De beste tentoonstellingen van 2019, een keuze van de redactie

Toegegeven, we hebben niet alle tentoonstellingen gezien in 2019. Simpelweg onmogelijk. De keuze tussen allerlei kunstevenementen lijkt ons steeds groter, diverser, en dus moeilijker te worden. Ook bij deze terugblik naar de tentoonstellingen die ons op een of andere manier speciaal hebben geraakt, was het moeilijk kiezen. Niettemin deden we een -hoogst persoonlijke- poging:


Olafur Eliasson: in real life (11/07/19 – 5/1/20), Tate Modern, Londen

Vijftien jaar na het spectaculaire ‘The Weather Project’ in de Turbine Hall, dat een grote doorbraak in zijn carrière betekende, keert Eliasson terug naar Tate Modern. Dit keer met een al even spectaculaire retrospectieve. Tate toont met deze expo alweer hoe groot de meerwaarde van het museum is voor grote installatiekunst.De kunstenaar kreeg er alle ruimte om de toeschouwer volledig onder te dompelen in zijn (fantasie)wereld. Je krijgt er heel wat info over zijn werk en onderzoek rond de klimaatopwarming, maar dit wordt heerlijk gecompenseerd door dromerige taferelen en beelden die esthetisch zo overdonderend zijn, dat de boodschap steeds beter overkomt. Zonder belerend te zijn. Eliasson brengt ons zoals steeds een unieke combinatie tussen een zo uitgepuurde visuele ervaring, fysieke betrokkenheid in het werk en een belangrijke boodschap die we nu toch wel echt niet meer zullen vergeten. (Mieke Janssens)


Ways of Being, Maria Lassnig, (6/04/19 – 11/08/19), Stedelijk Museum, Amsterdam

“Deze grote overzichtstentoonstelling van Maria Lassnig was één van de beste expo’s die ik ooit zag en wellicht nog zal zien. Alleen al om de omvang en de volledigheid: ettelijke zalen, gevuld met in totaal meer dan tweehonderd schilderijen, sculpturen, tekeningen, filmpjes en allerlei documentatiemateriaal. Te veel eigenlijk om in één bezoek te behappen. Het meest geraakt was ik door de werken waarin haar moeder een rol speelt. Met haar had Lassnig een intensieve en ingewikkelde relatie. Een lust voor het oog was dan weer de zaal waar de zinnelijkheid, de dierlijke liefde een hoofdrol speelde. Elk van haar werken is een stomp in de onderbuik, een weerhaak in het hart, een brandvlek in het brein. Dankbaar dat ik ze van dichtbij heb mogen genieten.” (Annelies Vanbelle, lees hier de volledige recensie)


ROA – La bête humaine (19/10/19 – 1/12/19), Keteleer Gallery, Antwerpen

De intussen wereldberoemde Gentse street artist ROA kan omwille van andere projecten slechts een of twee galerieshows doen per jaar. Dit komt omwille van zijn werkwijze, vaak resideert hij 2-3 maanden lang in de galerij, of in de buurt ervan, om de materialen voor zijn tentoonstelling in de onmiddellijke omgeving te vinden. In die maanden maakt hij nieuw werk voor de tentoonstelling, die onmiskenbaar als een ‘totaalinstallatie’ kan worden gezien, met specifieke materialen en thematische accenten. Zijn galerietentoonstellingen vinden dan nog overwegend in het buitenland plaats. Dit maar om aan te geven hoe zeldzaam de gebeurtenis is. Voor zijn tentoonstelling bij Keteleer in Antwerpen gebruikte ROA afgedankt bureaumateriaal als drager voor zijn ontwerpen, wat een extra gelaagdheid bracht aan zijn centrale thema: de impact van de mens op de natuur, en het onvermijdelijke verval ervan. (Frederic De Meyer, klik hier voor de volledige recensie).


‘Sorted, Resorted’ van Gabriel Kuri (6/9/19 – 5/1/20), WIELS, Brussel

Dit jaar was het eindelijk zover: Gabriel Kuri kreeg een solotentoonstelling in Brussel, zijn nieuwe thuisstad (de Mexicaanse kunstenaar woont en werkt er intussen 16 jaar). Ik kende Kuri van zijn Vouchers, de reeks waarin hij winkelbonnetjes omzet in handgeweven wollen tapijten, en van zijn Quick Standards, protestspandoeken van zilver- en goudkleurige isolatiedekens. In WIELS zag ik voor het eerst hoe uitgebreid én consequent Kuri’s oeuvre is, hoe hij schoonheid puurt uit compleet waardeloze wegwerpspullen. Met zijn kunstpraktijk levert hij commentaar op consumentisme en kapitalisme, niet met het opgeheven vingertje, maar subtiel en tongue-in-cheek. En zo hebben we onze kunst graag.

Goed nieuws voor wie deze must see toch nog niet gezien heeft: ‘Sorted, Resorted’ loopt nog tot 5 januari in WIELS. (David De Pooter)


Pieter Vermeersch (15/03/19 – 11/08/19), M Leuven

© Miles Fischler

“Een tentoonstelling van Pieter Vermeersch bezoeken is nooit vrijblijvend. Vermeersch neemt je mee in zijn universum. Weg van je vertrouwde kader kom je in een nieuwe architectuur terecht. Zo heeft hij het Leuvense Museum M van maart tot augustus 2019 herschapen. Zijn vertrouwde maar steeds magistrale ‘dégradés’ gaan in dialoog met plafondhoge muurschilderingen die een andere werkelijkheid in het museum projecteren. Je kan ook gewoon “prachtig” schrijven…

Dit was ook het moment om verder kennis te maken met zijn marmerschilderijen. Gigantische marmerblokken doen dienst als canvas. De ene keer is de schilkunstige ingreep subtiel, de andere keer draagt ze duidelijk het stempel van de kunstenaar. Voor mij was deze expo/installatie een verademing in het voorbije jaar.” (Jan Leysen)


A Provisional Legacy – The Apocryphal Cabinet of the Adornes, group show curated by Reniere&Depla, (12/10/19 tot 4/01/20), Adornesdomein, Brugge

“De curatoriële finesse van Reniere&Depla spreekt doorheen deze hele expo, maar komt tot een hoogtepunt in de Jeruzalemkapel, een buitengewone plek met verschillende bijzondere relikwieën. Een albasten sculptuur van Sofie Muller steelt er de show, in volkomen resonantie met de locatie. Hetzelfde kan worden gezegd van de schilderijen van Jan Vanriet die de andere ruimtes accentueren. Voorts is werk te zien van Cindy Wright, Arpaïs Du Bois, Koen Broucke, Hans Vandekerckhove, Karin Hanssen, Thomas Lerooy, Marlies De Clerck en Reniere&Depla zelf. Ga dat zien, en het liefst op een zeer stil en allenig moment, zodat je de schoonheid van deze ruimtes en werken ongestoord kan opslorpen. Nog tot 4 januari.” (Annelies Vanbelle, lees hier de volledig recensie)


Berlinde De Bruyckere, It almost seemed a lily (15/12/18 – 12/5/19) Hof van Busleyden

Berlinde De Bruyckere. Met ‘It almost seemed a lily’, toont ze voor mij op onmiskenbare wijze de fragiliteit in haar oeuvre. Het is prachtig om te zien hoe een artieste die zo trouw is aan haar eigen beeldtaal, toch telkens weer weet te verrassen en me nieuwe dingen kan laten ontdekken. Ondanks mijn totale onkunde om nog enigszins kritisch te zijn tegenover Berlinde De Bruyckere, ben ik er toch rotsvast van overtuigd dat dit een absoluut hoogtepunt is. De directe dialoog met haar inspiratiebron verloopt naadloos en brengt nieuwe invalshoeken zonder te nodeloos beladen over te komen. Een fijn evenwicht om trots op te zijn, dat enkel kan gebracht worden door de allerbesten. (Mieke Janssens)


BYE, BYE AND HELLO – 40 YEARS DEWEER GALLERY (25/9/19 – 15/12/19) Deweer Gallery, Otegem

Een succesvolle galerij die er na 40 jaar mee stopt, het gebeurt niet alle dagen. Het afscheid vierden ze in stijl, met een tentoonstelling die de rijke geschiedenis van de galerij in beeld bracht, netjes opgedeeld per decennium. Het werd een parcours doorheen een ferme brok kunstgeschiedenis. Niet alle 1700 werken uit de eigen collectie van de galerij werden getoond, daar ontbrak het plaats voor, maar de hoogst eigenzinnige selectie van Gerald en Bart Deweer bood alvast ruimte voor nieuwe en boeiende ontdekkingen. (Frederic De Meyer & Annelies Vanbelle, klik hier voor de volledige recensie)

Author: The ArtCouch

Share This Post On

1 Comment

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op