Hoogtepunt van hedendaagse kunst bij Dash Gallery, Kortrijk

Dit weekend opende Dash Gallery de tentoonstelling “Federico Acal” in combinatie met “Spreez” in KASK Kortrijk. Dash brengt jonge kunstenaars die op de drempel staan om internationaal door te breken en staat ervoor bekend kunst te tonen die de verbijstering van zowat elke kunstliefhebber opwekt. Je komt de ruimte binnengewandeld en vraagt je af: In welke wereld ben ik terecht gekomen? Dash toont ons het toppunt van hedendaagse conceptuele kunst. Enige duiding bij de werken is geen overbodige luxe. Op de vernissage kon ik praten met curator Joachim Coucke, kunstenaars Federico Acal en Yves-Michele Saß.

Spreez

Op de benedenverdieping vinden we Spreez, een collectief uit München, opgericht in 2014 door Philipp Reitsam, Simon Lässig, Yves-Michele Saß en Stefan Fuchs. Spreez profileert zich als een ‘artist run space”. Op hun website citeren ze, bij wijze van manifest, de humanist Castiglione en sluiten zich aan bij wat hij een universele wet noemt:

to avoid affectation in every way possible as though it were some rough and dangerous reef; and (to pronounce a new word perhaps) to practice in all things a certain sprezzatura, so as to conceal all art and make whatever is done or said appear to be without effort and almost without any thought about it.

De nagel op de kop, want aan de tentoonstelling te zien is Spreez is een en al sprezzatura. Zowel de werken als de opstelling ogen nonchalant: plooibare, textiele zwarte zuilen waar de werken van verschillende kunstenaars aan hangen, delen de ruimte opnieuw in en rukken de expo los van de bestaande muren van het gebouw. Er loopt op het eerste gezicht geen rode draad door de werken, maar dat blijkt ook niet belangrijk legt Yves uit.

Het uitgangspunt van deze samenwerking tussen Spreez en Dash was de uitgave van een magazine met de al even absurde titel babbadegldandla. De magazines, op het eerste zicht zonder enige moeite samengesteld, zitten in kartonnen doosjes met een etiket van koeriersbedrijf DHL.

From: SPREEZ
To: DASH
babbadegldandla

FOTO 1BIS

FOTO 1

 

Stilaan ontstond het idee een expositie samen te stellen. Anders dan bij een conventionele tentoonstelling was het doel niet om gelijkgestemd werk van verschillende artiesten samen te brengen en te herscheppen tot een geheel. Spreez vertrok vanuit de vraagstelling: Hoe moet kunst worden getoond en hoe wordt het gepercipieerd.

Op basis van foto’s van de beschikbare ruimte werd een eenvoudige, low budget en gemakkelijk transporteerbare ‘display’ ontworpen. Pas daarna werd er een selectie van kunstenaars (Yutie Lee, Cornelia Lein, Philipp Reitsam, Anne Roessner, Stefan Fuchs, Sophie Gogl, Niko Abramidis, susi Gelb, Yves-Michele Sass, Felix Leon Westner, Johanna Klingler) gemaakt die hun werken, al dan niet in situ, moesten zien te presenteren in functie van de ruimte. Kunstenaarsintentie wordt daarbij een zo goed als te verwaarlozen gegeven.

Vertrekkende van de magazines, opgestapeld aan een van de zuilen, als een torentje van Babel, wordt een heikel punt aan de kaak gesteld: ons aller individualisme. Globalisme slaat ons rond de oren en de moderne technologieën stellen ons in verbinding met alle uithoeken van de wereld. Toch zijn we meer dan ooit individuen in een grote kudde. We spreken een “universele taal”, maar begrijpen elkaar niet. “Not everything has to be decided as a Group. Individuals meet individually. Standing next to each other,” schrijft Cornelia Lein in haar tekst vol taalverwarring over babbadegldandla. De artiesten die worden samengebracht hebben niets met elkaar te maken, hun werk evenmin en toch zijn ze verbonden, in de eerste plaats door de ‘display’.

Wanneer alle zekerheden en conventies wegvallen, hoeft het niet te verwonderen dat de werken, ondanks hun onafhankelijkheid, doorspit zijn van religieuze symbolen en boodschappen. Het werk van Yves – enkele tekeningen, een foto met daarop “Wie übersteht man schwere Zeiten?” en een video-installatie verwijzen naar zijn kindertijd en hoe hij opgroeide in de gemeenschap van Jehovah getuigen. Bijbelse taferelen en christelijk mysticisme in combinatie met maatschappelijke vraagstellingen over de actuele ‘donkere tijden’ zetten aan tot reflectie over de positie van en de nood aan godsdienst in de wereld van vandaag.

FOTO 2

 

Het werk van Stefan Fuchs sluit dan weer naadloos aan bij de thematiek van de expo: hij gebruikt displaymateriaal, ijzeren elementen bedoeld om kunst aan op te hangen, en verwerkt deze met behulp van epoxy tot een mixed-media ‘schilderij’. De display wordt in dit geval het werk zelf.

Federico Acal

Op de eerste verdieping zien we werk van Federico Acal, een Andalusisch artiest die aan het Hisk studeerde. Aanvankelijk maakte hij vooral video’s met een focus op het script. Voor deze tentoonstelling komt hij naar buiten met twee installaties en aantal renaissance aandoende schilderijen. Met doeken die aan het plafond bevestigd werden creëert Acal, net als Spreez, een nieuwe tentoonstellingsruimte binnen de bestaande ruimte van de academie.

FOTO 3

 

Het eerste werk dat je kruist op je pad naar boven is Fountain, een betonnen bak met daarin water en daarbovenop een schelp: Een rechtstreekse verwijzing naar de fonteinen uit zijn geboortestreek en een ode aan de gulden snede. Met een tweede installatie, Waterclock, brengt Acal dan weer een moderne interpretatie van een oude technologie om tijd te meten.

In zijn schilderijen valt inderdaad een verbondenheid met de traditie op. Qua thematiek doen ze denken aan renaissancetaferelen: ritueel dansende figuren in architecturale constructies waarin perspectief een grote rol speelt. De kunstenaar beschouwt perspectief als de ‘technologie’ van die tijd. Net die symbiose tussen technologie en godsdienst is in de hedendaagse maatschappij zo goed als verdwenen. Ook het gebruik van beton in zijn installaties verwijst naar het architecturale, zo onthult de kunstenaar.

De contrasterende mystieke figuren lijken op hun beurt te refereren naar modernere artistieke tradities van Matisse en Delvaux. De kunstenaar mixt christelijke en Arabische elementen, net als in zijn streek van herkomst.

FOTO 4BIS

FOTO 4

 

Ook bij Federico Acal is het concept belangrijker dan de uitvoering. Vaktechnisch gezien breekt hij met de conventies van de traditionele esthetica. De verf is mager aangebracht, hulplijnen zijn zichtbaar, waardoor het lijkt alsof de schilderijen in een beginfase vertoeven. De hybris om de renaissanceschilders op technisch vlak te willen evenaren is inmiddels passé.

De uitvoering en opstelling van de werken vragen er om het geheel als een grote installatie te zien. De sfeer van een ietwat uncanny renaissancetentoonstelling wordt herschept in een hedendaagse ruimte. Geen gek idee als je bedenkt dat het concept ‘tijd’ een belangrijk gegeven is in Acals werken.

De parallellen tussen beide tentoonstellingen zijn meer dan frappant: toeval of sprezzatura?

 

federicoacaldasha4

 

Wie zich wil onderdompelen in de bevreemdende wereld van de hedendaagse conceptuele kunst moet zeker de tentoonstelling in het KASK Kortrijk bezoeken tot 23 oktober. Meer info op www.dashgallery.be

Author: Wouter Verbeke

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op