Door golven gedragen. De beelden van Benjamin Bubb.

“We are all equal before a wave.”

—Laird Hamilton
Studiozicht Benjamin Bubb (2017) – © Bubb

Spektakel op de N60 richting Oudenaarde. Een lichtblauw zwerk voor me vult zich langzaam met verticale stapels grijswitte chaos. Het feller wordende zonlicht doorprikt trefzeker de luttele openingen die overblijven. Het duurt niet lang meer vooraleer dit fraaie schouwspel met haar vochtige uitwassen van mijn voorruit zal weggeveegd worden.

Het moet zo’n vijf jaar geleden zijn toen ik Benjamin Bubb (°1992) voor het eerst ontmoette in zijn toenmalige atelier in de Klokstraat in Gentbrugge. Daar leerde ik zijn beeldend werk kennen. Grote doeken met zowel dynamische als ingetogen zeezichten. Sommige doeken werden in de oven gebakken en hij maakte gebruik van pigment dat het licht deels reflecteert. Het sublieme karakter van zijn werk is sindsdien in mijn visueel geheugen blijven hangen. Het was hoogtijd voor een tweede bezoek aan deze jonge kunstenaar. De kernthematiek bleef dezelfde, enkel de atelierlocatie is veranderd naar Welden.

Siberië (2016) – © Bubb

Sinds zijn eerste grote duo-expo met Rik Moens in 2012 (Jan de Nul Group Inc.) heeft de Brit-Belg Bubb niet stilgezeten. Hij stelde onder meer werken van Hawaïaanse landschappen tentoon in opdracht van de Europese Commissie in Londen Beyond the black and white (2018), exposeerde een reeks Maltese zeezichten in de Zebrastraat in Gent (2016) en maakte tal van artistieke reizen naar onder andere het steenkoude Siberië en tropische Hawaï, het Italiaanse Cagliari en zijn thuishaven aan de Zuidkust van Engeland (Plymouth). Hierbij zocht hij niet zelden de grenzen van artistieke disciplines op. Hij maakte geluidsopnames zoals White noise 4 deaf ears (2018) die hij op vinyl uitbracht in gelimiteerde oplage. Dat zal samen met beeldend werk tentoongesteld worden in het Londense RE-CENTRE komende september.

Benjamin Bubb – Beyond the black and white (2018), 120 x 90cm – © Bubb

In Malta schoot hij in 2017 dan weer de kortfilm Dream Box Deluge waar hij een stormproces capteert op drie verschillende momenten. Als kunstenaar is hij niet onder een duidelijke noemer te categoriseren. Daarvoor zijn zijn wanderlust en experimenteerdrang te groot. Wat wel opvalt is dat water en zeezichten een centraal thema vormen binnen zijn artistiek werk en de herhaaldelijke terugkeer naar zijn heimat Plymouth zorgt voor rust in zijn dynamische artistieke leven. Zelf zegt hij dat zijn inspiratie terug te leiden is naar mensen die met weinig veel kunnen zeggen. Dat kan een grootmeester als Rembrandt zijn die met één penseelstreek een hele wereld kon evoceren, of de suprematistische doeken van Kazimir Malevitsj waarvan hij in het Hermitage in Sint-Petersburg naar eigen zeggen helemaal ondersteboven was.

Benjamin Bubb – Dream Box Deluge (2017)
Benjamin Bubb – Beyond Black Beyond White (2018), 120 x 180cm – © Bubb

Die ogenschijnlijke eenvoud is ook terug te vinden in zijn werk. Dat is niet bepaald gemakkelijk aangezien hij wezenlijk dynamische processen tracht weer te geven op een statisch canvas. De golf is een oerbeweging die we niet enkel als toplaag van onze wereldzeeën kunnen waarnemen. Licht beweegt zich ook voort als golf (en als foton tegelijk). Subatomaire deeltjes worden in de kwantumfysica beschreven als golfpatronen omdat ze enkel bestaan als mogelijkheden op een gegeven moment. Golven zijn ook cyclisch, herhalen zich voortdurend, maar zijn tegelijk singulier. Er bestaan immers geen twee gelijke golven. Dit alles toont de veelheid en verscheidenheid van het thema aan.

“You can’t stop the waves, but you can learn to surf”

— John Kabat-Zinn

Het contemplatieve en verstilde karakter van Bubbs beeldend werk kan de beschouwer misleiden omdat op het eerste gezicht enkel die eenvoud naar voren treedt. De complexiteit van het onderwerp deinst misschien terug, maar is veel prominenter dan wat zichtbaar is. Wie langer naar dit werk kijkt, ervaart dat sublieme wel. De vele reizen naar andere kusten moeten de kunstenaar het inzicht hebben gegeven dat het bestaan en niet-bestaan van de waargenomen golven die zeezichten maken tot wat ze zijn. Altijd anders. Altijd opnieuw. Altijd dat ontstaan en verdwijnen. 

Benjamin Bubb – Splash (2016), 150 x 250cm – © Bubb

Zeezichten zijn als thema niet nieuw binnen de kunstgeschiedenis. Tal van schilders en fotografen in Oost en West waren gefascineerd door aanspoelende watermassa’s. De Japanse Ogata Korin tekende tijdens de Edo-periode (1658 – 1716) reeds zijn werk Waves met inkt en bladgoud. Gustave Le Gray legde als één van de eerste fotografen de Middellandse zee vast aan het Franse Sète (toen Cette) in 1856-59. Realist Gustave Courbet is één van de bekendere Franse schilders die zich aan zeezichten waagde (1869). De Amerikaan Winslow Homer volgde hem met Northeaster in 1895. Het werk dat me nog het meest aan bepaald werk van Benjamin Bubb doet denken, is Study of rippled water van Siegfried Lauterwasser (1969) dat ik voor het eerst in het Rijksmuseum in Amsterdam zag in 2014 (Modern Times). Bubbs fotografische studie van bewegend water in Plymouth (Gold XII Plymouth UK) heeft dezelfde verstilde ritmiek. Natuurlijk chaos die, aangestuurd door extern veroorzaakte beweging en onder auspiciën van het licht, geordend lijkt te worden aan de oppervlakte. 

Benjamin Bubb – Study Plymouth UK (2015) – © Bubb

Net zoals zijn voorgangers slaagt deze jonge kunstenaar erin een bijzondere maturiteit aan dag te leggen in het weergeven van het onderwerp. Sommige golven wervelen bijna van het doek af (Hawaï, 2018). De materiaalkeuze versterkt bij een aantal werken dit effect. De kleine mica deeltjes in de interference/iridescent verf spelen met de UV-golven in de lichtbundels. Vroeger haalde hij ze uit tubes, ondertussen maakt de kunstenaar deze verf zelf. 

Andere werken vallen dan weer op door hun bijna abstracte compositie (Banzai pipeline – Surge VII, 2018) of neigingen naar quasi monochrome vlakken (Cloud IV). Subtiele nuances doen je dan toch wegdromen naar een vochtige ochtend tijdens een gedachteloze wandeling ergens aan de Engelse kust (Sky & Sand I-II-III, 2018).

Benjamin Bubb – Hawaï (2018), 110 x 140cm – © Bubb
Benjamin Bubb – Banzaï Pipeline (2018), 150 x 250cm – © Bubb

Deze werken verdragen geen snelle blik, enkel gedegen contemplatie. Bij voorkeur cyclisch ook, zoals golven zich zelf voortbewegen. Het wezen van ons bestaan is inherent dynamisch en verandert voortdurend. Daarom zijn veel van de werken van Benjamin Bubb een ode aan de tred van het leven, aan wat komt en gaat volgens een niet vooraf te bepalen ritmiek. Eenvoudig in zijn complexiteit en complex in zijn eenvoud, maar bij elke aanblik steeds anders.

Meer informatie over het artistieke werk van Benjamin Bubb is te vinden op zijn website benbubb.com en via zijn Instagramaccount. Over het collectief dat hij vormt met Rik Moens vind je meer via inverse.zone. Met Johan Tahon heeft hij ook een samenwerking lopen via Corpus Colab.

Author: Koen Van Damme

Share This Post On

3 Comments

  1. Inspirerend, gedurft!

    Post a Reply
  2. Perfect colaboration !!
    Congratulations

    Post a Reply

Laat een reactie achter op Luke Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op