Van constante gedachten-stroom naar totaalinstallatie. ROA verrast bij Keteleer Gallery, Antwerpen

Twee maanden verbleef hij in de voormalige lokatie van de galerij waarin hij zijn nieuwe werken zou tentoon stellen. Geen televisie, geen laat bezoek aan een hippe bar in de buurt, geen vertier of amusement. Enkel hij, de ruimte waarin hij zijn werk maakt en zal tonen, en de onuitputtelijke ideeënstroom in zijn hoofd. Het typeert de kunstenaar, deze onvoorwaardelijke inzet voor waar hij op dat ogenblik mee bezig is.

Bij Keteleer Gallery in Antwerpen is tot 1 december het werk te zien dat street artist ROA de laatste twee maanden ter plaatse maakte. Het thema blijft hetzelfde doorheen zijn werk: al dan niet uitstervende, exotische diersoorten die lijken te zijn verwrongen in het benauwende kader dat hij voor hen bedacht. Soms met open ingewanden, soms enkel het skelet. Steeds een duiding: de menselijke evolutie heeft een onvermijdelijke impact op zijn omgeving, meestal geen positieve. Daarom gaat ROA bij voorkeur ook op zoek naar plekken waar ongekende, vaak uitstervende diersoorten te vinden zijn. Hij schildert ze zelfs zonder ze in levende lijve gezien te hebben. Maar steeds heeft hij er de biotoop van gesmaakt en ontleed, het sluipt vaak subtiel zijn werk binnen. Een werk die hij in Alaska maakt zal steeds anders aanvoelen dan had hij het in Mexico gemaakt.

Het kan verbazen om een street artist in een galerij te zien. Behoort zijn werk niet juist in de publieke ruimte, in plaats van in de besloten ruimte van een galerij? ROA zelf antwoordt laconiek op mijn vraag: de term street artist is zèlf te beperkend. Een kunstenaar hoort niet in een carcan te passen, in essentie is hij ongelimiteerd. Om het even de omgeving, om het even het canvas,  de kunstenaar is er eerst en vooral om kunst te maken, om zijn ideeën in een vorm te vatten. Daarenboven vormt het een verademing om in direct contact te komen met de toeschouwer, naar reacties te polsen, nieuwe ideeën uit te wisselen.

foto: TheArtCouch

Voor zijn outdoor werk is het canvas vanzelfsprekend, beelden van de gebouwen waar hij zijn werk op aanbracht gaan intussen de wereld rond. Voor zijn ‘kleinere’ werken in een galerie gaat hij op zoek naar lokale materialen uit de onmiddellijke omgeving. Het vormt soms een beperking, zo zal hij in Brazilië weinig metaal vinden om zijn werk op uit te voeren, daar is het materiaal er te zeldzaam voor. In België vind hij ze nog moeiteloos: afgedankte kasten, bureaus, deuren van het leger, van de NMBS, uit lang gesloten fabrieken of overheidsgebouwen. “Het zijn plekken waar zoveel beslissingen zijn genomen”, zegt de kunstenaar. Een lange reeks bureaucratische beslissingen die gewichtig, zoniet belangrijk zijn geweest, misschien uiteindelijk enkel voor henzelf. Beslissingen die vaak een onmerkbare, sluipende invloed hebben gehad op de natuurlijke omgeving, en dus ook op de dieren die hij in zijn werk afbeeldt. De gelaagdheid van de boodschap, het is ook typerend voor de kunstenaar.

De metalen platen waar hij op schildert kan je overigens geen canvas noemen. Het zijn puzzelstukjes van waaruit een beeld wordt opgebouwd, en uit alle beelden in een tentoonstelling wordt dan weer zijn centrale boodschap opgebouwd. Alle niveaus zijn zo intrinsiek met elkaar verweven, in elkaar vervat, dat een tentoonstelling van ROA een soort totaal-installatie wordt, coherent en ondeelbaar. Een vierdimentionele eenheid, gezien het denkproces die hij aan de opbouw ervan besteedde, en de tijd die hij er mee doorbracht, integraal deel uitmaken van de tentoonstelling.

foto’s: TheArtCouch

ROA is intussen wereldbekend, je zou makkelijk kunnen stellen dat hij de meest geziene Belgische kunstenaar ter wereld is, na Magritte misschien. Miljoenen mensen overal ter wereld passeren dagelijks langs een van zijn muurschilderingen. Op weg naar het werk, naar een geliefde, of achteloos flanerend, nergens naartoe. Het heeft iets poëtisch, wanneer je er bij stil staat. Je kan het niet loskoppelen van zijn eigen manier van leven. Van plek naar plek trekken, afhankelijk van waar je wordt uitgenodigd, of van waar het toeval je toe leidt. Door het -per definitie- publieke karakter van zijn werk komen vaak lokale kunstenaars en fans hem begroeten. Deze gesprekken voeden zijn constante stroom gedachten, al zijn ze efemeer. In zijn hoofd broedt een gedachtengoed vol beelden dat steeds aanzwelt, dat voortdurend verrijkt wordt met impulsen van buitenaf, misschien is het juist hierdoor onontbeerlijk om op het moment van de creatie zich terug te trekken in een sereen isolement, om de maalstroom aan gedachten een rustige, doelgerichte uitgang te bieden.

De fan-base die wereldwijd met elkaar in discussie treden over zijn werk, en naarstig op ROA-spotting uit trekken van zijn geboortestad Gent tot in Brazilië, het laat hem min of meer koud. Het is hem lang niet om succes of beroemdheid te doen. Op internet zal je geen foto van hem vinden, sociale media is aan hem niet besteed –is de wereld zelf niet een groot neuraal netwerk? Hij bloost zelfs wanneer een bezoeker van de galerij hem bij het buitengaan proficiat wenst met de expo. Bescheidenheid. Maar focus vooral. Een ontembare gedrevenheid, die uitmondt in werk die, hoewel instant herkenbaar, de kijker steeds weet te boeien en te verrassen.


De solotentoonstelling ROA – La bête humaine loopt nog tot 1 december bij Keteleer Gallery in Antwerpen. Klik hier voor alle info!

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

3 Comments

  1. Ik geniet telkens van de vlotte, inspirerende teksten bij de kunstwerken van Dhr. Frédéric De Meyer.
    Van harte dank hiervoor, en … doe zo maar verder !

    Post a Reply
    • Prachtig artikel Frederic👊👍!!!

      Post a Reply
    • Bedankt voor jouw feedback, Leon. Steeds fijn!

      Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op