Terug naar de essentie der dingen… ontdek het werk van Dimitri Oosterlynck

Ik vermelde het reeds in het artikel over Adam Hall: het aantal kunstenaars die zich op latere leeftijd, vaak in combinatie met een vaste job, op de kunst gaan toeleggen, ligt merkwaardig hoog.

Wat ligt aan de grondslag van die drang, zou je kunnen vragen? Zijn ze op zoek naar een zingeving in hun leven, dromen ze (verkeerdelijk) van een luilekkerleventje, of willen ze hun kans op (onzekere) eeuwige roem wagen?

Ik sprak er onlangs over met Dimitri Oosterlynck, een kunstenaar die na jaren een eigen bedrijf gerund te hebben besliste om zich minstens halftijds op zijn kunst te gaan toeleggen. Eerste vaststelling: bij hem spelen de bovenvermelde drijfveren alvast geen rol. Wie zijn werk grondig bestudeert zal misschien begrijpen waar zijn scheppingsdrang dan wel vandaan komt.

oosterlynck1

 

Er is een drang naar zuiverheid, vooreerst, op redelijk wat vlakken. Zo werkt Dimitri bijvoorbeeld enkel met zuivere pigmenten. Door pigmenten te mengen met een bindmiddel verliezen ze naar zijn aanvoelen aan intensiteit, de lichtweerkaatsing verliest zijn rechtlijnigheid. Uiteindelijk gebruikt hij niet veel verf, voor hem is het doek niet zozeer een drager, maar een kunstwerk op zich. Hij intervenieert niet op het doek, maar in het doek, dat hij bleekt, scheurt en ontrafelt als was het het leven zèlf waar hij mee werkt.

Dat klinkt zo gek nog niet, want zijn werk zit boordevol verwijzing naar zijn eigen leven, en de reflectie erover. Het bleken van de linnen verwijst naar de vlasindustrie aan de Leie , waar hij in opgroeide, en naar de geschiedenis van zijn voorouders. De serene, minimalistische tonen in zijn werk refereren naar de reis die hij als jongvolwassene maakte naar Algerije, waar hij in kleine dorpjes vaststelde dat er niets anders te doen valt dan zich dagenlang bezig te houden met de allerkleinste dingen, die niettemin belangrijker zijn dan wat wij ons als verwaande Westerse burger, ten prooi aan onaflatende prikkels, nog kunnen voorstellen.

Het werk van Dimitri mag gerust als een reactie worden gezien op dit hectische Westers leven, op de overvloed waar we willens nillens mee worden overspoeld. Het is echter niet noodzakelijk een kritiek hierop, het probeert eerder een alternatief te bieden voor deze wereld. Het schept een wereld waar weer ruimte is voor mysterie, voor verwondering en voor naïeve (zuivere) verbazing.

Een bijna mystieke drang naar de essentie der dingen, wars van alle franjes. In deze zin voelt zijn werk heel Oosters aan. Niets gaat verloren, het afval van een vorig werk dient als basis voor een volgend werk. Het scheuren van de linnen is een proces waar zowel controle en toeval een rol spelen, waar het uiteindelijke resultaat niettemin van afhangt. Voordat hij daaraan begint tekent hij eerst nog wat, als om in een meditatievere toestand te vertoeven, een soort van trance, op zoek naar de kern van zijn creatieve impulsen.

Terug naar de essentie…

 

Het alvast lijkt een vast patroon te worden bij kunstenaars die op latere leeftijd hun oeuvre aanvangen (of hervatten) : in sé leidt dit tot zeer mature kunst, een uiting van een lang denkproces, doorvlochten van talrijke levenservaringen. Deze weg heeft zich niet in het oeuvre afgespeeld, maar wel in het ‘echte’ leven. Wat er uit komt is daarom zeker niet minder boeiend…

oosterlynck6

 

Dimitri Oosterlynck deed intussen reeds mee aan twee groepstentoonstellingen, maar van 18 tot 21 mei organiseert hij zijn eerste solo-tentoonstelling “#Selfies of my Brain” in La Vallée, Rue Adolphe Lavalléstraat 39, 1080 Brussel. Open van 11-18u, de vrijdag tot 22u. Ga zeker een kijkje nemen voor een geheel nieuwe kunstervaring!

Of klik hier om op zijn website meer werk van hem te ontdekken!

oosterlynck4

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

4 Comments

  1. Deze kunstwerken spreken me heel erg aan. Door de materie, de kleuren en de compositie.
    Mooi werk.

    Post a Reply
    • Zeer interessante kunstenaar. Een ontdekking – dank Frederic De Meyer – en Dimitri O. Voor de kunst uiteraard. Voor de tentoonstelling: Hebben we het hier over 18-21 Mei 2019?

      Post a Reply
      • Dag Robbert, ik vrees van niet, dit bericht werd in 2017 gepost. Beste groeten

        Post a Reply

Laat een reactie achter op Nicole Halsberghe Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op