Expo Inner/Outer in Ronse leidt je via de contouren van de mens naar binnen

Niet alle parels zijn centraal in ons land te rapen. De kleinschalige tentoonstelling Inner/Outer (how to capture) biedt een aantal mooie ontdekkingen en is zeker een trip naar de uithoek van ons taalgebied – CC De Ververij in Ronse – waard.

Hoe vang je het innerlijke van de mens? Hoe verbeeld je het uiterlijke? En hoe verhouden beide, binnen- en buitenkant, lijf en geest, zich beeldmatig tot elkaar? Het zijn vragen die kunstenaar Yves Velter brachten tot deze expo, waarin de mens centraal staat. In samenspraak met CC De Ververij koos hij drie kunstenaars uit waarmee hij zich verwant voelt om dieper in deze thematiek te duiken.

Yves Velter, Interaction Phase XIII (2018)

Het werk van Yves Velter zelf is het makkelijkst in de thematiek te passen. Hoewel hij vaak slechts contouren tekent, schimmen van mensen of suggesties van figuren, is zijn werk zeer psychologisch getint. Hiervoor bedient hij zich van een beeldenalfabet dat zich gaandeweg doorheen zijn praktijk uitbreidt. Brieffragmenten van een autistische tante, spiegelgezichten, oplichtende lichaamsdelen, arceringen, gaatjeskarton, sleutels of zaklampen: ze verwijzen stuk voor stuk naar onderbelichte elementen uit ons gevoelsleven of subtiele sociale vraagstukken. Zaken waarvoor geen exacte term bestaat, zoals wij geen woorden hebben voor alle soorten sneeuw die de eskimo’s kennen. De vele nuances en lagen in ons sociale en emotionele leven bestaan, ze zijn een reëel gegeven, maar niemand nam de moeite om ze te ontrafelen en er woorden voor te bedenken. Je zou kunnen zeggen dat Velter via deze codes de mens binnenste buiten keert, dat hij het onzichtbare zichtbaar tracht te maken, met als resultaat dat zijn schijnbaar anonieme figuren naakter zijn dan wanneer hij ze een kenmerkend gezicht zou geven, met herkenbare trekken. Een kwetsbare abstractie van de mens, ingehouden huidhonger, het hele complexe, soms vervullende en soms uitputtende sociale spel, samengevat in slechts een paar hoogst doordachte lijnen.

Laure Forêt, Artémis (2018)

Dezelfde spaarzaamheid zien we in het werk van Laure Forêt. Ook hier slechts een aantal omtrekkende lijnen die lichamen suggereren. Vrouwenlichamen vooral, die je lokken met hun tactiliteit, subtiliteit, sensuele kronkels. De huidhonger van Yves Velter wordt hier regelrecht verlangen. Is er een kunstenaar die de vreselijke gevoeligheid van een tepel beter weergeeft dan Laure Forêt? Ik denk het niet. Met naald en draad weeft ze een kunstmatige huid, objectiveert ze onze begeerte, scheurt ze het smachten los van de mens, tot het een gegeven op zich wordt. De broeihaard van onze goesting te kijk gezet, naar de oppervlakte gehaald, die leidt tot de prangende vraag: durf jij te kijken? En voor hoe lang?

Anton Cotteleer, About Needles and a Torso (2018)

De stukken van mensen die je terugvindt in de tekeningen van Yves Velter en Laure Foret, krijgen in de beelden van Anton Cotteleer een tastbare driedimensionale vorm. Alhoewel, tastbaar. Hun huid lijkt fluweelzacht en toch nodigen ze niet meteen uit om aan te raken. Gifgroen zijn ze, geamputeerd en een beetje amorf, en hoewel ergens menselijk, toch veeleer schepsels uit een benauwende droomwereld dan lichamen waarmee je bed, bank of tafel zou mee willen delen. De vallen die Cotteleer uitzet, tapijtjes en baldakijntjes uit grootmoeders tijd, werken maar tot op zekere hoogte. Het is een vertrouwdheid die je niet vertrouwt, een opgedrongen gezelligheid die in een nachtmerrie kan uitmonden. Misschien zijn ze de veruitwendiging van wat we allemaal wel eens ervaren, mensen die je personal space ongewenst bezetten, die je beklemmen en mentaal naar adem doen happen. Zo wringen zijn beelden zich over de veilige grens van je brein.

Bilal Bahir, Untitled (2018)

Tot slot is er het werk van de Iraakse kunstenaar Bilal Bahir, wat mij betreft het vreemde eendje in deze bijt, en moeilijkst te rijmen met de algehele rode draad. Niet dat dat een depreciatie van zijn werk inhoudt, wel integendeel. Misschien is het te sterk, te eigen, te expliciet verhalend om zomaar te versmelten met de ongewissere beeldtaal van anderen, toch in een dergelijke nogal knusse groepsconfiguratie. Het meeste indruk maken zijn koppen in bister meteen aan de ingang, een ‘Database’ van beelden die ontvreemd werden uit het Nationaal Museum van Bagdad. Die mengeling van schoonheid en oorlogsgruwel toont zich ook in de rest van het werk dat hier te zien is, bedrieglijk dromerige tekeningen die met vliegertjes en ballonnen refereren aan zijn kindertijd, terwijl daarboven de bommenwerpers suizen. Hier zouden we het concept van Inner/Outer (how to capture) kunnen lezen als het conflict tussen de innerlijke wereld van naïeve kinderfantasieën en wat zich in de buitenwereld afspeelt, de harde realiteit van bloedige oorlogen. Een hele andere invulling van het thema, maar niettemin een mooie intro op het werk van Bilal Bahir, die naar mijn aanvoelen nog een boeiend parcours in België (en daarbuiten) voor de boeg heeft.

Inner/Outer (how to capture)

Nog tot 24 februari, enkel op woensdag, zaterdag en zondag van 14u-18u, in CC De Ververij, Ronse. Meer info

Met dank aan Eric Rinckhout voor de inleidende tekst & aan Yves Velter voor de verhelderende rondleiding.

Laure Forêt, Bourgeon (2016)
Laure Forêt, Mon Chéri (2015)
Zaalzicht Inner/Outer (how to capture), CC De Ververij, Ronse
Share This Post On

3 Comments

  1. Dag Annelies , ik was gisteren te Ronse , en inderdaad , slechts 4 kunstenaars , wat duidelijk en aangenaam is ; elk heeft zijn inbreng , die jij zo goed beschrijft ; ik was wel goed voorbereid via , Eric Rinckhout’s tekst , maar ben blij jou nu , met een aanvullend ,als vrouw beleefde ervaring , te lezen . Dank .
    We zijn al met 10 voor zondag 7 april bij Anton . Graag , Liva

    Post a Reply
  2. zie nu pas dat jij verwijst naar Eric Rinckhout eveneens . Sorry dus .

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op