tot kunstwerk. Vanaf begin jaren ’50 zou hij zijn reeks l’aventure monochrome aanvatten om in puur pigment een nieuwe immateriële wereld bij elkaar te schilderen. Kleins waarde en kracht als kunstenaar worden vooral teruggeleid naar het feit dát hij deed, eerder dan wat hij deed. Zo exposeerde hij een volledig lege galerie, leverde lucht als kunst op voor goed geld en wilde te paard naar Japan. Kortom, zijn verbeeldingswereld was zijn maatstaf voor zijn handelen. Hij stak niet zelden een middelvinger op naar de kunsthandel en -instituut waardoor hij als een provocerend en controversieel kunstenaar werd aanzien.

Project FukIt (2016) – blauwe inkt op papier © Polly Pollet

FukIt

Polly (Julie) Pollet is 25 en deelt als jonge kunstenares vele van Kleins eigenschappen. Niet enkel een ongebreidelde verbeelding, maar ook het blauw. Met blauwe inkt schildert ze haar klanken, de BIC-balpen is haar eerste instrument. De eerste getekende middelvinger betekende voor haar letterlijk de start van een onwaarschijnlijk avontuur richting Verenigde Staten. Te midden van een persoonlijk crisis binnen het conventionele kader van het hoger onderwijs, lichtte ze zelf de vinger en koos ze voor het ongedwongen pad van oneindige artistieke mogelijkheden. Wat onschuldig begon met een plaatje van een getekende vinger op Instagram, ontaardde via een aanvaard businessplan bij Artrepreneur (het centrum voor ondernemen van Artevelde Hogeschool, nvdr.) tot een internationale vlucht naar New York met het Antwerpse collectief Kunstgezind). Er kwamen veel aanvragen om handen en vingers te tekenen van mensen uit binnen- en buitenland. Pollet zag er mogelijkheden in en zo werd project Fukit in 2016 een feit. Ze tekende de handen en vingers van anderen op voorwaarde dat de afzender een adres meestuurde waarnaar ze de tekening mocht doorsturen. Met sociale media als parallel virtueel universum transformeert ze zichzelf tot een medium dat via tekeningen mensen verbindt. De ontvangers krijgen enkel de tekening, zonder meer. De middelvingers circuleren ondertussen in Burkina Faso, Italië, Duitsland en de Verenigde Staten.

Collage Project FukIt (2016) – © Polly Pollet

Met de overvloed aan schermen is de wereld klein geworden vandaag, stelt ze tijdens een van onze gesprekken. Haar ervaringen als creative bij het internationaal gerenommeerde reclamebureau Havas in Brussel vloeiden voort uit die ene beladen vinger die alles in gang zette. Ze combineert een natuurlijke zin voor ondernemerschap met een doorleefde kennis als marketeer en content manager. Sociale media kunnen als branding tool op vele manieren aangewend worden, maar verraden bij ons allen ook een manier van in de wereld staan. Ook als kunstenaar verkent Polly Pollet deze thematiek.

de Ander

Quel Bordel (2019) – blauwe inkt op paneel © Polly Pollet

Haar recente serie Quel Bordel, die onlangs nog te zien was in CC De Steiger in Menen waar ze vier weken resideerde, laat vier vrouwelijke portretten zien die zijn gebaseerd op foto’s die vrouwen haar toestuurden. Ze worden getoond zonder gelaat, met handen aan de borsten. Doordat het feitelijke beeld rond deze lichaamsdelen wordt afgesneden, staan we stil bij de uitstraling van de houdingen. We ontwaren passie, lust, tederheid, maar ook agressie.

De beelden stellen ons een aantal vragen. Wie zijn we echt? Hoe verhouden we ons tot de Ander in de fysieke wereld? Hoe willen we gezien worden door anderen op een scherm? Vallen beide identiteiten uiteen of zijn ze niet van elkaar te scheiden? Hoe bepaalt die Ander ons mens-zijn en hoe willen we verschijnen, reëel en op een scherm? In essentie zijn we die ‘identiteiten’ allemaal tegelijk als totaliteit. We worden pas mens in en door het gelaat van de Ander, zoals de Franse filosoof Immanuel Levinas ooit treffend stelde. De mens wordt zo pas volledig zichzelf. Je kunt niet om die Ander heen. De blik toont eerst onze subjectiviteit, wie we zijn, en realiseert zich pas daarna als iets objectiefs (kleur van ogen, haar enzovoort). 

Brave new world

Ataraxia Paradox (2019) – 244 x 122 cm – collage inkt op papier/paneel © Polly Pollet

Treffend aansluitend hierbij is Ataraxian Paradox (2019), een gigantisch werk op paneel dat ook in Menen te zien was. Hier is het omgekeerde aan de gang. Het is een collage, een chaos van camera’s die je als metafoor kunt zien voor de manier waarop wij als burgers voortdurend ongebreideld en schaamteloos worden geobjectiveerd tot data. Ons subjectieve gelaat is immers van ondergeschikt of afwezig belang door de ogen van die lenzen. In de fictieve Black mirror aflevering Nose Dive of in werkelijke Chinese staten is het kleven van een rating op het menselijk gelaat dagelijkse kost. Zo blijft enkel de meetbare ander over. Beangstigende ontwikkelingen die ons lang geleden reeds profetisch werden ingefluisterd via de dystopische romans van Aldous Huxley (Brave New World) en George Orwell (1984), schrijvers waarvoor de belezen kunstenares een voorliefde koestert.

Onverholen wordt de beschouwer gefilmd bij het bekijken van dit werk. Een meta-perspectief dat voor extra vervreemding en/of bewustwording zorgt. Ataraxia betekent zoveel als ‘ideale zielsrust, emotieloos en gelaten’. Als we dit werk in ons opnemen, beseffen we dat we worden gezien als objecten, niet voor onze menselijke blik, maar voor ons deelzijn van een meetbaar geheel. Het paradoxale is dat we dat eigenlijk niet zo heel erg vinden want het zorgt er onder meer voor dat we op Facebook meer te zien krijgen wat we eigenlijk al kennen en talloze andere algoritmes ons gedrag bepalen door datgene wat we van onszelf prijsgeven. Net zoals bij Quel Bordel kunnen we ons de vraag stellen naar onze eigen verantwoordelijkheid bij het nemen van keuzes over wat we van onszelf laten zien, welke sporen van onszelf op het World Wide Web (inclusief Dark Web) getatoeëerd blijven. Slechts ten dele uiteraard, want camera’s stellen geen privacy vragen.

BIC

We moeten terug naar eind de jaren ’70, begin de jaren ’80 toen Jan Fabre de BIC als medium voor het eerst introduceerde binnen de Belgische hedendaagse kunst. De blauwe inkt had voor hem iets intrinsiek dynamisch doordat het zilveren gelatine bevat, chemisch gedetermineerd om als penseel gebruikt te worden. Voor The Bic Art room laat hij zich in 1981 drie dagen en evenveel nachten opsluiten in een volledig witte ruimte met wit voedsel en blauwe BIC-balpennen. De beelden van Polly Pollet zijn echter directer. Ze zijn figuratief en raken minder verhullend de thematieken aan die ze wil behandelen. Technisch gezien zijn haar werken van hoog niveau. Ze kent de balpen door en door. Ze tekent al geruime tijd vertrouwt ze me toe tijdens onze laatste ontmoeting. 

La Petite … (2018) – blauwe inkt op papier © Polly Pollet

Net zoals Yves Klein schuwt Pollet de controverse niet. Haar erotisch getinte reeks Guilty Pleasures – Hysteria of het werk La Petite … refereren respectievelijk naar de verkenning van het lichamelijk vrouwelijk genot en seksistisch gedrag bij mannen. Voor La Petite … hanteerde ze 17 balpennen om 6 lagen boven elkaar te leggen. Het is een artistieke reactie op situaties waarbij mannen vrouwen op straat nafluiten en betekent  letterlijk ‘kleine penis’. Tijdens de periode dat ze in Brussel woonde, greep ze meerdere keren naar de balpen. Recenter werkt ze ook met ecoline, maar de BIC is haar trouwste wapen. Het leverde haar de naam The Ballpoint Ninja op.

Polly Pollet is even veelzijdig als nieuwsgierig, iets wat vaak samengaat. Dat geldt ook voor de keuze van de onderwerpen. Menselijk gedrag, de betekenis van het vrouwelijk lichaam, onze virtuele en morele identiteit zijn maar enkele aspecten van de condition humaine die haar intrigeren. Als wereldburger omarmt ze hierbij de oneindigheid aan mogelijkheden die op haar pad komen zonder hierbij na te laten om onderweg de nodige maatschappijkritiek te ventileren via haar kunst. Ze kijkt open en onbevangen naar de wereld, zowel onmiddellijk als via haar scherm die als een zeef de mondiale realiteit laat binnenstromen.

Aleppo (2016) – blauwe inkt op papier © Polly Pollet

Zo kwam ze via Google Streetview op beelden uit een soek in Aleppo in 2012, net voor een zwaar bombardement er alles wegvaagde. De blik, het gelaat van de man was zo expressief dat ze het niet kon tekenen en het moest verhullen. Achter de man zijn spelende kinderen te zien. Het is een beeld dat zoveel vertelt over het moreel verval waarin de regio verkeert. Het ironische is tegelijk dat zijn blik door een multinational als Google is geobjectiveerd waardoor het opgaat in de veelheid aan mondiaal gecapteerde beeldende data. Zijn subjectieve blik waaruit zijn mens-zijn ontstaat, is in derde orde te beschadigd om verbeeld te worden.

The soul of acting lies in the eyes (2016) – inkt op papier © Polly Pollet

De avontuurlijke en energieke geest van Polly Pollet doet vermoeden dat ze nog lang niet klaar is met de wereld. Na haar residentie in CC De Steiger in Menen reisde ze af naar Colombia waar ze momenteel verblijft om te herbronnen en te creëren. Zo tekent ze enthousiast verder aan haar wereld met de bedoeling ooit – zoals Yves Klein – de hemel in te lijsten.

Wie meer wil weten over het werk van Polly Pollet kan terecht op haar Instagramaccount, haar website of haar Facebookpagina.

Author: Koen Van Damme

Share This Post On

2 Comments

  1. Koen, proficiat met je artikel over Polly Pollet. Top dat je de rebel-ballpoint-ninja de verdiende media aandacht geeft. Als verzamelaar van hedendaagse belgische kunst heeft Polly Pollet nu al een vaste plaats in onze kollektie. Dat belooft voor de toekomst! Echt iemand om op te volgen. High potential Belgian Artist!

    Post a Reply
    • Dank je Paul. Ik denk er net hetzelfde over. Geniet van haar werk en tot ergens op een expo binnenkort.

      Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op