De kunstkriebels van Monika Macken

 

Ik word dikwijls verliefd. Tot over mijn oren.

Ik hoef slechts één werk te zien, één schilderij of één beeld en mijn hart slaat al op hol.

Ik ben er dan helemaal ondersteboven van, stort me op het internet om alles te weten te komen over die kunstenaar/kunstenares, die tot op dat ogenblik nog een onbekende voor me was, bestel boeken en catalogi op Amazon, speur alle websites af om te ontdekken waar of wanneer hij/zij een tentoonstelling heeft, want ik moet en zal die werken ‘in het echt’ zien.

Soms is dat in België en dan kan ik niet vlug genoeg in de auto stappen of een treinticket boeken om op die gezegende plek te geraken.In een galerie houd ik me gedeisd, want er is altijd wel iemand die me in het oog houdt, maar in een museum durf ik wel eens een schilderij aanraken, zonder dat er een alarm begint te loeien. Dan heb ik tenminste aan den lijve gevoeld hoe hij/zij de verf heeft gebruikt, hoe dik of stevig die verf aanvoelt, hoe bezeten hij/zij was om het beeld zo sterk mogelijk weer te geven. Dan tintelen mijn vingers en voel ik de emotie tot in mijn grote teen, een emotie die me blijft achtervolgen lang nadat ik de plek verlaten heb, waar anderen nu het door mij zo bewonderde kunstwerk mogen onder ogen zien.

Ik blijf er dagen mee bezig, lees geen andere boeken meer, ben volkomen in de ban van de kleuren, de lijnen, de titels van het werk van DE kunstenaar, die ik pas heb leren kennen. Ik blijf thuis, eet slecht, drink slecht en heb zin om iedereen er op attent te maken wat een genie mijn denken en handelen in de ban houdt. Ik schrijf teksten op Facebook, laat mijn telefoon onbeantwoord rinkelen, hang mijn moodboard vol met slecht uitgeprinte foto’s van zijn/haar werk.

Wanneer er eindelijk en soms heel plots een einde komt aan de betovering, ben ik weer in staat te zien dat de zon schijnt, stort me op junkfood en ga een nieuwe trui kopen, die ik nooit zal aantrekken. En ik moet dan aan mezelf toegeven dat ik een kunstfreak ben, iemand die niet zonder kunst kan leven en die steeds weer, zonder het te beseffen, op zoek gaat naar die toestand van grenzeloze bewondering voor iets wat mijn onderbewustzijn nodig heeft om in overdrive te komen.

Ik zou aan iemand willen vragen of het hen ook wel eens overkomt, zo’n verschrikkelijke bui van ‘kunstwaanzin’.

Maar of ik dat ooit zal durven, weet ik nog niet.

 

m.m.

Author: Monika Macken

Share This Post On

9 Comments

  1. Net als in jouw beelden ben jij helder met woorden , héél herkenbaar dat gevoel dat je beschreven hebt . Niet zelden overkomt mij datzelfde gevoel bij de ontdekking van onbekende kunstenaars . Ik koester nog steeds onze korte ontmoeting ergens in Leuven . Ik kijk uit naar meer , veel meer beeld en woord van jouw hand

    Post a Reply
  2. Mooi dat gevoel weergegeven ; helemaal bezeten van kunst. Soms beleef ik net hetzelfde, compleet overslag van een werk, heerlijk om je daar in te verliezen, geheel het noorden kwijt. Prachtig toch… benieuwd naar je volgende mooie woorden, Monika

    Post a Reply
  3. Ikke. Recent nog heel erg. Ben nog aan het afkicken….

    Post a Reply
  4. Kunstwaanzin is een prima waanzin, warm aanbevolen!

    Post a Reply
  5. Met één woord omschreven , je artikel is” fantastisch”
    Vol passie!

    Post a Reply
  6. Heel knap, Monika
    Je blijft groeien in jouw schrijven

    Post a Reply
  7. Liefde …. Kunstwaanzin … we kunnen niet zonder.
    Mooie poëzie. Marc

    Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op