Correspondances, Ronny Delrue toont in het SMAK hoe rijk het leven kan zijn door contact met anderen.

Hoe vat je een leven samen? A fortiriori, hoe vat je een rijkgevuld kunstenaarsbestaan samen? Je zou een grote retrospectieve tentoonstelling kunnen organiseren, een obligate catalogue raisonné kunnen publiceren of een reportage laten maken over je werk en leven.

Ronny Delrue heeft een andere manier gevonden. Voor zijn installatie die over twee kamers loopt in het SMAK in Gent dook hij samen met Philippe Van Cauteren uitvoerig en lang, drie jaar maar liefst, in zijn archieven. Een selectie van brieven, probeersels, afgewerkte tekeningen, notities, objecten uit zijn omgeving, een beetje in de verte zie je zelfs drie glazen en een wijnkaraf. Zaken die voor de bezoeker niet meteen een uitleg of betekenis hebben, ik kon niet verhinderen me af te vragen of Ronny en Philippe planmatig tewerk zijn gegaan in de selectie en de opbouw en, zo ja, wat dat plan dan precies was. Voor zo’n gigantisch project heb je toch een strategie nodig, een intrinsieke logica. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Wat niet heeft verhinderd dat ik lang voor de installatie heb staan mijmeren.

foto: TheArtCouch

Het zichtpunt van de kijker, wanneer hij ongeveer in het midden staat, biedt een geheel overzicht van alle objecten, de ‘ingewanden van een leven’, zo kwam het in mij op. Maar als je je verplaatst wordt je automatisch opgezogen in de details van dit leven, soms ontroerend, soms informatief, soms onbegrijpelijk. Jouw blik zal nooit tot rust komen, er is ook niet echt een centraal punt, maar dat is juist het mooie ervan, is het leven zelf niet een opeenhoping van toevalligheden, hoe je er ook naar kijkt, op zoek naar een ongrijpbare logica?

Misschien ook niet. Hier en daar zijn er ijkpunten in een leven, die vaak rust kunnen bieden. In de vier zalen rond de installatie toont Ronny zijn uitwisseling en artistieke samenwerking met een aantal, op een na buitenlandse kunstenaars. Het loont de moeite om te beginnen met de ruimte rechtsachter (ook het meest logische pad, dat verstond en volgde ik pas in mijn tweede ronde), al was het maar omdat er de beeldende dialoog met de Belgische Christine Remacle (België) te zien is, gevoerd binnen het kader van Brugge 2002 tijdens het project Kanttekening, en de kiem vormde van het idee achter de tentoonstelling. Een getekende dialoog, kan je het noemen, gezien Ronny begon met Christines portret te tekenen, waarop de verstandelijk beperkte kunstenares kleine accenten begon toe te voegen, als kleine openingen tot haar zelfbeeld. In dezelfde ruimte is ook de visueel briefwisseling te zien die Ronny voerde met de Iraakse kunstenaar Salam Atta Sabri, in de woelige jaren na de val van Sadam Hoessein, Letters from Baghdad to Ghent. Intens en belangrijk werk.

Salam Atta Sabri, foto: TheArtCouch

In de derde ruimte vind je mooi werk terug van Martin Assig, als getuige van welke wederzijdse invloed de correspondentie die de kunstenaars hielden, had op het -uiteindelijk wel gelijklopende- werk van beide. De zaal met de werken van de Zuid-Afrikaanse Roger Ballen en de Nepalese Sanjeev Maharjan lonen het zeker om in stil te staan en de verhalen van hun samenwerking met Ronny tot zich op te nemen.

Martin Assig, foto: TheArtCouch

Het meest aangrijpende vind ik, geheel persoonlijk, is de zaal met het werk van de Indiase Mithi Sen. De brieven die Ronny haar stuurde kopieerde ze in hun geheel, inclusief de tekeningen en postzegels, op kalkpapier. De feministische kunstenaar, die in haar werk het -valse- onderscheid tussen man en vrouw wil aanklagen, wou met dit procédé Ronny aantonen dat dit onderscheid ook daadwerkelijk, zei het per briefwisseling, verdwijnt. Gezien de werken speciaal belicht worden in een duistere zaal kon ik hier jammer genoeg geen foto’s van nemen, dus je zal het met eigen ogen moeten gaan bekijken.

Een gelaagde en geslaagde tentoonstelling die mooi aantoont hoe rijk het leven kan zijn wanneer je open staat voor contact met anderen. De dubbele betekenis van de titel van de tentoonstelling vervolledigt alleszins deze mooie gedachte.


Correspondances loopt nog tot 19 januari 2020 in het S.M.A.K. Gent. Klik hier voor alle info.

Vanaf 14 november loopt de tentoonstelling THE THEATRE OF THE BALLENESQUE // CORRESPONDANCES met werk van Ronny en Roger in Central for Contemporary Art in Brussel. Klik hier voor alle info.

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op