‘Illusive flesh of light’, een indringende reeks van Hedwig Brouckaert

Er zijn zo van die beelden die onmiddellijk op het netvlies branden en zich een onuitwisbare weg banen naar de verste uithoeken van het onderbewuste. Beelden met een onmiddellijke, onverklaarbare impact. Beelden die in zekere zin verheffen.

Het zal voor eenieder anders liggen, welke beelden precies dit effect sorteren. Ik had het onlangs alvast met de nieuwste reeks van Hedwig Brouckaert, ‘Illusive flesh of light’.

Illusive flesh of light… De gloed die uit de werken spat heeft onmiskenbaar een vleselijkheid. Licht is materie geworden. Tastbaar bijna. Onpeilbaar diep en toch nabij.

In Hedwig’s werk lijkt dat allesomvattende licht onder meer uit menselijk haar te bestaan. De kunstenares heeft iets met haar. Als materiaal, als symbool. In het haar zit DNA vervat, de essentie van de mens, wat hem uniek maakt. Hoogst persoonlijk. Tegelijk is het een symbool voor verval, voor vergankelijkheid, zo leerde Hedwig wanneer haar eigen haar op haar werk uitviel, een lichte aandoening na de geboorte van haar dochter. Ze is het sindsdien als element blijven gebruiken. De fijnst mogelijke lijn, de meest elementaire dimensie. De basis van alles, ook van licht.

Denk verder. Haar staat symbool voor jeugdige, seksuele kracht. Samson en Delihla. In Victoriaanse tijden werden juwelen gemaakt uit haar van geliefden. Haar als edel metaal. Maar bij de kapper worden snel alle sporen van de geknipte lokken op de grond weggeveegd. We huiveren als we haar van een onbekende in de wasbak van onze hotelkamers vinden. Haar heeft dus ook iets afzichtelijk, afstotelijk.

Contradictie dus. De eerste indruk die haar werk oproept is dan ook bedrieglijk, zo waarschuwt de titel van de reeks. Illusive flesh of light. Niets is wat het lijkt. De grondlaag in het werk, vaak beelden uit reclamefolders en modebladen, worden weggewist. De realiteit verwordt tot een abstracte compositie. Maar zelfs onzichtbaar blijft de grondlaag, de realiteit, aanwezig in het werk. Onherkenbaar, maar onlosmakelijk.

Dit alles maakt de reeks zo krachtig en poëtisch. Het mag niet verbazen dat de titel van de reeks uit een gedicht komt, dat dan nog is geïnspireerd op het luminisme in het werk van Monet. Wie het gedicht van Robert Hayden leest komt veel meer te weten over het werk van Hedwig. Ruimte en tijd zijn in het licht vervat. Alles wat gezien wordt, wat gekend is, verdwijnt in kleur. In bedrieglijk lichtvlees.

Niettemin straalt het werk hoop uit. De wereld mag dan nog gevaarlijk en onbegrijpelijk worden, de huidige tijd mag dan slechts een schaduw van een vroeger geluk bieden, een mens kan niettemin steeds troost en hoop vinden in kunst.

 

Monet’s Waterlilies

Today as the news from Selma and Saigon
poisons the air like fallout,
I come again and see
the serene, great picture that I love.

Here space and time exist in light
the eye like the eye of faith believes.
The seen, the known
dissolve in iridescence, become
illusive flesh of light
that was not, was, forever is.

O light beheld as through refracting tears.
Here is the aura of that world
each of us has lost.
Here is the shadow of its joy.

 

Robert Hayden

 

brouckaert1

Illusive Flesh of Light XVII (2015)

brouckaert2

Illusive Flesh of Light XXI (2015)

brouckaert3

Illusive Flesh of Light XX (2015)

brouckaert4

Illusive Flesh of Light XVIII (2015)

 

 

Werk van Hedwig Brouckaert is te zien in Murrey, Kentucky van 17 november tot 7 februari. Volgend jaar tevens in een groepstentoonstelling in het Bangkok Art and Culture Center, Thailand. Meer info vind je op haar website, klik hier.

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op