Een eclectische ervaring… fascinerend werk van Enrique Marty te zien bij Deweer Gallery

Ik zei het reeds: wie een verrassende kunstervaring genegen is heeft minstens twee redenen om naar Deweer Gallery te trekken. Ik schreef eerder reeds over het betoverende werk van Benjamin Moravec, die in de zaal boven te zien is, maar wat in de grote zaal beneden te zien is, is op zijn minst even spannend.

Met zijn mix van mythologische en Bijbelse taferelen, cinematografische referenties, legendes en het al dan niet ludiek in beeld brengen van zijn vrienden en familie, speelt Marty met het thema van niet ingeloste verlangens en de frustraties die ermee gepaard gaan.

Het begint reeds bij de ingang van de galerij, waar een beeltenis van een eenzame Rothko zittend op het uiteinde van een bankje verwijst naar het onbegrip waar diens grote kleurvlaktes aanvankelijk mee ontvangen werden door het publiek. Falen en frustratie, het gedoemde onbegrepen zijn. Het is even zoeken naar de juiste gezichtsuitdrukking van Rothko. Kwelling is er slechts een van, maar wellicht de meest uitgesproken. Je kan niet anders dan medelijden voelen met de kleine man (hieronder rechts).

 

(foto’s Wouter Verbeke)

In de grote zaal valt onmiddellijk op hoe productief de kunstenaar is. Marty werkt snel, maar laat dit niets van zijn werk aan kwaliteit inboeten. Op twee muren zijn zo’n 2200 schilderijen te zien, stills, zo blijkt, van verschillende shots die hij ook in een video heeft verwerkt. Het zijn geen afzonderlijke schilderijen, het geheel vormt een ondeelbare eenheid.

Marty’s beeldhouwwerken zullen nu eens verrassen, een glimlach op je gezicht toveren, dan eens afschuw opwekken. De kunstenaar speelt wel meer met tegenstrijdige gevoelens. Op de muur rechts het verhaal van een vijftigjarige vriend die een poging onderneemt om zich tot een rockster om te vormen, gedoemd om te falen.

Maar wat mij betreft is het op de twee overblijvende muren dat Marty’s rijkdom aan verbeeldingskracht en originaliteit het best tot uiting komt. Op een muur zien we 25 gekreukte doeken waar de kunstenaar achteraf zijn taferelen op toebracht. Deze ‘failed paintings’ verwijzingen naar Franco, Poussin, Nietzsche. Het drinken van absint, waar de Engelsen de term ‘to strangle a parrot’ voor bedachten. Zijn lachwekkende vriend Luis opgevoerd als Bacchus. Een zelfportret met Rubens, met wiens schildertechniek en kleurpalet die van Enrique sterk verwant is.

adsc_1179

(foto Wouter Verbeke)

Dat zie je vooral in de honderd kleinere schilderijen op de laatste muur (of de eerste, afhankelijk van waar je aandacht je eerst naartoe brengt), waar de rijkdom van de iconografie van Marty het best tot uiting komt. Van Sartre die zijn haren geknipt ziet door zijn grootvader en hiermee zijn schoonheid ziet vergaan, eigen interpretaties van de Caritas Romana, Ozymandias, Prometheus en Lucifer, naar meer prozaïsche taferelen en landschappen… Marty trekt hier alle registers open van zijn belezenheid en reflecteert hier en daar grondig over de staat van de mensheid.

adsc_1213

(foto: Wouter Vebeke)
(foto’s courtesy Deweer gallery)

In vergelijking met zijn vorige tentoonstellingen krijgen we hier een bravere Marty te zien, maar vreemd genoeg biedt dit juist meer diepgang en variatie in het werk van deze complexe, boeiende kunstenaar.

Alleszins de moeite.

amarty3

(foto courtesy Deweer Gallery)

De tentoonstelling ‘Enrique Marty – Sense of failure’ loopt nog tot 21 mei bij Deweer Gallery. Alle info vind je op de website van de galerij, klik hier!

 

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op