‘Yellow Brick Road’, van Kristof Van Heeschvelde, een raadselachtig werk dat onmiddellijk de aandacht trekt, en houdt

Het voordeel van het internet, en bij uitbreiding van sociale media, is dat je in korte tijd massaal veel kunst kan bekijken. Het vormt meteen het grootste nadeel ervan: het bekijken van beelden verwordt snel tot louter consumptie ervan, om ze haastig in te blikken en trachten op te slaan in een achterhoekje van de hersenen waar ze zolang nodig passief afwachten op het ogenblik waarop ze nuttig zijn om een nieuwe associatie te bouwen, of om tot referentie voor het formuleren van een gedachte te kunnen dienen.

Hopelijk volgt u nog.

We verbruiken massaal veel beelden, bij dewelke blijven we nog stil? In mijn geval, en dus met betrekking tot kunst: welke nieuwe impulsen trekken nog mijn aandacht? Wanneer beslis ik precies om mijn blik wat langer op dit ene werk te laten rusten, om mijn aandacht even te laten haperen bij het werk van deze of gene kunstenaar? Is het instinct, of louter toeval? Hangt het af van mijn humeur van het moment, of ligt het ergens in het vermoeden van de intrinsieke kwaliteiten van het beeld?

Je snapt al waar dit schrijven naartoe leidt. Laatst had ik dit dus met een werk dat een kunstenaar schijnbaar achteloos op Facebook postte.

Het moet gezegd, ‘Yellow brick road’ van Kristof Van Heeschvelde biedt op zijn minst een intrigerend beeld. Overduidelijke verwijzingen naar oude meesters doorkruisen er een bedrieglijk hedendaags tafereel, dat als voorspel dient voor een half architecturale, half natuuridyllische achtergrond. Donkere elementen in de schaduw (let op de wolf!) wisselen moeiteloos lichtere vlakken af. Alles baadt in een onnatuurlijk ogend licht, dat niettemin een vreemdsoortige harmonie verleent aan het geheel.

Gestuwd door een brandende nieuwsgierigheid trek ik op atelierbezoek, waar Kristof me het werk verder helpt lezen. Yellow brick road maakt deel uit van een triptiek waar hij een jaar de tijd voor heeft genomen – een beduidend lager ritme dan gebruikelijk voor de kunstenaar. Dat komt omdat de composities behoorlijk complexer zijn dan in vorige werken, ze zijn rijker aan details en zijn het resultaat van een diepere voedingsbodem –Kristof haalde onder meer inspiratie uit de werken in het Brera Gallery in Milaan. Ook de personages zijn talrijker, waardoor de onderlinge verhoudingen en mogelijke interacties exponentieel gegroeid zijn.

Het centrale thema blijft niettemin ongewijzigd. Kristof lacht de mensheid nog steeds in het gezicht. Menselijke relaties zijn irrationeel, geluk is slechts een chemisch verschijnsel, in essentie is de mens een onbelangrijk wezen – inclusief hemzelf, dat is per slot van rekening de reden waarom hij zelf zo vaak voorkomt in zijn werk. Niet dat deze vaststelling mistroostig maakt. Zijn werk is doorspekt met een zekere speelsheid, alsof hij ons wilde duidelijk maken dat het relativeren van de mens uiteindelijk ook een relatief standpunt is. De speelsheid vind je terug in andere aspecten van het werk, in zijn extreme branding acties of in de manier waarop hij zijn schilderwerken presenteert: loshangend in de ruimte, losgebroken uit de unidimensionele beperkingen van een muur.

Zo zit zijn werk vol spanningen. Tussen de zachte kleuren en de harde thema’s, tussen de referenties naar oude meesters en hedendaagse gebeurtenissen, tussen schaduw en licht, tussen het klassieke canvas en de ruimte die het inneemt… Een spanning die je in een oogwenk kan vaststellen. Wellicht trok het beeld daardoor onmiddellijk mijn aandacht, hield het mijn gedachten langer dan gebruikelijk vast op wat het vertelde…

Yellow Brick Road, 2018, Kristof Van Heeschvelde

Kristof Van Heeschvelde houdt in mei een solotentoonstelling in de gebouwen van Nucleo in Gent. Blijf ons volgen om op de hoogte te blijven!

Kristof wordt vertegenwoordigd door Berserk Art Agency, klik hier voor alle info.

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op