Berthe Morisot, een flinke brok -onderschatte- kunstgeschiedenis

De kunstgeschiedenis is niet mild voor vrouwelijke kunstenaars. Komt het door een misplaatst machisme, of een soort collectieve misogynie? Ik heb er het raden naar, misschien moet er eens onderzoek naar verricht worden, mocht dit niet al gebeurd zijn. Vast staat alleszins dat, wanneer ik de keuzes zie van de verzamelaars in ons netwerk, geslacht geen rol meer speelt, en gelukkig maar. Ik vermoed, en hoop, dat wanneer we binnen een honderd jaar terugblikken op de huidige periode in de kunstgeschiedenis, we tot de vaststelling zullen komen dat er geen genderverschil, of -onevenwicht meer te bespeuren valt.

Vast staat ook dat een aantal vrouwelijke kunstenaars de tand des tijds met bravoure hebben doorstaan, en op een hernieuwde -of: eindelijk verworven- belangstelling kunnen rekenen.

Zo zeker met de impressioniste Berthe Morisot. Renoir, Manet, Degas, Pissaro, deze namen komen automatisch in je op wanneer je aan impressionisme denkt. Berthe Morisot wellicht iets minder, of alleszins trager. Niettemin werd ze door voornoemde reuzen als gelijkwaardig beschouwd. Misschien wel als beter, gezien ze haar adviezen opzochten en volgden, zoals Manet, die ze adviseerde om meer kleuren te gebruiken in zijn werk.

Het komt misschien door de thema’s die de heren-kunstenaars wel konden gebruiken, maar die Berthe niet kon behandelen zonder schade te berokkenen aan haar eerbaarheid: bordelen, cafés, duistere straten. Noodgedwongen hield ze het tot meer huiselijke taferelen, zoals het beeld waarop haar zus zich buigt over de wieg van haar baby. Maar zelfs over zo’n thema wist ze haar bijzondere licht te werpen.

Ontdek even mee in deze twee korte reportages:

Over Berthe:

Reportage over het werk ‘De wieg’:

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op