Mooie ontdekkingen op de biënnale van de schilderkunst

Het Museum van Deinze en de Leiestreek is de derde plek waar de biënnale van de schilderkunst plaats vindt. Het is sowieso een van mijn lievelingsmusea, misschien wel omwille van de ‘70s sfeer die er hangt –het zit in de details. De permanente collectie met meesters uit de School van Latem is sowieso op zich al de moeite waard.

Voor de biënnale worden ook hier enkele grote gevestigde waarden zoals Van de Woestyne en Emile Claus geconfronteerd met het werk van jongere, hedendaagse kunstenaars. Mijn nieuwsgierigheid ging vooral naar het werk van de Iraanse Sanam Khatibi, maar ook hier werd ik overdonderd door de andere, mij minder bekende kunstenaars.

In de eerste ruimtes aan de linkerkant krijgt Lode Laperre redelijk wat aandacht, in de grote ruimte gaat zijn werk zelfs in dialoog met de plastische verfbrei van Silvia Bonotto. Beide kunstenaars spelen met verflagen als waren het extra dimensies om eindeloos te verkennen. Daar slagen ze in mijn geval alleszins in, ik bleef geïntrigeerd naar de werken terugkeren.

 

deinze1 copy

Twee werken van Bonotto (links) naast een werk van Van Rossem; foto: TheArtCouch

 

Op verschillende plekken doorheen de tentoonstelling is Joe Van Rossem te bezien. Ik ben niet zo vertrouwd met zijn oeuvre, maar de elf werken die ik hier te zien kreeg hebben mij alleszins enthousiast gemaakt. Zijn troebele, sombere visioenen en de twee schrikwekkende zelfportretten (denk aan Spilliaert!) doen me alleszins zin krijgen om me in zijn werk en leven te verdiepen. Vooral het zelfportret rechtover de ingang van het museum valt op. Het wordt door twee straffe spots wat overbelicht, waardoor het moeilijk is de juiste invalshoek te kiezen, maar het maakt het werk alleszins nog enigmatischer. Geen idee of dit overigens de bedoeling was, ook zonder die spots zou het werk me zijn opgevallen.

deinze4 copy

Octave Landuyt in Museum van Deinze en Leiestreek, foto: TheArtCouch

 

Enkele bevreemdende werken van Octave Landuyt, het mooie, broze werk van Colin Waeghe en –uiteraard- het symbolische werk van Sanam Khatabi vormen nog hoogtepunten in de tentoonstelling, naast de talrijke meesters die er te zien zijn.

Maar de grote revelatie wat mij betreft is de Rotterdamse Carla Klein. Haar kleinere landschappen zijn van een onmetelijke diepgang, maar gaandeweg lijken ze abstracter en monumentaler te worden, met als hoogtepunt het werk ‘Untitled’ uit 2008-2016 van 3,5 op 1,4 meter. Er staat nog wel meer monumentaal werk van haar, stuk voor stuk meesterwerkjes.

deinze5 copy

Theo Van Rysselberghe naast werk van Sanam Khatabi; foto: TheArtCouch

 

Het museum heeft er, in tegenstelling tot het Museum Dhondt Dhaenens, voor gekozen om alle werken door elkaar tentoon te stellen. Verschiet niet om een Van Rysselberghe naast twee werken van Khatabi te zien, een Van de Woestyne naast twee Landuyts. Daardoor ontbreekt het een beetje een rode draad wat mij betreft, de tentoonstelling werkt niet naar een climax toe, wat perfect had gekund. Anderzijds zijn de gekozen hedendaagse kunstenaars elkaar meer dan waard. Kiezen is verliezen, zo zegt men. Door de kunstenaars egaal over de tentoonstelling te spreiden heeft het museum alvast niet verloren.

deinze6 copy

Carla Klein in het Museum van Deinze en Leiestreek; foto: TheArtCouch

 

(Onze vorige artikels over de Biënnale van de schilderkunst gemist? Klik hier voor het artikel over het Museum Dhondt-Dhaenens, klik hier voor het Museum Roger Raveel)

De Biënnale van de schilderkunst loopt nog tot 25 september in de drie musea.

deinze3 copy

Zelfportret van Joe Van Rossem in het Museum van Deinze en Leiestreek; foto: TheArtCouch

 

 

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

1 Comment

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op