De hoogtepunten van Independent Brussels

Van 8 tot 11 november vond de derde editie van de kunstbeurs Independent Brussels plaats, het derde hoogtepunt op de Brusselse kunstkalender, na Art Brussels in april en het Gallery Weekend in september. Gespreid over de vijf verdiepingen van het Vanderborght-gebouw toonden 60 galeries en kunstinstellingen zich aan het Brusselse publiek. Het gebouw mag dan ontworpen zijn als meubelwinkel, het is absoluut geknipt als locatie voor tentoonstellingen. Het centrale ‘plein’ op de benedenverdieping werd tijdens Independent gebruikt voor performances en lezingen. Op de bovenverdiepingen stonden de stands opgesteld rond die centrale ruimte, je kon dus alleen linksom of rechtsom. Heerlijk overzichtelijk.

Independent Brussels is altijd een feest voor kunstminnaars, met voor elk wat wils. Het is dan ook onbegonnen werk om alle getoonde kunstenaars in één artikel aan bod te laten komen. Vandaar deze hoogstpersoonlijke top vijf, in willekeurige volgorde.

Peter Gallo – “Ship of Fools”, bij Sean Horton

Peter Gallo doet alles wat een schilder NIET mag doen: zijn doeken lijken wel monochroom, er zit zo weinig contrast in de kleuren die hij gebruikt, dat je vaak goed moet kijken om te zien wat erop staat; zijn penseelvoering is zacht, alsof hij overtuiging mist; hij laat zijn doek deels onbeschilderd, gebruikt rafelig textiel als ondergrond en zet zijn doek vast met grove nieten en spijkers. En wellicht maakt dat alles van Peter Gallo nu net zo’n bijzondere kunstenaar. De werken die hij in Brussel toonde, waren stuk voor stuk afbeeldingen van een narrenschip, naar de alegorie van Plato waarbij de geesteszieke opvarenden van een schip de kapitein opsluiten en de controle overnamen zonder te weten wat hun bestemming was of hoe ze daar zouden moeten raken. Het onderwerp spoort perfect met de schimmige afbeeldingen van een driemaster én met de achtergrond van Gallo. Hij heeft jaren als begeleider in een psychiatrische instelling gewerkt en is gefascineerd door de dunnen lijn tussen genialiteit en geestesziekte.

Peter Gallo - Untitled

Peter Gallo – Untitled

Peter Gallo - Ship of Fools - installatiezicht

Peter Gallo – Ship of Fools – installatiezicht

Christine Wang – “Harry” en “Rape Porn”, bij Nagel Draxler Galerie

Aan kleur, vitaliteit en overtuigingskracht geen gebrek bij Christine Wang. Deze Amerikaanse kunstenares met Aziatische roots noemt zichzelf feministe en politiek activiste, en na het bekijken van haar werk willen we dat graag geloven. “Rape Porn” is geen aanklacht tegen seksueel misbruik van vrouwen, maar net een volgende stap in de bevrijding van de seksuele beleving van de vrouw. De kunstenares raakt naar eigen zeggen enorm opgewonden van rape porn en weigert zich daarvoor te schamen. Met “Harry” zet ze dan weer het contrast in de verf tussen haar eigen strijd als niet-blanke vrouw in de VS en het luizenleven van een Britse royal.

Christine Wang - Rape Porn

Christine Wang - Harry

Christine Wang – Harry

Rirkrit Tiravaija – “Untitled 2018”, bij Tommy Simoens/Museum Dhondt-Dhaenens

Op vijf enorme panelen roept Rirkrit Tiravaija herinneringen op aan Mei 68. Elk paneel toont een datum in mei 1968, geschilderd op de originele uitgave van de krant Le Monde van die dag. Onder de datum lezen we een holle slogan in slecht Engels, alsof de kunstenaar wil zeggen dat van de hele revolutie die toen plaatsvond, enkel nog de kreten zijn overgebleven. Een blik op de kranten werkt overigens ook verhelderend: de berichtgeving over de opstanden is summier en verdwijnt tussen de rest van de verslaggeving. De geschiedenis werd pas later geschreven.

Rirkrit Tiravaija - Untitled 2018

Rirkrit Tiravaija – Untitled 2018

Alex Clarke – “I’ll”, bij Super Dakota

Voor Alex Clarke staat het scheppingsproces centraal. Hij schikt, herschikt, experimenteert met kleurcombinaties, zoekt woorden en tekstfragmenten die raken. Het werk “I’ll” geeft je de onbedwingbare neiging om de zin naar eigen goeddunken aan te vullen. Wat onaf is, moet afgewerkt worden, een onbewuste drang. Maar de inhoudelijke betekenis van de woorden is van onderschikt belang. Kunst is voor Alex Clarke immers vooral een proces van continu maken en hermaken. Daarnaast beschouwt hij ook de relatie tussen zijn werk en de kijker van het allergrootste belang. Er moet interactie zijn, en daarom lag er in de stand van Super Dakota een gigantische print met de beeltenis van de kunstenaar. Je kon er gewoon over hem heen lopen.

Alex Clarke - I'll

Alex Clarke – I’ll

Alex Clarke - installatiezicht

Alex Clarke – installatiezicht

Nel Aerts, bij Carl Freedman Gallery

De schilderijen van de Vlaamse kunstenares Nel Aerts vallen op door hun surrealistische toets. Aerts werkt graag met verschillende materialen: ze schilderde in het verleden vooral op paneel, maakt collages met textiel of tekent op papier. De werken die Carl Freedman Gallery voor Independent selecteerde, hebben nog steeds het hulpeloze, het kwetsbare dat Aerts’ werk zo kenmerkt. Haar voorliefde voor textielpatronen en prints zijn ook hier onmiskenbaar. Lichtvoetig, speels en toch fascinerend.

Nel Aerts - installatiezicht

Nel Aerts – installatiezicht

David De Pooter

David De Pooter

Art crunches: Fred Eerdekens, Marcel Broodthaers, conceptuele kunst
David De Pooter

Author: David De Pooter

Art crunches: Fred Eerdekens, Marcel Broodthaers, conceptuele kunst

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op