“A kid in a fucked up candy store”, Charles Degeyter verbaast bij Tatjana Pieters, vanaf 17 november

Na een prachtige start als graficus, waarin hij posters mocht ontwerpen voor de crème de la crème van de pop- en rockwereld (hij tekent onder andere voor Queens Of The Stone Age, Nine Inch Nails en Weezer), sloeg Charles Degeyter een nieuwe weg in. Tegenwoordig laat hij al zijn creativiteit los op allerlei, om ter gekste objecten en creeërt hij pareltjes (soms letterlijk) in de beeldende kunsten.

Ondanks zijn jonge leeftijd (Charles is nog maar 24), heeft hij al een unieke en bijzonder herkenbare beeldtaal ontwikkeld. In zijn eigen universum vol kinderspeelgoed en opgezette dieren, neemt hij ons mee naar een wereld waarin de plastic schildpad niet langer een plek is om kinderen zandkastelen te laten bouwen, maar haar eitjes bewaart in haar grote ronde buik als een zorgzame moeder. Hij gebruikt de zandbak om luid en duidelijk aan de alarmbel te trekken en ons te laten nadenken over onze impact op maritieme organismen zoals zeeschildpadjes, wat momenteel een hot topic is.

De bedoeling is dat er later nog pas geboren schilpadjes uit de pingpongbal-eitjes komen gekropen, maar dat is als ik dit werk voor het eerst zie nog een work in progress. Ondanks de kinderlijke beeldtaal die bij iedereen meteen herinneringen aan de eigen kindertijd oproept, is Degeyter namelijk ongelogelijk precies in al zijn keuzes. Kort nadat hij me vriendelijk ontvangt in zijn studio-woonkamer, krijgt hij telefoon van zijn mama, die blijkbaar ijverig mee op zoek gaat naar de juiste schilpadjes om de installatie af te werken. Maar het zijn niet de juiste, echte schildjes zullen te groot zijn in verhouding en overigens zijn dat geen zeeschildpadjes en dus niet de juiste. Gelukkig vindt hij later wel nog een Amerikaanse verzamelaar van naturalia uit Nashville die afgietsels maakt en hem verder kan helpen in zijn opzet.

Net zoals de heremietkreeften die hij in verschillende sculpturen verwerkt, is ook Degeyter op zoek naar een thuis om zijn universum verder in te laten groeien. Momenteel werkt hij zowel vanuit zijn eigen huis, als van bij de taxidermist waarmee hij nauw samenwerkt. Die fascinatie voor opgezette dieren had hij als kind al. Nadat hij als klein jongetje met zijn broer op pleintjes muziek ging spelen, struinde hij al antiquairs af, op zoek naar de vreemdste naturalia en spendeerde er vervolgens alle verdiende centjes aan. Die stukken zoals een oude schedel van een hamerhaai of een opgezette glansspreeuw heeft hij nog steeds en blijven naar eigen zeggen de mooiste exemplaren uit zijn verzameling. 

Ook de liefde voor het verzamelen vormt een rode draad in zijn werk en leven. 
Dagelijks wordt Degeyter omringd door een reeks vintage squeeky toys, waarvan de gruwelijkste en meest naïef glimlachende zijn favorieten zijn. ‘No artist is ever morbid’ zei Oscar Wilde en dat geldt hier zeker. Charles’ fascinatie voor alles wat soms angstaanjagend is, is steeds overgoten met een laag humor, die minstens even belangrijk is in zijn oeuve als het raken aan de vergankelijkheid. Met deze juxtapositie creeërt hij een spanningsveld waarmee hij ieders fantasie aanspreekt. 

In elke expo verwijst Degeyter naar de kunstgeschiedenis via allerlei motieven en plaats zichzelf er zich zo ook zelf in. Zijn klassieke onderwerpen in combinatie met de bijzonder aantrekkelijke beeldtaal waar hij voor kiest, maken hem een zeer relevant kunstenaar in deze tijden van vluchtige beelden. Charles Degeyter is a kid in a fucked up candy store waarvan we maar niet genoeg krijgen


De werken van Charles Degeyter zijn vanaf 17 november te zien bij Tatjana Pieters Gallery, in een groepsshow met Judy Chung, Huey Crowley en Michael Pybus. 

http://www.tatjanapieters.com

http://charlesdegeyter.com

Author: Mieke Janssens

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op