De ondoorgrondelijke portretten van Christina Mignolet bij Galerie S&H De Buck

Wanneer ik naar een schilderij kijk, heb ik soms het gevoel dat het me niet enkel iets wil tonen, maar dat het me ook iets vertelt, letterlijk tegen me praat. Het sleurt me mee in een narratieve stroom, een poëtische vertelling en onthult veel meer dan een momentopname. Dat exacte gevoel krijg ik als ik voor het werk van Christina Mignolet sta.

DIGITAL CAMERA

© Christina Mignolet, courtesy De Buck Gallery

Een jongetje in tennistenue dat in de hoek staat met het aangezicht naar de muur, het hoofd licht gebogen en gehuld in een melancholische blauwe waas trekt onmiddellijk mijn aandacht. Er gaat iets ongewoon mysterieus uit van dit werk. Mignolet schildert een fragment uit de alledaagse werkelijkheid geplukt, zou je op het eerste gezicht denken, maar er is meer. De jongen lijkt een ‘perfect’, gedisciplineerd kind en toch staat het in de hoek. Hij houdt de handen, rustend in elkaar, op de rug zoals een gewichtige museumbezoeker, kaarsrecht, de blik naar beneden gericht. Net wat je van een gestraft kind verwacht, maar zich zo zelden in de werkelijkheid voordoet. Het is moeilijk om hoogte te krijgen van een figuur als deze. Gedraagt hij zich als een voorbeeldig gestrafte uit angst, schuldbesef, onverschilligheid, …? Ik heb er het raden naar. Die ondoorgrondelijkheid biedt de kijker de kans om verschillende scenario’s te bedenken en maakt dit meer dan een schilderij.

DIGITAL CAMERA

© Christina Mignolet, courtesy De Buck Gallery

De individuen lijken hun diepste gevoelens met je te delen en toch heb je niet het gevoel een oprechte weergave van het personage te zien. Eerder een gemaskerde versie ervan, een kopie, een portret van iemand die veel wegsteekt en veinst. Joannes Késenne beschrijft het met een concept van socioloog en filosoof Baudrillard:

“Mignolet [maakt] het mogelijk het menselijk subject als een ‘simulacrum’ op te voeren, eerder dan als een origineel iets. Het geschilderd gelaat lijkt eerder op een leugen die niettemin de waarheid vertelt”.

Mignolets figuren lijken inderdaad te voldoen aan de definitie van simulacra: een kopie van iets zonder origineel. Dat komt door hun houding, hun complexe psychologie. De personages die ze schildert zijn duidelijk onderhevig aan leed, maar proberen dit weg te steken achter een laconieke, bijna apathische blik. De vraag is of hun koele attitude misschien voortkomt uit een gewenning aan een onderdrukt verdriet, een poging tot zelfbescherming? Of zijn ze toch minder onschuldig dan uitschijnt? De kunstenares ontrafelt in haar schilderijen de psyche van de figuren die ze schildert, maar het lijkt erop dat het de figuren zelf zijn die beslissen wat ze ons laten zien.

3-bild0368

4-bild4791

© Christina Mignolet, courtesy De Buck Gallery

Diezelfde indruk krijg ik even verder bij een portret van een jonge, statige vrouw met helderblauwe ogen en gewichtige, strenge blik. Ondanks haar onberispelijk uitzicht boezemt ze toch een zekere angst in. Komt dat door het leed dat ze draagt en verbergt of is er een andere duistere reden?

5-bild2370

© Christina Mignolet, courtesy De Buck Gallery

Mignolet schildert zacht, met weinig verf en zonder zichtbare verftoets. Geen harde lijnen; alles loopt zacht over in elkaar en contouren lijken uitgewasemd. Haar penseelvoering strijkt letterlijk alle plooien glad, zo ook elke gezichtsuitdrukking die te veel drama zou verraden. Verder baden haar werken in een haast verblindend licht. Een heldere, vaak blauwe zweem draagt bij aan de enigmatische sfeer die rond haar werken hangt.

DIGITAL CAMERA

© Christina Mignolet, courtesy De Buck Gallery

De beklijvende, poëtische werken van Christina Mignolet zijn nog tot 8 april 2017 te bezichtigen in Galerie S&H De Buck, Gent. Klik hier voor alle info!

Author: Wouter Verbeke

Share This Post On

1 Comment

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op