De vier werken van Anish Kapoor die je moet kennen

Zijn er, naast misschien Olafur Eliasson, kunstenaars die zo bekend zijn om hun monumentale, publieke installaties als Anish Kapoor? Het is even zoeken, en hiermee is het antwoord reeds gegeven op de vraag.

Het moet gezegd, de Brits-Indische kunstenaar heeft zich doorheen de jaren een brede baan weten te trekken in ons collectieve geheugen. Dat komt om het feit dat er meestal niet naast zijn installaties kan gekeken worden, ongetwijfeld, maar ook omwille van zijn bijzondere mix van provocatie en bewustwording, waarbij hij de toeschouwer gul uitnodigt deel uit te maken van zijn creaties. “To a large extent, all the work is incomplete. It’s completed by the person who is looking at it. That relationship is what makes it whole”, liet hij in een interview optekenen.

Zijn werk vormt aldus een uitdaging voor de kijker, maar vooral een uitnodiging om de realiteit anders te zien. Een terugblik in vier van zijn meest in het oog springende werken:

SHOOTING INTO THE CORNER, 2008-2013

“The act of making a mark is violent”, zegt hij. Het kan in deze installatie vrij letterlijk worden opgevat. Het ziet er bloederig uit, hoewel de materialen die hij gebruikt behoorlijk onschuldig zijn. Maar het effect blijft niettemin: een diepe mijmering over de aard van de mens, en zijn neiging om conflicten met bloedvergiet ‘op te lossen’.

DESCENSION, 2014

Het is misschien zijn meest mysterieuze werk. Hij toonde het voor eerst in 2014 op de biënnale van Kochi, Indië, maar het kwam in een grotere versie terug in zijn controversiële solotentoonstelling in het paleis van Versailles in 2016. Het is bedoeld om de vaste grond onder onze voeten -lees: onze vastgeroeste waarden en vooroordelen- te bevragen. Een allesverslindend zwart gat, dat de mens onweerstaanbaar neerwaarts trekt naar een ongekende toekomst. Destabiliserend.

CLOUDGATE (2006)

Kapoor speelt wet eer met reflectie in zijn werk (net als Francis Bacon overigens). 20 meter lang, 10 meter hoog, er viel zeker niet naast te kijken in Chicago. Hier ook een uitnodiging om anders naar de realiteit, en naar zichzelf te kijken. Of zich af te vragen of wat we zien wel degelijk iets inhoudt als een realiteit, is wat we zien en menen te verstaan niet automatisch gebogen, vervormd door het feit dat we ernaar kijken?

MARSYAS, 2002-03

Deze installatie is nog langer, maar liefst 150 meter. Het eerste werk dat op zijn eentje een volledige ruimte in het Tate innam. Ruimte, en schaal, zijn zeker recurrente thema’s in zijn werk: “Every idea has its scale. Marsyas wouldn’t be what it is if it were a third of the scale. The pyramids are the size they are because they are. Scale is a tool, a tool of sculpture.”

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op

X