De grootstad als inspiratiebron, zeven fascinerende voorbeelden

De grootstad… Waanzinnig en poëtisch, mysterieus en eindeloos gevarieerd.

Nu goed, dit kan je ook van de natuur zeggen. Niettemin, de grootstad vormt onmiskenbaar een mooie inspiratiebron voor talrijke hedendaagse kunstenaars. We gingen op onderzoek uit, ontdek even mee:

Philip Barlow

De Zuid-Afrikaan Philip Barlow tekent dan weer niets anders dan mensen, al vormen zij niet het werkelijke onderwerp van zijn kunst: “The figures in the landscape serve as carriers and reflectors of the light that falls upon them. Bathed in the luminosity, it is my hope that they would become more beautiful. To me, light is the ultimate subject because it embodies the pinnacle of all reality“.

Licht als ultieme vorm van realiteit… we zijn alleszins gewonnen!

Kim Cogan

Naar eigen zeggen zal hij met het onderwerp van zijn kunst Kim Cogan nooit uitgeput geraken. Hij schildert de Amerikaanse, drukke, grootsteden als New York, Chicago en San Francisco, maar zeer zelden zul je er een figuur in zien, misschien hier en daar een schim. De stad zelf is het subject, maar niet als een kille, uit beton opgetrokken externe entiteit, Kim slaagt er wonderwel in van de stad tot een personage om te dopen, met specifieke emoties en aspiraties die zich uitdrukken door de specifieke lichtinval.

Niet voor niets schildert hij soms dezelfde plek meerdere malen, gewoon omdat ze plots een andere indruk maken op hem… Het is alsof de stad zijn persoonlijke emoties dient uit te drukken…

Jeremy Mann

De Amerikaan Jeremy Mann schilder de stad steeds vroeg in de ochtend of bij valavond, in een specifiek licht dat een beetje impressionistisch aanvoelt. Dat komt ook door het feit dat hij zijn ruwe achtergrond zacht wegveegt vooraleer er met dikkere verf de details op weer te geven. In ieder geval is het effect best intrigerend:

Geoffrey Johnson

Het werk van Geoffrey Johnson oogt bijna abstract hoewel het duidelijk geïnspireerd is door de stad, meestal New York en Parijs overigens. Zijn monochrome composities zijn weliswaar gebaseerd op persoonlijke waarnemingen, impressies van de stad, maar bij het schilderen gaat hij eerder intuïtief te werk.

Het idee voor de sepia-kleuren in zijn werk werd hem ingebracht door oude foto’s die hij toevallig vond. De combinatie tussen een aantal impressionistische invloeden -Caillebotte en Degas zijn niet ver weg, en zijn figuren hebben iets weg van Giacometti- en zijn fascinatie voor zowel de stad als de personages -al worden die geanonimiseerd- biedt het hem een mogelijkheid om te reflecteren over de stad en de inwoners ervan, al is dit een zeer persoonlijke visie, gezien zijn werken volgens hem een culminatie vormen van “a thousand different decisions, thoughts and feelings”.

Mark Laguë

New York, San Francisco, Parijs, Londen, Montréal… De Canadees Mark Laguë heeft ze allemaal op zijn doeken vereeuwigd. Begonnen als animator beslist hij in 2002, 38 jaar is hij dan, om zich full-time op schilderkunst toe te leggen. Je zou het misschien niet meteen zeggen, maar zijn werk draait om het weglaten van details, om tot de essentie zèlf van het beeld te komen.

Alessandro Papetti

De Italiaan Alessandro Papetti lijkt zich te specialiseren in het uitbeelden van de chaos van de grootstad. Hij schildert nooit een specifiek moment, maar eerder een opvolging ervan, waardoor het in een vloeiende beweging lijkt over te gaan. De stad in beweging… misschien ook een reflectie over de tijd. Opvallend ook is dat er nooit mensen voorkomen in zijn schilderijen, de stad zelf is verheven tot personage, zij het zonder werkelijk verhaal:

“I try not to tell a story when painting. It is normal for the spectator to see what he wants, or is able, to see. We love what is already ours. Sometimes art merely underscores this fact of belonging. However, I believe that in most cases, the less we know about something, the more we perceive it for what it really is”

De techniek is al geruime tijd toegepast in de fotografie, maar zo te zien biedt het met verf nog een extra diepgang, een ‘sense of urgency’ die wel betoverend werkt.

Carl Soete

Het hoeft niet te verbazen dat veel kunstenaars die zich met de grootstad inlaten hun mosterd halen in New York. Zo ook voor de Belgische schilder Carl Soete. Meer dan de beweging van de stad lijkt Carl zich toe te leggen op de lichten in de stad, die hij danig uitvergroot dat ze een nagenoeg abstracte uitwerken verkrijgen. Alles lijkt er niettemin te wemelen, het is slechts doorheen de lichtvlekken dat men er een stad in kan ontwaren. Volgens Soete draagt de neiging naar abstractie ertoe bij dat de werken naar de essentie zèlf van de stad gaan, de geest, misschien wel de spiritualiteit ervan. Alleszins boeiend.


Ken je nog voorbeelden? Laat het ons gerust weten!

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

1 Comment

  1. Een vijftal jaren geleden de jonge franse kunstenaar Julien Rey, Pernes les Fontaines. Zijn zwart-witte schilderijen zijn gemaakt met het mes en met bladgoud zorgt hij voor diepgang in zijn werken.

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op