De moeilijk te vatten kunst van David Claerbout, een stapje dichter bij de uitleg…

Hij mag dan nog op de 20e plaats prijken in de lijst van meest invloedrijke Belgische hedendaagse kunstenaars, de kunst van David Claerbout laat zich niet makkelijk in een, of stel meerdere, definities vatten. Zelf noemt hij het Virtual Image Making, maar zelf dat vat het niet helemaal samen. Je zou misschien, al is het gedurfd, een term als “filosofische kunst” kunnen lanceren in relatie tot zijn activiteit, of, het is slechts een voorstel: “plastische filosofie”.

Niet alles hoeft een naam te hebben uiteraard, zolang er een lading is. Dat lijkt in het geval van Claerbout te liggen in het creëren van een andere perceptie van de tijd, die we allen als eenheden aanzien, geholpen door allerhande toestellen, maar ook door atomen, terwijl er in zijn mening binnen de geijkte tijdsintervallen ruimte is om de tijd anders gewaar te worden, zo er dan niet al andere, discontinue tijdseenheden bestaan binnen die eenheden. De relativiteitstheorie, en andere uitwassen van de quantumtheorie, zijn niet veraf, al vermeld hij de nooit (in deze reportage).

Maar dat is in essentie wat hij wil doen: ons de tijd anders doen beleven, aan de hand van een zelf ontwikkelde visuele taal die hij zelf niet steeds hoeft te begrijpen.

OK, ok. Dit helpt niet om zijn werk beter te verstaan. Kunst hoef je niet persé te verstaan ook. Ik heb er nog steeds het raden naar het idee, of het concept zo je wil, achter een in formol gedrenkte, dode haai. Het zal aan mij liggen, vermoedelijk.

Het ligt anders bij Claerbout, wanneer je twee voorbeelden neemt van zijn werken, en ze hem hoort uitleggen, kom je wel een stapje dichter bij het verstaan van zijn ultieme betrachting. King is een soort virtuele re-enactment van een foto die van de jonge Elvis Presley werd genomen, en waaraan talrijke andere beelden van de huid van Presley, gehaald uit talrijk ander beeldmateriaal die Claerbout verzamelde van The King, werden gevoegd aan een 3D-beeld van twee modellen. Je zou in dit werk enigszins loopholes in de ruimtetijdbeleving van de mens kunnen zien (voordat u me van waanzin verdenkt, de quantumtheorie houdt wel degelijk rekening met deze loopholes, een soort tunnel tussen twee plooien van de ruimte-tijdkromme). Pure necessity vormt misschien een meer behapbaar voorbeeld. Hierin herbezoekt Claerbout de dieren uit de Disney-animatiefilm The jungle book. Maar deze zijn met pensioen, gaan behoorlijk lusteloos door het leven, en zijn in niets te vergelijken met de dynamische en uitgesproken karakters van de oorspronkelijke film. Hoewel beide, in de virtuele, digitale wereld, perfect naast elkaar hun eigen leven kunnen leiden.

Het is een van die paradoxen die Claerbout gebruikt in de uitleg rond zijn kunstpraktijk. Gelijk heeft hij. Uit een onderzoek dat ik momenteel uitvoer naar de oorsprong, de inspiratiebron van een aantal Belgische kunstenaars, lijkt juist de wrijving tussen twee op het eerste oog onverenigbare concepten, de bron te zijn van hun creatieve proces.

Daarover later meer, maar geniet intussen zeker van dit interessant en diepgaand interview met David Claerbout:


Benieuwd naar het onafhankelijk onderzoek naar de 100 meest invloedrijke Belgische hedendaagse kunstenaars? Er zijn nog een aantal exemplaren beschikbaar van het rapport! (je kan het ook gratis krijgen bij aankoop van minstens twee magazines van TheArtCouch, ontdek deze actie hier!)

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op