De verschijning van de hemel volgens Hans Bruyneel bij Galerie Dessers

Iedereen kent het wel: die enkele keer in het jaar dat de lucht rijkelijk en bont gekleurd is, een warme rode gloed de horizon streelt en okerkleurige zonnestralen het graan en de akkers belichten. Op de een of andere manier lijkt de dampkring zich te vullen met een melancholisch beladen sfeertje. Geen enkele instagramfilter die dat kan nabootsen. Datzelfde gevoel overvalt me wanneer ik voor de werken van Hans Bruyneel sta; een gevoel dat overigens subliem vertaald werd in de titel voor de expo bij Galerie Dessers: Trying to get to heaven before they close the door.

foto-1

2-laatste

 

 

Sommigen vinden de landschappen van Hans Bruyneel dreigend en percipiëren de felgekleurde, vaak intens roze lucht als het gevolg van een recente kernramp. Ik zie het anders. Bruyneels landschappen, als je ze zo mag benoemen, zijn wat mij betreft zeer uitnodigend. Net omwille van de ravissante kleuren heb je het gevoel er te willen zijn, deel te willen uitmaken van het ‘decor’ om met je eigen ogen de kleurenpracht te contempleren. Je kan gewoonweg niet om Bruyneels kleurenpalet heen; een enorm krachtig en vibrant coloriet. Hij gebruikt schrille, radioactieve kleuren die hij enerzijds verkrijgt door mager te schilderen. De kleuren mogen dan wel niet realistisch zijn – intens rode bomen tegen een roze-fuchsia wolkendek – ze tegelijkertijd ook niet irreëel, niet van de pot gerukt. Het zijn de kleuren zoals je ze zou willen waarnemen. Misschien komt dat wel omdat we steeds op zoek zijn naar iets dat de realiteit overstijgt, iets surreëel en magisch.

4-all-in-the-palm-of-our-hand

3-a-place-you-used-to-hide

 

Bruyneel schildert geen idyllische of arcadische landschappen. Hij probeert allerminst een realistisch beeld te scheppen van de natuur. Geen dikke verftoetsen of richtinggevende strepen zoals bij de impressionisten en neo-impressionisten, maar wel veel licht en kleur. Ook menselijke elementen worden niet geschuwd in zijn werken. Integendeel. Eigenlijk maken ze inherent deel uit van zijn werken. “De aanwezige – mens, hond, paard, zwaan, kano, – en het feit dat hij verloren op zich lijkt, accentueert de kunstmatigheid van de tafereel, de spanning tussen onze kortstondige passage als individu en het decor dat niet lijkt te veranderen, dat voor onrust zorgt en accentueert dat wij wachten op een antwoord,” vertelt de kunstenaar.

6-the-trees-dont-need-to-know

5-nothing-is-safe-except-for-an-hour

 

Hans Bruyneel is dan ook geen landschapsschilder, zo stelt hij zelf. Hij schildert niet het landschap an sich. De kunstenaar beoogt geen realistische weergave van de werkelijkheid. In tegenstelling tot wat je zou denken zijn de beelden die hij schildert geen greep uit de realiteit, maar een ‘collage’ van beelden die samen een nieuw, fictief landschap vormen; of een decor zo je wil. Uiteindelijk verdwijnen het struikgewas en de bomen en maakt het landschap plaats voor een gevoel: een zelfvoldane en serene solitude die eigen is aan het individu.

7-with-all-that-lies-in-front-of-us

 

Deze expo doet wat ze belooft: ze onthult zonder twijfel een stukje hemel.

Wie niet in Leuven geraakt, kan zich hier virtueel in de galerie begeven, al is de real deal toch nog net iets indrukwekkender! Nog tot 22 mei te bezichtigen bij Galerie Dessers, Leuven. Klik hier voor meer info.

Open van woensdag tot zaterdag van 11-18u. Galerie Dessers, Naamsestraat 11-13 te Leuven.

Author: Wouter Verbeke

Share This Post On

2 Comments

  1. Al gezien , grote fan , ga zeker nog eens terug

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op