ArtCrushes #2: Kristoff Tillieu, bezieler Black Swan Gallery

In deze nieuwe reeks laten we uitzonderlijk niet de kunstenaars zelf aan het woord, maar anderen die een belangrijke rol spelen in het Belgische kunstlandschap. Inspirators, mentors, curators die van kunst hun levenswerk maakten. We peilen naar hun art crushes, naar hun lievelingskunst, naar wat hen ontroert, treft, kippenvel bezorgt. Een passionele bekentenis in telkens vijf antwoorden op vijf vragen. 

1. In welk museum vertoef je heel graag? 

“Om eerlijk te zijn: voor een galeriehouder is het atelier van een kunstenaar de favoriete habitat. Hier kan ik nog zaken ontdekken, in een museum overvalt me al snel het gevoel dat ik alles al een keer heb gezien. Maar om toch op je vraag te antwoorden: in het Zeitz MOCAA (Museum of Contemporary Art Africa) in Kaapstad was ik aangenaam verrast. Hier huist de privéverzameling van de Duitse zakenman Jochen Zeitz (voormalig CEO van Puma), wiens visie ik goed kon volgen. Het werk van kunstenaars uit 54 Afrikaanse landen is er verenigd in een gerenoveerde voormalige graansilo. Door intelligente architecturale ingrepen voelt deze plek aan als een moderne kathedraal, negen verdiepingen Afrikaanse kunst van voor mij onbekende of minder bekende kunstenaars. Niet per se moeilijk, niet nodeloos conceptueel, ik was meteen getriggerd. Een zeer inspirerende plek.”

Zeitz MOCAA, Kaapstad

2. Van wie zou je graag eens een tentoonstelling organiseren als je vrije keuze en geen limieten had? 

“Een standaard antwoord zou natuurlijk kunnen zijn: Bacon of Freud of een andere grootmeester. Maar eigenlijk heeft dat geen zin, deze expo’s zijn zeker al gemaakt door grote instituten en zeker beter dan ik het zou kunnen doen. Dus neem ik weerom de vrijheid om de vraag even in vraag te stellen. Als ik geen limieten had, dan zou ik allicht geen tentoonstelling opzetten. Want die is efemeer, verdwijnt immers na een tijd. Ik bedenk met onbeperkte middelen liever iets permanents. Wat bijvoorbeeld als je aan een Belgische kunstenaar, bijvoorbeeld Hans Op de Beeck of Renato Nicolodi, zou vragen om een museum te concipiëren? En ook de gehele binnenkant aan te kleden? Hoe zou die eruitzien? In beide gevallen wellicht geen witte doos, eerder donker van kleur. En daarna, wat gebeurt er als je kunst in dit kunstwerk gaat presenteren? Dat lijkt me een spannende vraag en een interessant project.”

The Wunderkammer Residence, Hans Op de Beeck, Deurle (foto: studioMOTO)

3. Wat is het favoriete werk in je collectie? En waarom kocht je het?

“Ik heb geen favoriet werk. Hoe zou je dat ook moeten bepalen? Esthetisch? Financieel? Emotioneel? Kiezen voor één werk zou in elk geval een ernstige case van kill your darlings zijn (lacht). Een beetje zoals kiezen tussen je kinderen. Liever niet dus. Elk werk staat voor een bepaalde state of mind, voor een bepaalde fase in mijn leven. Iets wat je twintig jaar geleden kocht is misschien minder actueel wat betreft de connectie met je eigen zielenroerselen, maar daarom niet minder belangrijk in het geheel. Elk werk heeft een reden om tot mijn collectie te behoren.”

4. Welk werk ontroert je diep?

“Iemand die ik al lang ken en van wie ik ook een aantal werken bezit, is Charles Szymkowicz. Zijn reeks van werken rond de dood van zijn moeder, allemaal gemaakt in 1985, grijpt mij enorm aan. La mort de Sura-Ajdla is zijn versie van de ‘schreeuw’, misschien nog meer ontwrichtend dan het origineel van Munch. Als je goed kijkt zie je dat er in sommige werken zelfs een schedel of een gemummificeerde kat is verwerkt tussen de verfstreken, een indrukwekkende manier om zijn gevoelens rond verlies te transponeren.

Charles Szymkowicz, La mort de Sura-Ajdla (1985) (bron: mydayworth.org)

“Meer recent werd ik, tijdens mijn bezoek aan de Biënnale van Venetië, enorm geraakt door het werk van Mari Katayama. Deze Japanse is geboren met een genetische afwijking, waardoor haar voeten op negenjarige leeftijd werden geamputeerd, en één hand de vorm van een klauw heeft. Met prachtige foto’s waarin ze zichzelf omringt met zelfgemaakte poppen en ledematen, tilt ze deze beperking op tot ontwrichtende schoonheid. Dat esthetiseren van het persoonlijke zie je ook bij Tracey Emin en Louise Bourgeois, maar dit gaat verder. Je brein krijgt een bolwassing: eerst zie je een mooie vrouw, daarna pas, als je goed kijkt, de misvorming. Zij legt, door het inzetten van kunst, een brug tussen het abnormale en het normale. Van het beste en meest gevoelige wat ik al gezien heb.”

Mari Katayama, ‘bystander #014’, 2016 | © Mari Katayama. Courtesy of rin art association

5. Welke Belgische kunstenaars volg je op de voet? Van wie kijk je steeds uit naar de volgende reeks werken?

“Met elke kunstenaar die ik tentoonstelde of zal tentoonstellen bouw ik een band op. Per definitie ben ik dus geïnteresseerd in dit werk. Yves Velter volg ik al twintig jaar en is ondertussen een vriend geworden. De Nederlandse Femmy Otten is ook iemand die mij uitermate boeit. Daarnaast ben ik trots op de selectie kunstenaars die ik zal brengen vanaf eind oktober, onder de noemer Entre le sommeil et le songe, een gedicht van Pessoa. Sommige zijn al wat vertrouwdere namen in het circuit, anderen echte ontdekkingen, jonge mensen die op een spannende manier bezig zijn en die ik graag een forum geef.

“Het werk van Bilal Bahir en Floris Boccanegra zal elkaar raken vanwege de behandeling van de oorlogsthematiek. Laure Forêt mag dit doorsnijden met haar ragfijne, tactiele werkjes rond het lichaam. Sema Bekirovic brengt verrassend werk waarbij ze o.m. de natuur inzet als co-creator, maar ook haar opnames met warmtecamera in het beeldendepot van het Rijksmuseum intrigeren me. De jonge artiest Guy Vording biedt met zijn Black Pages meer ingetogen werk waarbij hij oude magazines bewerkt met zwart potlood. En dan is er nog het Italiaanse koppel, Robberto Atzori & Milena Caldararo. Voorlopig onbekend, maar hun portfolio waarin ze borduurwerk combineren met schilderkunst, deed me honger krijgen naar meer. Stuk voor stuk prikkelen deze kunstenaars me genoeg om hun parcours op de voet te volgen. Blij dat ik hierin alvast ook een zetje kan geven.”

Sema Bekirovic, The Radiance of Sensible Heat (02),
3 channel video installation, 22 minutes loop, 2016

Groepstentoonstelling Entre le sommeil et le songe, met Guy Vording, Sema Bekirovic, Floris Boccanegra, Bilal Bahir, Laure Forêt, Robberto Atzori & Milena Caldararo

26 oktober tot 24 november 2019, Black Swan Gallery

Share This Post On

1 Comment

  1. Fijn en verrijkend artikel!
    Kristoff duidelijk weergegeven hoe hij is. Hij verruimt onze kennis en laat ons stapgewijs proeven en genieten! Geen moeite is hem teveel om ons wegwijs te maken in de fantastische wereld van creatieve meesters van deze tijd. Telkens verrassend! Benieuwd naar wat komt. Uitkijken naar een volgende namiddag totaalpakket in de galerij! Genieten van kunst met uitleg, maar steeds met opening naar eigen mijmeringen. Héél veel respect voor het vele werk waar wij als bezoeker, met volle teugen van hun inzet, kennis en creativiteit mogen genieten!
    Lieve en Kristoff, fantastische warme talentvolle mensen!

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op