Between Earth and Heaven 2: een eerbetoon aan Willy Van den Bussche

Daar waar métier vroeger het allerbelangrijkst was in de kunst, wordt er in de meer hedendaagse kunst vaak afstand van gedaan. Het is een tendens die sterk na voren kwam in de dominante kunst rond het begin van het nieuwe millennium, maar die stillaan weer de duimen legt voor een tegenbeweging. Meer métier en ontegensprekelijke schoonheid, dat was waar Willy Van den Bussche, hoofdconservator van het toenmalige PMMK en een van de prominenten in het landschap van de hedendaagse kunst, voor stond. Met Between Earth and Heaven brengen Sofie Van den Bussche en Frank Demarest van PAK hem een eerbetoon. Het resultaat mag er wezen!

foto-1

(foto: Wouter Verbeke)

Between Earth and Heaven brengt een 120-tal werken van 40 hedendaagse kunstenaars die een toonbeeld vormen van métier in een hedendaags jasje en dit in een begeesterend pand: Huis de Lombard in Brugge. Het resultaat is een totaalervaring met stuk voor stuk boeiende werken. Ziehier enkele blikvangers:

Didier Mahieu

In een van de eerste ruimten van het huis is een volledig kamertje gevuld met een installatie van Didier Mahieu getiteld Icarus. De mythologische figuur, samen met zijn vader ontsnapt uit het labyrint met de Minotaurus, ligt er centraal op een tafel, als het ware opgebaard, tussen verschillende andere kunstobjecten: tekeningen, boeken, een ruimtepak en andere intrigerende kunstobjecten. Maar de geperforeerde figuur die er als een waardige dode vogel bijligt, is meer dan gewoon Icarus. “Cette figure mythologique est polysémique: elle est à la fois le gisant classique, le sarcophage médiéval et le corps hybride du voyageur interstellaire”. Het kamertje ademt inderdaad een buitenaardse sfeer uit. De sfeer is meteen gezet.

foto-2a

foto-2b

foto-2c

(foto’s: Wouter Verbeke)

Lucas Devriendt

Drie quasi identieke, maar toch licht variërende portretten worden naast elkaar gepresenteerd. Ze maken deel uit van een reeks van zes zelfportretten van kunstenaar Lucas Devriendt. Het hoofd van de geportretteerde licht plat op een bloedrode ondergrond, de ogen geopend, lichte gelaatstrekken en duidelijk bewust van zichzelf en de omgeving. Devriendts beelden zijn op z’n zachtst uitgedrukt licht verontrustend en al even intrigerend. Je me rends is de titel die ze dragen. Wat mij betreft gaat het om een universeel gevoel: het individu, uitgeput door de zwaarte van het leven die, in afwezigheid van zijn medemens, de dwang om de schijn hoog te houden voelt vervallen en alle barrières van zich af laat glijden. Desalniettemin blijft de narratie in zijn doeken een open gegeven. Devriendts schilderijen zijn emotief beladen en mysterieus, net zoals ik ze prefereer.

foto-3

(foto: Wouter Verbeke)

Greet Desal

De sculpturen van Greet Desal spreken tot de verbeelding. Centraal in het huis staat een imposante ‘figuur’, een combinatie van paarden- en mensenledematen in een verwrongen (ver)houding. De twee lichamen of rompen lijken in elkaar te versmelten, maar tegelijkertijd elkaar te omhelzen. In een soepele beweging lopen ze over in elkaar. Het lijkt wel de genesis van een mythisch wezen. Desal onderzoekt organische vormen: mens, dier en plant staan in deze zoektocht centraal.

In een andere ruimte vinden we een beeld dat op het eerste gezicht alles weg heeft van een klassieke buste: Master and servants. De buste zelf is bekleed met bont. Waar het kleed begint, komt je voor een verrassing te staan. Je moet het even laten doordringen, maar dan is het overduidelijk: de buste draagt een kleed met kraag van gevilde konijnen. Deze sculptuur zit vol transposities en houdt de kijker vast. Subliem, meer hoef ik daar niet aan toe te voegen.

 

Jan De Vliegher

Porseleinen borden en glazen met veel bravoure geschilderd op monumentale grootte. Zijn manier van schilderen heeft iets muzikaals over zich. De verftoets is zwierig, pasteus en ritmisch. De verf lijkt soms wel op het doek gegooid, maar vanop een zekere afstand komt het porselein en glas bijzonder realistisch over. De antieke, vaak kitscherige borden die hij schildert zijn niet van primordiaal belang. Niet het onderwerp, maar de handeling, het schilderen pro forma is wat telt. Wie verder kijkt dan het bord ziet inderdaad vorm, kleur en ritme, waardoor deze op het eerste gezicht uiterst figuratieve schilderijen dicht beginnen aan te leunen bij abstractie. Bij het balanceren op die slappe koord is licht de perche, die De Vliegher als geen ander hanteert.

foto-6

foto-7

(foto: Wouter Verbeke)

Quinten Ingelaere

Ingelaere schildert, op de wijze van de oude meesters, ondefinieerbare beelden en dat ik ook net de bedoeling. Hiermee onderzoekt hij hoe klassieke thema’s en archetypes deel zijn gaan uitmaken van het “collectief geheugen”. Daarbij speelt hij ook met de vorm van zijn dragers. Op een rond doek zien we klassieke verfstreken en kleuren die onmiddellijk doen denken aan pluimen en associaties doen optreden met een thema uit de klassieke stillevens: dood pluimvee. En toch zien we geen vogels, geen kop of poten te zien, alleen een ondefinieerbare massa. Dat maakt ook dat het beeld boeiend blijft. Hij toont ons dat onze perceptie van een hedendaags werk duidelijk is beïnvloed door onze (onder)bewuste kennis van de kunst- en cultuurgeschiedenis.

foto-8

foto-9

(foto’s: Wouter Verbeke)

En dit is slecht het topje van de spreekwoordelijke ijsberg … Verder zien we er de werken van Bart Baele, Jacques Charlier, Johan Creten, Louis De Cordier, Gery De Smet, Nick Ervinck, Michael Filez, Maen Florin, Frans Gentils, Bart Gielen, Emiel Hoorne, Gauthier Hubert, Karl Mechnig, Sofie Muller, Nadia Naveau, Femmy Otten, Stefan Peters, Steven Peters Caraballo, Thom Puckey, Jelle Schouppe, Elisabeth Stienstra, William Sweetlove, Michel Vaerewijck, Nico Vaerewijck, Hans Vandekerckhove, Paul Van hoeydonck, Philip van Isacker, Koen Vanmechelen, Herman van Nazareth, Ina van Zyl, Yves Velter, Liliane Vertessen, Vadim Vosters, Giovanni Winne, Cindy Wright.

 

(foto’s: Wouter Verbeke)

Dit is een tentoonstelling die geen enkele kunstliefhebber onberoerd zal laten. Je wordt er gewoonweg blij van. Kan het ook anders met zo veel schoonheid? Ga het zelf ontdekken in Huis de Lombard in Brugge! Nog tot 25 juni, open op vrijdag, zaterdag en zondag van 14:00 tot 18:00 of na afspraak. Klik hier voor meer info.

Author: Wouter Verbeke

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op