Focus op een meesterwerk: Christina’s World van Andrew Wyeth

Het zou makkelijk kunnen aanzien worden als het meest iconische kunstwerk uit de Amerikaanse kunstgeschiedenis. Helemaal onterecht zou deze benoeming niet zijn, maar er bestaan slechts weinig objectieve parameters om dergelijke mening te durven uiten. Niettemin, Andrew Wyeths Christina’s world zou er ongetwijfeld aanspraak op kunnen maken. Maar wat maakt dit schilderij precies zo speciaal? Hoe komt het dat het beeld intussen tot de iconografie -we durven het woord canon al niet meer te gebruiken- van de Amerikaanse kunst is gaan behoren? De blog Nerdwriter ging op onderzoek uit, geholpen door een aantal kunsthistorische bronnen.

De video hieronder biedt een grondigere uitleg, maar alvast enkele tipjes van de sluier:

  • Het schilderij werd in 1948 gemaakt, in tijden waar realistische kunst onder de lawine van het abstract expressionisme bedolven werd. Het is op zijn minst verbazend dat dit ogenschijnlijk eenvoudig beeld ook maar onder de aandacht kwam van de kunstwereld;
  • Het beeld is echter slechts ogenschijnlijk eenvoudig. Het oog van de kijker wordt op een heel natuurlijke manier rondgeleid doorheen het schilderij, in een soort ellips vertrekkende van de (eveneens ogenschijnlijke) jonge vrouw en de richting waar ze haar blik op werpt, het huis in de verte waar ze zich naartoe trekt, van het huis wordt de blik over de horizon geleid naar de schuur, en via het lage gras terug naar de vrouw. Hoe je een verhaal kan vertellen door de blik van de kijker te begeleiden;
  • Het thema dan. Het heeft iets dramatisch, de manier waarop de vrouw met haar ruige handen zich tot haar doel lijkt voort te slepen. Als was haar doel per definitie onbereikbaar, en haar beweging een wanhoopspoging om het toch te bereiken? Zou kunnen, al biedt het persoonlijke verhaal van de geportretteerde vrouw wellicht een meer prozaïschere uitleg;
  • Maar meer nog biedt het werk een diepe inkijk op de persoonlijke motivaties van de schilder, de nieuwe connectie met de natuur waar zijn generatie naar snakte en die misschien het meest uiting vond in de gedichten van Ralph Waldo Emerson. “I am nothing, I see all“. Helemaal verdwijnen, zichzelf geheel wegwissen om meer, zoniet alles te zien. Het was zeker een aspiratie die Wyeth niet vreemd was.

Ontdek het hele verhaal in de video hieronder!

I worked and worked and worked to paint just the field, it is like building a house and living in it.

Author: The ArtCouch

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Deel dit artikel op