Het creëren van nieuwe werelden, een gesprek met Free Pectoor

Wanneer ik het atelier van Free Pectoor binnen treed is hij bezig met een werk voor zijn nieuwe reeks. Merkwaardig werk in heel wat opzichten. Op strakke rasters, die elkaar op bepaalde plekken overlappen, zij het in een andere richting, waardoor een bepaalde grilligheid lijkt los te barsten uit het geheel, liggen rotsachtige vormen, die in de kern bestaan uit meer chaotische, willekeurige structuren. Vanop afstand lijken het werelddelen op een ingebeelde wereldmap. Of eerder mogelijkheden tot een nieuwe wereld, misschien een betere dan deze waarin we leven. Een minder chaotische alleszins, vanuit zuiver analytisch oogpunt. Ze geven een architecturaal gevoel, berekend, geordend. Alsof ze beantwoorden aan een vooropgesteld plan. Een plan dat de kunstenaar nochtans niet heeft. Je zou het niet meteen meegeven, maar Free laat veel aan het toeval over. Een verademing wellicht, gezien zijn verleden als reclameman, waar alles tot in de diepste details gepland moet worden.

foto: TheArtCouch

Bestaan er verschillende vormen van vrijheid? In de ontmoetingen die ik totnogtoe mocht hebben met kunstenaars, valt mij op hoe zeer vrijheid een relatief begrip is. Of laat me zeggen: er zijn verschillende mates van vrijheid. Bij het maken van een werk is een kunstenaar uiteraard uitermate vrij, maar niet noodzakelijk helemaal. Dat hangt af van van een lastige mix van zijn voorgaand succes, de verwachtingen van de potentiële kopers en galeristen, en zeker de mate waarin hij afhankelijk is van de verkoop van zijn kunst. Alsook van zijn onafhankelijkheid en moed. Of koppigheid, wat misschien hetzelfde is. Ooit moet ik een wiskundige formule bedenken om dit duidelijker te maken.

Free is een kunstenaar die in zo’n wiskundige formule alvast een hoge score zou genereren. Hij doet wat hij op dat moment wilt doen, dat waar hem op dat ogenblik de inspiratie toe leidt.

Het verklaart waarom er zo moeilijk een lijn te leggen valt doorheen zijn werk. Beeldhouwwerken, foto’s, tekeningen en schilderijen die alle kanten uit kunnen, alle mogelijke vormen en gedaantes kunnen aannemen, alle mogelijke bedoelingen kunnen uiten. Kunst beoefenen is een vorm van constante exploratie, niet noodzakelijk in geografische zin, nieuwe werelddelen ontdekken, dan wel mentaal, nieuwe connecties leggen tussen de neuronen in onze hersenen. Nieuwe paden leggen, en ze plaveien met een soort ordening die enkel de kunstenaar kan doorgronden, waar enkel hij de achtergrond van kent. Niet dat deze noodzakelijk zijn om het werk te doorgronden.

Alsof enkel hijzelf de vaarroute kent naar zijn Terra Incognita. In zekere zin is het niet verbazend dat Free nieuwe werelddelen ontdekt, of ze desnoods zelf schept. Doet niet elke kunstenaar dat? Is niet elke kunstenaar bezig met het scheppen van nieuwe continenten, met het bepalen van nieuwe vaarroutes ernaartoe? Het is een aanlokkelijke stelling. Free tekent alleszins nieuwe wegen uit, maar lijkt dit te doen zonder vooropgesteld plan, zonder hindernis, zonder rekening te houden met de geografische beperkingen van zijn omgeving. Kunst biedt een eindeloos aantal mogelijkheden, waarom ze niet allemaal verkennen?

Op de rasters last hij hier en daar kleine cirkels in. “Als verkeersleidingen op de grid“, vertelt hij. Vaarroutes als denkpistes. Aanknopingen met de werkelijkheid. De werkelijkheid van een kunstenaar dan: onmetelijk groot, onpeilbaar diep.

(foto’s Free Pectoor)

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op