Fascinerende voorbeelden van hyperrealistische kunst, met een kantje aan (#2)

Opvallend toch hoeveel hedendaagse kunstenaars zich toeleggen op hyper-realisme. Niet dat ze daarom zomaar een foto nadoen, veel van de jongere kunstenaars proberen alleszins een extra toets mee te geven aan hun beeld. In de zomermaanden gaan we op zoek naar de meest frappante voorbeelden hiervan. Geniet alvast van deze tweede reeks:

Yasutomo Oka

De Japanse kunstenares Yasutomo Oka vormt een mooi voorbeeld van fotorealistische kunst, zij het met een kantje aan. Ze neemt levende modellen als uitgangspunt, maar idealiseert ze doelbewust. De achtergrond verwordt tot een feërieke, niettemin reëel aanvoelende omgeving, de rozen blijken nog echter weergegeven dan in werkelijkheid, het wol van een pull nog wolliger dan het aanvoelt. Maar het is vooral de blik waar ze haar volledige aandacht op richt, en de gedachte, het gevoel erachter probeert te capteren. Intrigerend alleszins:

Louis Treserras

Er zijn hyper-realistische’ kunstenaars die weliswaar realistische portretten schilderen, maar door hun compositie, de omkadering van hun personages of via andere wegen een surreële, symbolistische of impressionistische toets geven aan hun werken. Strikt genomen is het dan geen realistische kunt meer te noemen, maar dat maakt niet uit. Pure semantiek. Niettemin, het resultaat is vaak verbluffend. Dat is zeker het geval van deze Franse kunstenaar Louis Treserras. Hij beoogt een mathematische precisie in zijn werk, en, vergis je niet, met het schilderen van voornamelijk vrouwelijke modellen is het vooral een zoektocht naar zijn eigen emoties die hij beoogt.

Marco Grassi

Sommige kunstenaars voegen wel nog een dimensie toe aan hun ‘hyper-realisme’. Neem de Italiaan Marco Grassi. Op het eerste gezicht lijken veel van zijn werken fotografische portretten van bedeesd wegkijkende vrouwen. Maar bij nader inzien is er iets vreemd aan de hand. In dit portret heeft de rug van het model een holle rug die wel van porselein lijkt vervaardigd, nog andere hebben een huid die krioelt van fluorescerende tattoo’s, als het al geen soort slijm betreft.

Aan de Huffington Post zegt de kunstenaar geïnspireerd te zijn door de studie van verschillende materialen: “I’m especially attracted to the material’s consistency, how the light catches them and how the light reflects off them just like how a precious stone, pottery or glass would”, het specifieke licht dat elk materiaal op haar eigen manier weerkaatst. Het resultaat is een wisselwerking tussen de warmte van de lichamen en de kilte van de materialen, waardoor de lichamen zelf een soort uitgehold, decoratief object wordt.

Author: Frederic De Meyer

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op