Afro-kunst is volop aan het boomen, één galerij helpt alleszins een handje

Kan je als startende kunstgalerij nog het verschil maken, ruimte creëren om te groeien, samen met de kunstenaars die je vertegenwoordigt? Vast wel, maar het maakt het makkelijker om zich in een specifieke niche te verdiepen. Een mooi voorbeeld hiervan is Mariane Ibrahim, die zich op korte tijd wist te ontpoppen tot een rising star in de kunstwereld, door zich te focussen op een specifiek segment van kunst -je kan niet echt van een kunstvorm of stijl spreken: kunstenaars met een Afrikaanse achtergrond.

Niet dat kunst haar met het bloed werd meegegeven. Multiculturaliteit alleszins wel. Kind van een Somalisch koppel groeide ze op in Nieuw-Caledonië, voordat ze op vijfjarige leeftijd naar Somalië verhuisde. Tijdens de burgeroorlog trok het gezin naar Bordeaux, waar de omgeving van chateaux haar gevoel van bevreemding versterkten, maar misschien ook haar nieuwsgierigheid voor het onbekende aanwakkerde. “I’ve always been fascinated by the idea of those spaces. ‘Am I allowed there? Does that place have a responsibility towards me?’”, vertelde ze in een recent interview met Artsy.

Het leven bracht haar naar Londen voor haar studies, Parijs voor haar eerste werkervaring, drie jaar terug in Somalië waar ze een NGO oprichtte, en dan Seattle voor het werk van haar man. Een prille interesse in kunst was er wel, latent, maar vond nergens een aarding, een herkenningspunt. Zeker niet in de vaak steriele omgeving van kunstgalerijen.

Stilaan ontstond het idee om een galerij te beginnen, zij het geen traditionele: “I was actually looking for the anti-gallery experience.” En van meet af aan was het haar duidelijk dat ze met Afrikaanse kunstenaars wou werken, niet enkel omwille van haar eigen verleden, maar ook vanuit een duidelijke ambitie: “My ambition is to retrieve as many narratives of the post-Black era“.

Post-Black? Die kende ik nog niet. De term “revisits the notion of race and revokes any form of determinism”, aldus Ibrahim. Mooi, al schuilt er een zekere contradictie achter het feit om een term in het leven te roepen om een wantoestand weg te wissen.

Niettemin, het idee van Ibrahim nam vorm, en een definitieve plooi in 2017 wanneer ze op Armory de prijs kreeg voor beste startende stand. Sindsdien is ze onaflatend op zoek naar vernieuwende kunstenaars met voornamelijk Afrikaanse roots. Ze stelde onder meer reeds Clotilde Jiménez,  Amoako Boafo en Malick Sidibé tentoon.

De snelst opkomende van de ‘Afro’-kunstenaars is wellicht Fabrice Monteiro, die Mariane Ibrahim in 2016 in haar galerij bracht. Het loont alleszins de moeite om het interview die ze bij deze gelegenheid hield nog eens te bekijken. Het biedt een mooie inkijk in de filosofie van deze bijzondere galeriste:

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

1 Comment

  1. Wat een ontdekking Mariane Ibrahim heeft als nieuwe gallery houder allesinds een mooie visie.

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op