“Heading for the purple planet”, de denkbeeldige reis van Annabelle Schatteman

De ingebeelde reis… Een dankbaar onderwerp in de literatuur. Le voyage d’Urien van André Gide blijft een van mijn lievelingswerken (“Sur les flots! Sur les flots, pensai-je, voguerons-nous, mer éternelle, vers nos destinées inconnues? nos âmes excessivement jeunes chercheront-elles leur vaillance?“).

Vreemd genoeg vind je het iets minder terug in de beeldende kunst.

Maar wie benieuwd is naar wat het zou geven kan terecht in de kapel op de begraafplaats Campo Santo te Gent, waar tot 17 juni de installatie “Heading for the purple planet” van Annabelle Schatteman te zien is. Het is een installatie “in de vorm van een groep antropomorphistische figuren die op weg gaan naar een denkbeeldige plaats waar de continuïteit van het leven kan gewaarborgd worden. Daar waar de vrouw, die voor continuïteit en bescherming van het leven staat, een ereplaats krijgt”. Overigens een recurrent thema in het werk van Annabelle, de strijdbare vrouw en de moeder als symbool voor leven en dood…

schatteman2

(installatiezicht “Heading for the purple planet”, Annabelle Schatteman)

De beelden zijn opgebouwd uit materialen zoals PUschuim, balken, houtskoolschetsen en porselein. Ze krijgen door de verscheidenheid en rauwheid van de materialen een schetsmatige urgentie. Het is alsof ze zichzelf hebben samengesteld met wat er voorhanden was en zo hun weg voortschrijden naar de purple planet. Een beetje als de mens op weg naar zijn finale lotsbestemming, hoewel deze bestemming bij Annabelle utopischer aanvoelt.

Bezoeken kan nog op 10, 11, 16 en 17 juni van 12.00u – 18.00u in het Sint-Amanduskapel Campo Santo , Visitatiestraat 13, 9040 Sint-Amandsberg. 

Jammer dat we de introductie van Neva Lukic hebben gemist op 1 juni, maar een bijzonder interessante tekst van hem staat te lezen op de website van de kunstenares, klik hier!

Ah, ik kan het niet laten… Nog even met Gide’s Voyage d’Urien eindigen:

Sur la plage m’attendaient les compagnons de pèlerinage; je les reconnus tous, bien que ne sachant pas si je les avais vus quelque part; mais nos vertus étaient pareilles. Le soleil planait déjà haut sur la mer. Ils étaient arrivés dès l’aube et regardaient monter les vagues. Je m’excusai de m’être fait attendre; eux me pardonnèrent, pensent qu’en chemin m’avait arrêté encore quelques subtilités dogmatiques et des scrupules; puis me reprochèrent pourtant de ne m’être pas plus simplement laissé venir.


Gerelateerde artikels:

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

1 Comment

  1. Fan van André Gide ? Schitterend 🙂

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op