Krachtig en boeiend werk… Aida Mahmudova bij Deweer Gallery

De komende weken zijn er alvast drie goede redenen om een omwegje te maken naar Otegem (West Vlaanderen), en alle drie vinden ze hun oorsprong in galerij Deweer, waar drie toch bijzondere tentoonstellingen in parallel lopen.

Eerlijk gezegd, initieel ging ik er enkel heen om kennis te maken met het werk van Aida Mahmudova. Het overkomt me zelden dat ik bij het bekijken van een foto van een schilderij onmiddellijk onder de indruk ben. Vaak vormt de foto slechts een schrale kopie van een schilderij, kan het slechts met grote moeite een idee geven van de emoties die het werk zelf oproept. Maar heel af en toe krijg ik een foto van een werk voor ogen en overspoelt me de plotse vaststelling: ‘hier gebeurt iets’, zonder precies te kunnen definiëren wàt, een soort opwinding die zich van je meester maakt, de onweerstaanbare drang om voor het werk zelf te staan, met de zekerheid dat het werk zelf nog zoveel meer te bieden heeft… De belofte van een ontdekkingstocht, dat is het misschien.

Dat had ik laatst toen ik de foto van het werk van Aida Mahmudova voor ogen kreeg die de galerij me toestuurde. Op het eerste gezicht een desolaat maanachtig landschap, bespekt met diepblauwe plassen en sneeuwvlaktes. Een groot blauw meer dat uit een satelietbeeld lijkt te zijn opgemaakt overheerst een kwart van het tafereel. Het meer lijkt de grond errond in een soort golf op te heffen, dreigend ondanks zijn hemelse kleur. Op zijn minst een bevreemdend schouwspel…

Inzoomend op de details van de foto wordt je opgezogen in nog vreemdere omgevingen. Het oog raakt makkelijk verdwaald in de duizenden landschappen waar het beeld lijkt uit te ontstaan. Je wordt langzamerhand verschillende lagen gewaar, al is het onmogelijk om in te schatten hoe diep de lagen zijn. Beperking van het tweedimensionale.

aida1

AM2017-001: Aida Mahmudova, Untitled, 2017, gemengde techniek op doek, 200×300 cm

Uit de perstekst kon ik opmaken dat de Azerbeidzjaanse Mahmudova zich in grote mate laat beïnvloeden door de kunsttraditie uit haar geboorteland: felle kleuren, intuïtief expressieve vormen en een sculpturale aanpak van schilderen door het gebruiken van meerdere verflagen. Evengoed legt ze haar eigen accenten, los van traditie. Haar werk is bijvoorbeeld bewust niet narratief –ze hebben niet de intentie om een verhaal te vertellen- en ze experimenteert onophoudelijk met nieuwe materialen in haar werk.

Als deze combinatie de kunstminnaar niet nieuwsgierig maakt, wat wel?

Het is echter pas eenmaal je voor de werken zelf staat dat je je een idee kan vormen van de ware dimensie ervan. Zeker de vier monumentale, driedimensionale werken bieden een nagenoeg oneindige ruimte om op ontdekkingstocht te gaan. Mahmudova vangt haar werken zonder vooraf bepaald plan aan. Ze werkt impulsief, na een periode zonder creatie, waarin ze vaak op reis is. Het zijn de opgestapelde indrukken van die enkele weken die ze impulsief op het doek projecteert, in een korte, intensieve opwelling van uitingsdrang. Het mag een klein mirakel genoemd worden dat het einderesultaat een zekere structuur lijkt te hebben, dat al die verschillende materialen –hars, takken, cement, noem maar op- een bepaalde orde vinden op het doek, een bepaalde rust soms. Hun eigen natuurlijke plek, zo lijkt het wel.

De herinneringen aan de landschappen die ze bezocht scheppen feitelijk nieuwe, onbestaande, gefragmenteerde landschappen. Een gevoelslandschap, hoewel heel materieel, heel tastbaar. Door zoveel materialen in diverse lagen op het doek te gebruiken, lijkt het soms alsof de grond zelf van het landschap uit het doek komt gespat, als vleesgeworden herinnering.

Krachtig, en ongemeen boeiend…

Aida Mahmudova, Untitled, 2017, details (foto: TheArtCouch)

Op de tentoonstelling zijn ook een aantal kleinere werken te zien -detailstudies voor haar grotere werken-, twee vlakkere, sombere landschappen en talrijke ‘landschapsvazen’, potten waarin via verschillende materialen impressies worden gecreëerd van kraters, moerassen of de kosmos, als een soort ingesloten landschappen.

Maar wat mij betreft blijven de vier grotere werken op mijn netvlies gebrand. Geen foto die dat effect kan weergeven, dus je zal moeten gaan kijken om het zelf te ervaren.

aida2

AM2017-005: Aida Mahmudova, Untitled, 2017, gemengde techniek op doek, 190×200 cm

img_3869

Installation view @ Deweer Gallery (unfinished) foto: TheArtCouch

aida3

AM2017-002: Aida Mahmudova, Untitled, 2017, gemengde techniek op doek, 250×150 cm

De tentoonstelling van Aida Mahmudova ‘Can’t capture the light’ loopt van 8 februari tot 12 maart bij Deweer gallery, Tiegemstraat 6 in Otegem. Klik hier voor alle info!

In parallel lopen overigens nog twee andere interessante tentoonstellingen bij Deweer, maar daarover meer in komende dagen, dus blijf ons volgen!

 

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op