13 laureaten van het HISK, een verrassend beeld van waar jonge kunstenaars mee bezig zijn!

In het HISK te Gent loopt nog tot 12 december de tentoonstelling met haar 13 laureaten voor 2016. Een ideale opportuniteit om te zien waar jonge kunstenaars zoal mee bezig zijn, vooral gezien de dertien vanuit alle uithoeken van de wereld zijn toegekomen. De kunstenaars kregen de opdracht op kunstwerken in oplages te maken: edities, reeksen, multiples. Wat ze met dit uitgangspunt aanvangen is even divers als boeiend.

Eerste vaststelling, voor zover dat nog nieuws is: minimalisme en uiterste abstractie heeft precies afgedaan bij de jonge garde. Er is steeds contact met de (of: een) realiteit. Neem bijvoorbeeld Diana Tamare, die in haar werk normaal gesproken foto’s neemt op weg tussen haar geboorteland Letland naar het Westen, maar hier een reeks handgeschreven briefjes laat zien met (schijnbaar) indicaties van haar bloeddruk.

Veel mysterie ook. Neem de werken van Indrikis Gelzis, die ik geneigd ben als zelfportretten te zien (‘deeply personal’ heet een van haar twee beelden), tegelijk een reflectie tussen ‘infinity’ en ‘eternity’, waartussen zij denkbeeldig dobbelt, tussen het ‘ik’ en de reflectie van het ‘ik’ (lees haar volledige tekst op haar website). Bij sommigen spelen mysterie en realiteit een speelse dubbele rol. Almudena Lobera is een goed voorbeeld. Haar werk vormt een gelaagde zoektocht naar het mysterie van het gestolen paneel van het Lam Gods, een soort fictie binnen de realiteit dat vorm kreeg in een film, en in zes verpakte panelen waar het geheim in verborgen blijft.

hisk_lobera_epiphany_phasei_view_670

© Almudena Lobera

 

(de foto komt niet uit de tentoonstelling in het HISK)

Tweede vaststelling: de zuiver esthetische beleving heeft lang niet afgedaan. Op het eerste verdiep ga ik even met de Russische kunstenaar Oleg Matrokhin door zijn tientallen tekeningen, doorspekt met inktvlekken (‘How do the painkillers work?’). Vaak terugkerende thema’s: soldaten zij aan zij met wat op courtisanes uit het Louis XV tijdperk, temidden van  idyllische  landschappen. Schijn bedriegt, hoe elegant zijn tekeningen ook ogen, ze blijken een soort tussenstadium tussen slaap en dood te ontginnen, voor zover ik het verstaan heb.

Op de tweede verdieping kon ik met Lien Hüwels spreken, die met haar fotografisch werk vooral de limieten van de fotografie verkent. Ze neemt shots van zichzelf waarin ze met alle mogelijke lichteffecten experimenteert. Het gaat haar niet om de perfecte foto te nemen, het gaat om de tijd en de plaats te vatten. Het aantal foto’s is belangrijker in dit procédé, meer is beter. Het is juist door deze focus op het proces, in plaats van op het onderwerp of het medium, dat haar werk als geheel iets conceptueel heeft. In het HISK gaat ze met ‘Revision to an error’ uit van een mislukte contactplaat, waarin ze haar foto’s nog eens met inkt en verf bewerkt.

Onmogelijk om over alle kunstenaars iets te zeggen (sorry aan allen, vooral aan Wieske Wester die me enorm intrigeerde met haar reeks ‘Experience vs. flashy’). Je zal het zelf moeten gaan zien.

hisk_wieske-wester

© Wieske Wester

 

Niettemin wil ik nog even stilstaan bij het werk van Joke Raes (‘Stroke my edges although love and lust have no boundaries’), die op mij alvast de meest ‘affe’ indruk maakte, in termen van haar denken over haar kunst. De organische -uit haar verbeelding opborrelende- tekeningen lijken wel op de tekeningen die ontdekkingsreizigers maakten van net ontdekte dier- en plantensoorten. Op zich speciaal, maar de manier waarop ze in het HISK haar werk presenteert biedt nog een extra, enigszins enigmatische dimensie aan. Welke? Aan jullie om het te ontdekken! Wij proberen alvast de kunstenares zelf te ontmoeten binnenkort…

hisk_joke-raes

© Joke Raes

 

Hun verblijf in het HISK zal een aantal van deze kunstenaars alleszins in een nieuwe wending hebben geholpen. Oleg was voordien vooral met textiel bezig, Joke verlaat precies een beetje het sculpturale, en ook Wieske Wester toont er werk dat niet zomaar in het verlengde ligt van haar vorige werk. Wellicht is het de invloed van het HISK, alle kunstenaars tonen een nieuwe wending in hun creatieve werk. Het is duidelijk een plek waar kunstenaars vrijelijk kunnen experimenteren. 

Het ontdekken waard!

Klik hier om alles te vernemen over de tentoonstelling ‘The empty fox hole’ in het HISK:

hisk-affiche

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op